Ask the artist: Rob Koedijk

It has been a while since the last interview in the “Ask to the artist” column, which aimed to investigate in detail the secrets of the artists participating in the Italian Contemporary Art in the Netherlands project, supported by the neo Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde. At the end of July, we had the pleasure of getting to know a little more about the artistic poetics of the young visual artist Ilaria Sperotto from Vicenza, but, as I had announced from the outset, the project is expanding and opening its doors to Dutch artists to create a constructive and proactive artistic and cultural dialogue between Italy and Netherlands.

With great pride, today I would like to introduce to you the first Dutch artist who has accepted the “challenge”: Rob Koedijk from Assen. What thrilled me about Rob Koedijk’s art is his conception of colour, which he enhances to the nth degree in two totally different media, which achieve a completely dissimilar end result. The first medium used is large and very large canvas in which colour comes to life in enormous backgrounds in addition to various tactile materials, giving rise to works with an abstract-informal material flavour. The second medium used by the Assen-based artist is glass in which, although colour is always the dominant element, the application on such a different medium results in an abstract-informal poetic sign in which the observer can play with his imagination and discover images from his own memory and contrasting emotional sensations.

The Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde is pleased to host some works on glass, epoxy resin and fusion by the artist Rob Koedijk; fine works in different formats and prices that have the capacity to amaze for the high technical quality executed.

Let’s finally move on to the questions to Rob Koedijk:

You are an artist with a profound artistic culture, but where does your passion for abstract art and material informalism come from? What does abstraction mean to you?

For me, abstract art is the expression of my own self and my own feelings through colour. The shape and the brushstrokes I put on the canvas are initially secondary to the feelings I am experiencing at that moment. But as my work progresses, the colours and the way they flow into each other become an essential part of the process. While painting, a painting emerges unnoticed because I give my thoughts and feelings all the space they need at that moment. My work is a way of designing that can be ‘read’ by anyone with an open mind and to which everyone can and may give their own interpretation. Form in general is very important to me. However, in abstracting it by means of colour and materials, I can better express myself.

How did your life change after you learned about art through media and colour?

During my studies at the A.K.I. (Academy of Art and Industry), it was mainly the subjects of Architecture, Fashion, Graphic Design and Colour Techniques that I followed with enthusiasm. During my studies, it became clear to me that what I learned there would become an important facet of my life.

Can you tell the readers something about your creative process, from start to finish? Where do you get your inspiration from until you walk away from the work and say “well, now it’s finished”.

I start by choosing the materials with which I want to make the painting, the colours and the size of the canvas. Subsequently, the thoughts and feelings that enter me at that moment, give rise to spontaneous, uninhibited, and random brushstrokes on the canvas with the corresponding colour spectrum. The complete surrender to my feelings and the freedom with which I can fill the canvas myself evolves from an idea to a finished work. If my work gives me satisfaction after completion, then it is “finished”. If not, I let it rest for a while and start again.

Although you always follow your personal abstract artistic poetics, you execute your works on two totally different supports, canvas, and glass: why these choices? Tell us more about your technique.

Working with multiple materials and supports is a challenge for me. It turns out that my own ‘handwriting’ also changes somewhat through this use. Working on canvas with coarse brushes, for example, can produce a quick result, while applying paint to glass with a palette knife shows completely different. Paint on glass with a palette knife shows completely different structures. Working in this way stimulates my creativity, also because the final result is often surprising and very different.

Do you believe that abstract art can be the key to changing people’s minds and improving the world today?

For the viewer, looking at abstract art and empathising with the use of colour, form and composition of a work can provide a moment of peace. Through his own interpretation, the spectator can briefly detach his thoughts from the reality of everyday life and see the relativity of things. I hope that I can contribute to this with my work.

Thank you very much for the time Rob Koedijk has reserved for our readers. For any information I am at your disposal. I invite you to the gallery to enjoy Rob Koedijk’s artistic poetics or to visit his page on https://criticoarte.org/dutch-paintings/rob-koedijk/.

The artist also gives you the opportunity to see other works in his Atelier.

Domanda all’artista: Rob Koedijk

È passato un po’ di tempo dall’ultima intervista della rubrica “Domanda all’artista” che aveva lo scopo di indagare nel dettaglio i segreti degli artisti partecipanti al progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda, supportato dalla neo Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde. Alla fine di luglio, abbiamo avuto il piacere di conoscere un po’ più da vicino la poetica artistica della giovane visual artist Ilaria Sperotto da Vicenza, ma, come avevo annunciato sino dall’inizio, il progetto è in via di espansione ed apre le porte agli artisti olandesi per creare un dialogo artistico e culturale costruttivo e propositivo tra Italia ed Olanda.

Con grande orgoglio, oggi vorrei presentarvi il primo artista olandese che ha accettato la “sfida”: Rob Koedijk da Assen. Quello che mi ha entusiasmato nell’arte di Rob Koedijk è la sua concezione del colore che esalta all’ennesima potenza in due supporti totalmente diversi, ottendo un risultato finale completamente dissimile. Il primo supporto usato è la tela di grande e grandissimo formato in cui il colore prende vita in enormi campiture in aggiunta a vari materiali tattilmente percepibili, facendo nascere così opere dal sapore astratto – informale materico; il secondo supporto utilizzato dall’artista di Assen è invece il vetro in cui, sebbene il colore ne fa sempre da padrone, la stesura su un media tanto diverso dà come risultato una poetica astratta – informale segnica in cui l’osservatore può giocare con la fantasia e scovare immagini della propria memoria e sensazioni emotive contrastanti.

La Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde ha il piacere di ospitare alcune opere su vetro, resina epossidica e fusione dell’artista Rob Koedijk; opere di pregio di diversi formati e prezzi che hanno la capacità di stupire per l’alta qualità tecnica eseguita.

Passiamo finalmente alle domande a Rob Koedijk:

Lei è un artista con una profonda cultura artistica, ma da dove viene la sua passione per l’arte astratta e l’Informale materico? Cosa significa per lei l’astrazione?

Per me, l’arte astratta è l’espressione del mio io e dei miei sentimenti attraverso il colore. La forma e le pennellate che metto sulla tela sono inizialmente secondarie rispetto alle sensazioni che sto vivendo in quel momento. Ma man mano che il mio lavoro progredisce, i colori e il modo in cui fluiscono l’uno nell’altro diventano una parte essenziale del processo. Mentre dipingo, un quadro emerge inosservato perché do ai miei pensieri e sentimenti tutto lo spazio di cui hanno bisogno in quel momento. Il mio lavoro è un modo di progettare che può essere “letto” da chiunque abbia una mente aperta e a cui ognuno può dare la propria interpretazione. La forma in generale è molto importante per me. Tuttavia, astraendo attraverso il colore e i materiali, posso esprimermi meglio.

Come è cambiata la sua vita dopo aver imparato l’arte attraverso i media ed il colore?

Durante i miei studi all’A.K.I. (Accademia di Arte e Industria), sono state soprattutto le materie di Architettura, Moda, Disegno Grafico e Tecniche del Colore che ho seguito con entusiasmo. Nel corso dei miei studi, mi fu chiaro che ciò che avevo imparato lì sarebbe diventato un aspetto importante della mia vita.

Puoi dire ai lettori qualcosa sul tuo processo creativo, dall’inizio alla fine? Da dove prendi l’ispirazione fino a quando ti allontani dal lavoro e dici “bene, ora è finito”.

Inizio scegliendo i materiali con cui voglio fare il quadro, i colori e le dimensioni della tela. In seguito, i pensieri e i sentimenti che mi entrano in quel momento, danno origine a pennellate spontanee, disinibite e casuali sulla tela con il corrispondente spettro di colori. Il completo abbandono ai miei sentimenti e la libertà con cui posso riempire la tela da solo si evolve da un’idea a un lavoro finito. Se il mio lavoro mi dà soddisfazione dopo il suo completamento, allora è “finito”. In caso contrario, lo lascio riposare per un po’ e ricomincio.

Pur seguendo sempre la tua personale poetica artistica astratta, esegui le tue opere su due supporti totalmente diversi, la tela ed il vetro: perché queste scelte? Ci dica di più sulla sua tecnica.

Lavorare con più materiali e supporti è una sfida per me. Si scopre che anche la mia “scrittura” cambia un po’ attraverso questo uso. Lavorare su tela con pennelli grossolani, per esempio, può produrre un risultato rapido, mentre applicare la pittura sul vetro con una spatola rivela un risultato completamente diverso. Dipingere su vetro con una spatola mostra strutture completamente diverse. Lavorare in questo modo stimola la mia creatività, anche perché il risultato finale è spesso sorprendente e molto diverso.

Crede che l’arte astratta possa essere la chiave per cambiare la mente delle persone e migliorare il mondo di oggi?

Per lo spettatore, guardare l’arte astratta ed entrare in empatia con l’uso del colore, la forma e la composizione di un’opera può fornire un momento di pace. Attraverso la propria interpretazione, lo spettatore può staccare brevemente i suoi pensieri dalla realtà della vita quotidiana e vedere la relatività delle cose. Spero di poter contribuire a questo con il mio lavoro.

Ringrazio di cuore il tempo che Rob Koedijk ha riservato ai nostri lettori. Per qualsiasi informazione sono a vostra disposizione. Vi invito in galleria a godere della poetica artistica di Rob Koedijk oppure a visitare la pagina a lui dedicata su https://criticoarte.org/dutch-paintings/rob-koedijk/

L’artista inoltre dà l’occasione di potere vedere altre opere nel suo Atelier.

Vraag aan de kunstenaar: Ilaria Sperotto

We zijn nu bij het laatste interview dat gepland staat voor de rubriek Vraag aan de kunstenaar die sinds december 2020 de vijftien kunstenaars die deelnemen aan het project Italiaanse Hedendaagse Kunst in Nederland, ondersteund door de neo Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde, heeft willen onderzoeken en beter leren kennen: kunstenaars uit heel Italië, kunstenaars met stijlen, technieken, onderwerpen en artistieke wegen die sterk van elkaar verschillen, alleen maar om te laten zien hoe Veelzijdig, Complex en Veelzijdig Kunst is.

Vandaag hebben we als gast de jonge beeldende kunstenares Ilaria Sperotto uit Vicenza, bekend door gemeenschappelijke artistieke vriendschappen en voor wie ik groot respect heb voor de kunstwerken die zij maakt en waarin zij diep ingaat op de essentie van zijn geest en zijn onbewuste: de schilderijen zijn het resultaat van een expressieve artistieke poëtisch-abstracte instinctieve waarin de kleur en de penseelstreken het gevoel geven te worden gekatapulteerd in de primordiale psychische dimensie van emoties.

Reeds bekend in Italië, Zwitserland, Oostenrijk, Frankrijk en België, is Ilaria Sperotto vandaag aanwezig op het Nederlandse grondgebied met zes waardevolle werken van klein formaat tegen de prijzen “betaalbaar”.

We geven uiteindelijk het woord aan Ilaria Sperotto:

Velen hebben het u zeker gevraagd, maar het Nederlandse publiek weet niet hoe de kunstenares Ilaria Sperotto deze historische periode, die zeker de geschiedenisboeken zal ingaan, heeft beleefd en nog steeds beleeft: heeft de kunst u geholpen? Zijn er toekomstige projecten of is het nog te vaag om concreet iets te plannen?

Toen de pandemie in 2020 uitbrak, was dat voor mij een breekpunt, aanvankelijk heel moeilijk, onwerkelijk, ik was heel bang. Op een dag besloot ik dat ik moest herstellen, dat ik mijn droom moest hervatten om een normaal leven te leiden. Schilderen was in dit geval fundamenteel, bevrijdend! Door kleur liet ik mijn emoties los en begon ik me weer levend te voelen, te dromen! 2021 is een bijzonder jaar, een voortdurende vooruitgang. Ik neem momenteel deel aan het “Birma Paviljoen”, een internationaal postkunstproject in het Palazzo Zanardi Landi in Guardamiglio Lodi (Italië). Terwijl ik in september 2021 een dertigtal olieverfschilderijen zal tentoonstellen in het historisch centrum van Vicenza: ik zal deel uitmaken van de protagonisten van VIOFF “A GOLDEN JOURNEY”, de nieuwe editie van Fuori Fiera di Vicenzaoro. Ik heb plannen voor 2022, maar daar wil ik nu nog niet over praten.

Schildert u altijd en plein air zoals een hedendaags impressionist of heeft u ook momenten van persoonlijke nabewerking in het atelier? Vertel ons over je creatieve proces…

Met de pandemie en de lockdown moest ik me aanpassen aan de nieuwe situatie, vroeger schilderde ik uitsluitend en plein air, het landschap observerend en opnieuw interpreterend, nu schilder ik voornamelijk in het atelier. Mijn schilderijen komen voort uit mijn verbeelding, uit mijn onderbewustzijn, en dan breng ik ze over op doek. Het zijn visioenen, landschappen die niet bestaan.

Als men de oude impressionistische olieverfschilderijen vergelijkt met de meest recente metafysisch-abstracte werken, dan is er sprake van een grote stijlsprong. Wat veroorzaakte deze stilistische verandering?

Met de afsluiting gebeurde een onverwachte “klik”, in het verleden voelde ik me met olieverfschilderen nooit helemaal vrij, ik voelde me geketend en verankerd aan de invloeden van mijn meesters. Ik hield en hou van impressionistische schilderkunst, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat het helemaal van mij was. Pandemic stelde me in staat mezelf van binnen te verkennen, naar mezelf te luisteren. Mijn laatste werken zijn het resultaat.

U bent een veelzijdig kunstenaar: laten we het eens hebben over uw symbolistische keramiek. Wat inspireert je?

Keramiek is een wereld op zich, ik ben enorm gefascineerd door de aarde, door haar plasticiteit en ik hou ervan te experimenteren en te experimenteren. Sinds enkele jaren laat ik me vooral inspireren door het thema steden, mijn reizen, mijn studies. Een van de dingen die ze me op de architectuurfaculteit hebben geleerd is te kijken, de context te observeren, het landschap, het territorium. Om te verkennen met de blik, om je voor te stellen wat er niet meer is of nog niet is. Ook architectuur komt, net als kunst, voort uit de verbeelding. Stedenbouw zelf is in de eerste plaats een voorspelling. En dus probeer ik mijn zicht te vertroebelen, mijn blik te vertroebelen om verder te kunnen zien dan het zicht.

U bent altijd op zoek naar pure emotie: wat wilt u overbrengen op degenen die voor uw werken blijven hangen?

In mijn werk is schilderen, net als keramiek, instinctief, vol emoties en stemmingen die iedereen, in zijn eigen hart, kan lezen en interpreteren. Wat ik wil overbrengen is een empathische en intuïtieve emotie. Een essentie die niet gevonden moet worden in de materie buiten ons of buiten de werkelijkheid die door de zintuigen wordt waargenomen, maar in ons en in de innerlijke wereld waarin wij leven, waarbij wij leren verder te kijken dan het uiterlijk, voorbij het zichtbare, door de emotie die in de geest huist.

Ik dank Ilaria Sperotto oprecht voor de tijd die zij aan ons heeft gewijd en ik herinner de lezers eraan dat zij de kunstwerken van de jonge kunstenares online kunnen bekijken op www.criticoarte.org/galleria-gallery/ilaria-sperotto/ of naar de galerie kunnen komen om met eigen ogen de kwaliteit van de uitvoering van de voorgestelde olieverfschilderijen te zien.

Ask the artist: Ilaria Sperotto

We have now reached the last scheduled interview in Ask the artist column, which since December 2020 has been investigating and getting to know better the fifteen artists taking part in the Italian Contemporary Art in the Netherlands Project supported by the neo Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde: artists from all over Italy, artists with very different styles, techniques, subjects and artistic paths, demonstrating just how versatile, complex and multi-faceted art can be.

Today we have as our guest the young visual artist Ilaria Sperotto from Vicenza, whom I met through mutual artistic friendships and for whom I have great respect because of the works of art she creates, in which the essence of her own spirit and unconscious is explored in depth: her canvases are the result of an expressive, abstract and instinctive artistic poetics in which the colour and brushstrokes give the sensation of being catapulted into the primordial psychic dimension of emotions.

Already well known in Italy, Switzerland, Austria, France, and Belgium, Ilaria Sperotto is now present in the Netherlands with six valuable small format works at affordable prices.

Let us finally pass the word to Ilaria Sperotto:

You have certainly been asked this question by many, but the Dutch public does not know how the artist Ilaria Sperotto lived and still lives this historical period that will surely enter the history books: has art helped you? Are there any future projects or is it still too nebulous to concretely plan anything?

In 2020 when the pandemic started it was a braking moment for me, initially very difficult, surreal, I was very scared. Then one day I decided that I had to recover, I had to resume my dream of living a normal life. Painting in this case was fundamental, liberating! Through colour, I freed my emotions and began to feel alive again, to dream! 2021 is a special year, a continuous work in progress. I am currently participating in the “Burma Pavilion”, an international postal art project at Palazzo Zanardi Landi in Guardamiglio Lodi (Italy). While in September 2021 I will exhibit about thirty oil paintings in the historical centre of Vicenza: I will be part of the protagonists of VIOFF “A GOLDEN JOURNEY”, the new edition of Fuori Fiera di Vicenzaoro. I am planning 2022, but I prefer not to talk about it for now.

Do you always paint en plein air like a contemporary impressionist or do you have moments of personal reworking in the studio? Tell us about your creative process…

With the pandemic and the lockdown, I had to adapt to the new situation, in the past I used to paint exclusively en plein air, observing and reinterpreting the landscape, now I paint mainly in the studio. My paintings come from my imagination, from my unconscious, and then I transfer them to canvas. They are visions, landscapes that do not exist.

Looking at the old impressionist oil paintings and comparing them with the more recent metaphysical-abstract works, there has been a big stylistic leap. What triggered this stylistic change?

With the lockdown, an unexpected “click” happened. In the past, I never felt totally free with oil painting, I felt chained and anchored to the influences of my masters. I loved and adore Impressionist painting, but I never felt it was totally mine. Pandemic allowed me to explore myself inside, to listen to myself. My latest works are the result.

You are an all-round artist: let’s talk about your symbolist ceramics. What inspires you?

Ceramics are a world of their own, I am extremely fascinated by the earth, by its plasticity and I love to experiment. For several years now, I have been mainly inspired by the theme of cities, my travels, my studies. One of the things they taught me at the Faculty of Architecture is to look, to observe the context, the landscape, the territory. To explore with the gaze, to imagine what is no longer there or not yet there. Architecture, like Art, springs from the imagination. Urban Planning itself is first and foremost a prediction. And so, I try to blur my vision, to blur my look in order to see beyond the vision.

You are always looking for pure emotion: what do you want to convey to those who linger in front of your works?

In my work, painting, like ceramics, is instinctive, charged with emotions and moods that everyone can read and interpret in their own depths. What I want to convey is an empathic and intuitive emotion. An essence that is not to be found in the matter outside of us or beyond the reality perceivable with the senses, but within us and within the inner world in which we live, learning to look beyond appearance, beyond the visible, through the emotion that dwells in the mind.

I would like to thank Ilaria Sperotto for the time she has dedicated to us and remind readers that they can view the young artist’s works of art online at www.criticoarte.org/galleria-gallery/ilaria-sperotto/ or come to the gallery and see for themselves the quality of the oils on display.

Domanda all’artista: Ilaria Sperotto

Siamo ormai giunti all’ultima intervista in programma per la rubrica Domanda all’artista che, da dicembre 2020, ha voluto indagare e fare conoscere meglio i quindici artisti che partecipano al progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda, supportato dalla neo Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde: Artisti provenienti da tutta Italia, Artisti con stili, tecniche, soggetti e percorsi artistici molto differenti tra di loro proprio a dimostrazione di quanto l’Arte sia versatile, complessa e multi-sfaccettata.

Oggi abbiamo come ospite la giovane visual artist Ilaria Sperotto da Vicenza, conosciuta tramite amicizie artistiche in comune e per la quale nutro grande stima per le opere d’arte che realizza in cui si indaga a fondo l’essenza del proprio spirito e del proprio inconscio: le tele sono il traguardo di una poetica artistica espressivo-astratta istintiva in cui il colore e le pennellate date di getto danno la sensazione di essere catapultati nella dimensione psichica primordiale delle emozioni.

Già conosciuta in Italia, in Svizzera, in Austria, in Francia e in Belgio, oggi Ilaria Sperotto è presente sul territorio olandese con sei pregevoli opere di piccolo formato dai prezzi “affordable”.

Passiamo finalmente la parola ad Ilaria Sperotto:

Sicuramente te l’hanno chiesto in tanti ma il pubblico olandese non conosce come l’artista Ilaria Sperotto abbia vissuto e vive tutt’ora questo periodo storico che entrerà sicuramente nei manuali di storia: l’arte ti ha aiutata? Ci sono progetti futuri o è ancora troppo nebuloso per programmare concretamente qualcosa?

Nel 2020 quando è iniziata la pandemia per me è stato un momento di freno, inizialmente molto difficile, surreale, ero molto spaventata. Poi un giorno ho deciso che dovevo riprendermi, dovevo riprendere il mio sogno per vivere una vita normale. La pittura in questo caso è stata fondamentale, liberatoria! Attraverso il colore ho liberato le mie emozioni e ho riiniziato a sentirmi viva, a sognare! Il 2021 è un anno particolare, un continuo working progress. Attualmente sto partecipando al “Padiglione Birmania”, progetto internazionale di arte postale presso Palazzo Zanardi Landi a Guardamiglio Lodi (Italia). Mentre a settembre 2021 esporrò una trentina di quadri ad olio nel centro storico di Vicenza: farò parte dei protagonisti del VIOFF “A GOLDEN JOURNEY”, la nuova edizione del Fuori Fiera di Vicenzaoro. Sto progettando il 2022, ma preferisco non parlarne per ora.

Dipingi sempre en plein air come un’impressionista contemporanea oppure hai momenti di rielaborazione personale nello studio? Raccontaci il percorso del tuo processo creativo…

Con la pandemia e il lockdown ho dovuto adattarmi alla nuova situazione, nel passato dipingevo esclusivamente en plein air, osservando e reinterpretando il paesaggio, ora dipingo prevalentemente in studio. I miei quadri nascono dalla mia immaginazione, dal mio inconscio, successivamente li trasferisco su tela. Sono visioni, paesaggi che non esistono.

Guardando i vecchi lavori ad olio di stampo impressionista e mettendoli a confronto con le opere più recenti di stampo metafisico – astratto c’è stato un grande salto stilistico. Cosa ha scatenato questo cambio stilistico?

Con il lockdown è accaduto un “click” inaspettato, in passato con la pittura ad olio non mi sono mai sentita totalmente libera, mi sentivo incatenata e ancorata alle influenze dei miei maestri. Adoravo e adoro la pittura impressionista, ma non l’ho mai sentita totalmente mia. La pandemia mi ha permesso di esplorarmi dentro, ascoltarmi. I miei ultimi lavori ne sono il risultato.

Sei un’artista a tutto tondo: parliamo delle tue ceramiche simboliste. A cosa ti ispiri?

Le ceramiche sono un mondo a sé, sono estremamente affascinata dalla terra, dalla sua plasticità e adoro sperimentarmi e sperimentare. Da diversi anni mi ispiro principalmente al tema delle città, ai miei viaggi, ai miei studi. Una delle cose che mi hanno insegnato alla Facoltà di Architettura è guardare, osservare il contesto, il paesaggio, il territorio. Esplorare con lo sguardo, per immaginare ciò che non c’è più o non ancora. Anche l’Architettura, del resto come l’Arte, scaturisce dall’immaginazione. L’Urbanistica stessa è prima di tutto una previsione. Ed ecco che allora provo ad annebbiare la vista, offuscare lo sguardo per vedere oltre la visione.

Sei sempre alla ricerca dell’emozione pura: cosa vuoi trasmettere a chi si sofferma davanti alle tue opere?

Nei miei lavori, la pittura come la ceramica è istintiva, carica di emozioni e stati d’animo che ognuno, nel proprio intimo può leggere ed interpretare. Ciò che voglio trasmettere è un’emozione empatica e intuitiva. Un’essenza che non va individuata nella materia fuori di noi o al di là dalla realtà percepibile con i sensi, ma dentro di noi e dentro il mondo interiore in cui viviamo, imparando a guardare al di là dell’apparenza, oltre il visibile, attraverso l’emozione che alberga nella mente.

Ringrazio di cuore Ilaria Sperotto per il tempo che ci ha dedicato e ricordo ai lettori che potranno visionare on-line le opere d’arte della giovane artista sul sito www.criticoarte.org/galleria-gallery/ilaria-sperotto/ oppure venire in galleria ed osservare di persona la qualità esecutiva degli olii proposti.

Vraag aan de kunstenaar: Maurizio Brambilla

Twaalf jaar zijn verstreken sinds ik het genoegen en de eer had de Milanese meester Maurizio Brambilla te ontmoeten: dank zij zijn leiding en zijn raad zette ik mijn eerste stappen op het gebied van de kunstkritiek, nog vóór ik het specialisatiediploma Geschiedenis en Kunstkritiek behaalde aan de Staatsuniversiteit van Milaan. Mijn eerste presentaties op solo- en groepstentoonstellingen, mijn eerste kritieken op de hedendaagse kunst en het opstellen van mijn eerste kunstcatalogi heb ik te danken aan Maurizio Brambilla die mij in twaalf jaar kwaliteitskunst heeft laten ademen, mij heeft opgevoed en mij heeft begeleid in een competitieve en moeilijke wereld. De jaren zijn voor mij voorbijgegaan en zij zijn ook voorbijgegaan voor de Meester, die de chromatiek van zijn artistieke poëtica volledig heeft omgegooid zonder zijn persoonlijk Magisch Realisme te verraden : in de nieuwe artistieke produktie begint de toeschouwer in feite aan een reis tussen het reële en het oneirische visioen naar een volkomen transcendente wereld. De Milanese kunstenaar is al aanwezig in privécollecties in Italië, Zwitserland, Frankrijk en Duitsland, en nu is hij klaar voor de Nederlandse markt: zijn werken zijn ondergebracht bij de neo Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde en nemen deel aan het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland.

Maar laten we eindelijk de meester Maurizio Brambilla ontmoeten:

Wij kennen elkaar al vele jaren, maar pas onlangs heeft u zowel uw kleurenpalet, van intense en felle kleuren naar een meer spirituele monochromie, als uw schildertechniek, van olieverf naar geëmailleerde acryl, volledig veranderd: waaraan is deze radicale verandering te wijten? Vertel het ons.

Na jaren van schilderen bracht ik de magie van het voortdurend ontdekken met me mee. Was mijn vorige expressieve taal in staat om iedereen te bereiken door middel van een begrijpelijke figuratie, in mijn laatste productie van schilderijen heb ik de reflecties verdiept en probeer ik voortdurend picturaal de emoties/redeneringen over te brengen op de toeschouwer. Aanvankelijk lijkt alles een spel, maar als wij even stilstaan en deze eenvoudige beelden van mij aandachtig bekijken, vinden de emoties hun weg om uit onze gevangenis te ontsnappen en zij doen dat met een bagage van symbolen: zoals het oneindige “alfa en omega”, het dubbele paradijs, de natuur, de kunstgreep en de wedergeboorte, enz. Er is een continuïteit van onderwerpen/voorwerpen, maar ik heb veel kleuren verwijderd uit naam van het experiment en voor een stilistische groei, in termen van verfijning. De laatste jaren heb ik te maken gehad met een consequent verlies van coloristische waarheid: de nieuwe doeken zijn in feite bijna monochroom en spelen nog meer in op een introspectief en poëtisch aspect.

Uw werken zijn symbolisch en metaforisch. Wat is de diepe boodschap die u met zulke surrealistische en metafysische werken wilt overbrengen? Bent u niet bang dat het publiek van vandaag niet helemaal begrijpt wat u bedoelt?

Het verhaal is het fundament van de communicatie, de identiteit en het geheugen: het hedendaagse leven is het resultaat van het verlies van het verhaal. De schilderkunst biedt ons de mogelijkheid om opnieuw te beginnen, om uit te gaan van een aanknopingspunt, van een beeld, van een horizonlijn of een verdwijnpunt, van een kleur, van een nieuwe ordening van de vormen van het dagelijks leven. Om opnieuw te beginnen door te aanvaarden om te denken, om te fantaseren, om verbanden te leggen. In de schijnbare eenvoud van mijn composities en labyrinten is het sleutelwoord “emotie”.

Uw doeken zijn in detail bestudeerd en hebben subtiele historische en artistieke verwijzingen die echt heel actueel en eigentijds zijn. Hoe kies je de meest geschikte symboliek om op te nemen?

Het beeld is de bron die ons in staat stelt buiten de grenzen van de werkelijkheid te treden, een lokmiddel te gebruiken, een licht om een andere horizon te bereiken, uit te breiden naar een andere ruimte. Een keu wordt in mijn schilderijen de vertelling, van metaforen van het leven in het algemeen. Het sleutelwoord is visionair. Mijn onderwerpen komen voort uit de vormen en kleuren van een alledaagse werkelijkheid. Eenmaal bevrijd van het dagelijks gebruik en gezuiverd, worden zij herboren in een andere werkelijkheid, parallel aan de werkelijkheid zelf, en krijgen zij een andere betekenis. Mijn onderzoek wordt beheerst door de innerlijke blik. Een gedefinieerde of ongedefinieerde ruimte waaruit mijn beelden voortkomen, gemaakt met alledaagse voorwerpen (dozen, potten, parallellepipeda, kegels, labyrinten, bollen, papier) die hun eigen licht afgeven ondergedompeld in een mist die de compositie van het schilderij omhult. Mijn ideeën komen voort uit de alledaagse werkelijkheid, de vormen en de ton sur ton kleuren interesseren mij alleen wanneer zij iets totaal anders in mij oproepen of door een nieuw licht worden verlicht, diffuus in het creëren van een emotie van mijn ervaring en mijn verhaal.

Ik stel u een filosofische vraag die volgens mij al uw poëtica op basis van het Magisch Realisme kan verklaren: wat is voor u Harmonie?

In deze laatste jaren van mijn werk heb ik me ontdaan van de conventionele kleuren van de dingen en de figuren om het licht en de schaduwen belangrijker te maken en een bijna zwevende voorstelling te maken van de stilte, een verre nederzetting van de gedachte, het zijn wanneer alles al voorbij lijkt te zijn, wanneer het lawaai van de wereld niet meer komt en een adem van slechts een lettergreep het gebruikelijke kostbare goed is dat zich verzet. Zo zie ik in deze laatste werken graag de ontmoeting met een fragment van de wereld die zich voor onze ogen organiseert. Want het idee, het concept dat ik wil uitdrukken is leven en vitaliteit te geven aan deze picturale voorstellingen van mij. Vitaliteit is geen fysieke of organische eigenschap, het is het innerlijke geestelijke leven: de schilderkunst is niet de plaats van het niets maar de manifestatie van het bestaan.

Laten we het over de toekomst en projecten hebben. Hoe is de Groep van 6 – Eoykos die ik jaren geleden in Milaan heb mogen presenteren? Zijn er nieuwe data om in uw agenda te noteren?

De Groep van 6 – Eoykos ligt stil om de redenen die we allemaal kennen. De laatste tentoonstelling van de groep vond plaats in Annely Haute Savoie Frankrijk (stand nr. 74). We hopen weer te beginnen als alles bijna weer normaal is. Intussen verkocht ik in 2019/20 met veel voldoening nr. 2 schilderijen in het veilinghuis Ambrosiana Arte in Milaan. Wat mijn persoonlijke tentoonstellingen betreft, zal ik trachten deze tegen het einde van het jaar te organiseren: misschien Praag, Milaan en Mantua. Aan het einde van het jaar 2021 zal mijn IVe monografie met grote voldoening verschijnen, omdat zij de laatste drie jaar van mijn nieuwe manier van schilderen zal omvatten: de titel van de monografie zal zijn “Labyrinten en composities van de ziel”.

Ik dank Maestro Maurizio Brambilla hartelijk voor zijn medewerking en aandacht bij het beantwoorden van vragen. Ik wil de lezers erop wijzen dat zij altijd welkom zijn bij Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde en dat zij de werken van de Maestro ook online kunnen bekijken op www.criticoarte.org/galleria-gallery/maurizio-brambilla/. Werken van grote historische en picturale waarde, van hoge uitvoerende kwaliteit, tegen prijzen die werkelijk binnen ieders bereik liggen.

Ask the artist: Maurizio Brambilla

Twelve years have passed since I had the pleasure and the honour of meeting the Milanese master Maurizio Brambilla: thanks to his guidance and advice, I took my first steps in the field of art criticism even before I obtained my Master’s degree in Art History and Art Criticism at the Università Statale di Milano. I owe my first presentations at solo and group exhibitions, my first contemporary art criticism, and the drafting of my first art catalogues to Maurizio Brambilla, who in twelve years made me breathe quality art, and who brought me up and accompanied me in a competitive and difficult-to-manage world. The years have gone by for me and they have also gone by for the Master, who has completely revolutionised the colour scheme of his artistic poetics without betraying his personal Magic Realism: in his new artistic production, the observer begins a journey between reality and oneiric vision towards a completely transcendental world. The Milanese artist is already present in private collections in Italy, Switzerland, France and Germany, and is now ready for the Dutch market: his works are in fact hosted at the neo Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde and take part in the Contemporary Italian Art in Holland project.

But let us finally get to know Maurizio Brambilla:

We have known each other for many years, but it is only recently that you have completely changed both your colour palette, from intense and bright colours to a more spiritual monochrome, and your painting technique, from oil to enamelled acrylic: what is this radical change due to? Tell us.

After years of painting, I brought with me the magic of continuous discovery. If my previous expressive language was able to reach everyone through comprehensible figuration, in this latest production of paintings I have deepened my reflections and am constantly trying to communicate emotions/reasoning pictorially to the viewer. At first it all seems like a game, but if we pause and look closely at these simple images of mine, the emotions find their way out of our prison, and they do so carry a baggage of symbols: such as the infinite “alpha and omega”, the double paradise, nature, artifice and rebirth, etc. There is a continuity of subjects/objects, and they can be seen in the pictures. There is a continuity of subjects/objects, but I have removed many colours in the name of experimentation and for stylistic growth, in terms of refinement. In recent years, I have faced a consistent loss of colouristic truth: the new canvases are in fact almost monochrome and play even more on an introspective and poetic aspect.

Your works are symbolic and metaphorical. What is the profound message you want to convey with such surreal and metaphysical works? Aren’t you afraid that today’s audience will not fully understand your intention?

Narrative is the foundation of communication, identity, and memory: contemporary life is the result of the loss of narrative. Painting offers us the possibility to start again, to start from a starting point, from an image, from a horizon line or a vanishing point, from a colour, from a new arrangement of everyday forms. To start again by accepting to think, to fantasise, to establish connections. In the apparent simplicity of my compositions and labyrinths, the key word is ‘emotion’.

Your canvases are studied down to the smallest detail and have subtle historical and artistic references that are very current and contemporary. How do you choose the most suitable symbology to include?

The image is the resource that allows us to leave the limits of reality, to exploit a cue, a light to reach another horizon, to expand into another space. A cue becomes in my paintings the narration, of metaphors of life in general. The key word is visionarity. My subjects emerge from the shapes and colours of an everyday reality. Once freed from everyday use and purified, they are reborn in another reality, parallel to reality itself, taking on a different meaning. My research is governed by the inner gaze. A defined or undefined space from which my images emanate, made with everyday objects (boxes, jars, parallelepipeds, cones, labyrinths, spheres, papers) that give off their own light, immersed in a Po Valley fog that envelops the composition of the painting. My ideas are born from everyday reality, and I am interested in tone-on-tone shapes and colours only when they evoke something completely different within me or are illuminated by a new light, diffused in creating an emotion from my own experience and history.

I would like to ask you a philosophical question that I believe can explain all your poetics based on Magic Realism: what does Harmony mean to you?

In these last few years of work, I have cleaned myself of the conventional colours of things and figures to make light/shadows more important and to render an almost suspended representation of silence, a distant settlement of thought, being there when everything seems to have already passed, when the noise of the world no longer reaches us, and a barely audible breath is the usual precious good that resists. This is how I like to see in these latest works the encounter with a fragment of the world that is organised before our eyes. Because the idea, the concept I want to express is to give life and vitality to these pictorial representations of mine. Vitality is not a physical or organic attribute; it is the inner spiritual life: painting is not the place of nothingness but the manifestation of existence.

Let’s talk about the future and projects. How is the Group of 6 – Eoykos, which I had the opportunity to present years ago in Milan, progressing? Are there any new dates to mark in your diary?

The Group of 6 Eoykos is at a standstill for the reasons we all know. The last exhibition of the group took place in Annely Haute Savoie France (stand n° 74). We hope to start again when everything is almost back to normal. In the meantime, I sold in 2019/20 n° 2 paintings at the Ambrosiana Arte Auction House in Milan with much satisfaction. As for my solo exhibitions, I will try to organise them by the end of the year: perhaps Prague, Milan, and Mantua. At the end of 2021, my fourth monograph will be published with great satisfaction because it will include the last three years of my new way of painting: the title of the monograph will be “Labyrinths and Compositions of the Soul”.

I sincerely thank Maestro Maurizio Brambilla for his collaboration and attention in answering questions. I would like to remind readers that they are always welcome at the Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde and can view the Maestro’s works online at www.criticoarte.org/galleria-gallery/maurizio-brambilla/. Works of great historical and pictorial value, of high executive quality, at prices truly within everyone’s reach.

Domanda all’artista: Maurizio Brambilla

Sono passati dodici anni da quando ho avuto il piacere e l’onore di conoscere il maestro milanese Maurizio Brambilla: grazie alla sua guida e ai suoi consigli ho intrapreso i primi passi nel campo della critica d’arte ancora prima della laurea specialistica in Storia e critica dell’arte ottenuta all’Università Statale di Milano. Le prime presentazioni alle mostre personali ed in quelle collettive, le prime critiche d’arte contemporanea, la redazione dei primi cataloghi d’arte le devo a Maurizio Brambilla che in dodici anni mi ha fatto respirare Arte di qualità, mi ha cresciuta ed accompagnata in un mondo competitivo e di difficile gestione. Sono passati gli anni per me e sono passati anche per il Maestro, il quale ha completamente rivoluzionato la cromia della sua poetica artistica non tradendo il suo personale Realismo Magico: nella nuova produzione artistica, l’osservatore inizia difatti un viaggio tra il reale e la visione onirica verso un mondo completamente trascendentale. L’artista milanese è già presente in collezioni private in Italia, Svizzera, Francia e Germania, ed ora è pronto per il mercato olandese: le sue opere sono ospitate di fatti alla neo Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde e prendono parte al progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda.

Ma passiamo finalmente a conoscere in maestro Maurizio Brambilla:

Ci conosciamo da tanti anni ma solo ultimamente hai cambiato completamente sia la palette dei tuoi colori, da cromie intense e brillanti ad una monocromia più spirituale, sia la tecnica pittorica, da olio ad acrilico smaltato: a cosa è dovuto questo radicale cambiamento? Raccontaci.

Dopo anni di pittura ho portato con me la magia della scoperta continua. Se il mio linguaggio espressivo precedente riusciva a raggiungere chiunque attraverso una figurazione comprensibile, in questa mia ultima produzione di quadri ho approfondito delle riflessioni e cerco costantemente di comunicare pittoricamente allo spettatore delle emozioni/ragionamenti. Inizialmente tutto sembra un gioco ma, se ci soffermiamo e osserviamo attentamente queste mie semplici immagini, le emozioni trovano la strada per evadere dalla nostra prigione e lo fanno recando un bagaglio di simboli: come l’infinito “alfa e omega”, il doppio paradiso, la natura, l’artificio e la rinascita, ecc. C’è una continuità di soggetti/oggetti ma ho rimosso molti colori nel segno della sperimentazione e per una crescita stilistica, in termini di raffinatezza. Negli ultimi anni affronto una consistente perdita della verità coloristica: le nuove tele sono infatti quasi monocromatiche e giocano ancora di più su un aspetto introspettivo e poetico.

Le tue opere sono simboliche e metaforiche. Qual è il messaggio profondo che vuoi trasmettere con opere così surreali e metafisiche? Non hai timore che l’odierno pubblico non comprenda sino in fondo il tuo intento?

La narrazione è il fondamento della comunicazione, dell’identità e della memoria: la vita contemporanea, è il frutto della perdita della narrazione. La pittura ci offre la possibilità di ricominciare, di ripartire da uno spunto, da un’immagine, da una linea di orizzonte o da un punto di fuga, da un colore, da una nuova disposizione delle forme della quotidianità. Ricominciare accettando di pensare, di fantasticare, di stabilire connessioni. Nell’apparente semplicità delle mie composizioni e labirinti, la parola chiave è “emozione”.

Le tue tele sono studiate nei minimi dettagli e hanno sottili riferimenti storici ed artistici che sono davvero molto attuali e contemporanei. Come scegli la simbologia più adatta da inserire?

L’immagine è la risorsa che ci permette di uscire dai limiti della realtà, di sfruttare un richiamo, una luce per arrivare verso un altro orizzonte, espandersi in un altro spazio. Uno spunto diventa nei miei quadri la narrazione, di metafore della vita in generale. La parola chiave è visionarietà. I miei soggetti emergono dalle forme e dai colori di una realtà quotidiana. Una volta liberati dall’uso quotidiano e purificati, essi rinascono in un’altra realtà, parallela alla realtà stessa, assumendo un significato diverso. La mia ricerca è regolata dallo sguardo interiore. Uno spazio definito o non definito da cui si sprigionano le mie immagini, fatte con oggetti anche quotidiani (scatole, barattoli, parallelepipedi, coni, labirinti, sfere, carte) che sprigionano una luce propria immersi in una nebbia padana che avvolge la composizione del quadro. Le mie idee nascono dalla realtà quotidiana, le forme e i colori tono su tono mi interessano se non nel momento in cui evocano dentro di me qualcosa di completamente diverso o illuminato di luce nuova, diffusa nel creare un’emozione del mio vissuto e della mia storia.

Ti pongo una domanda filosofica che credo possa spiegare tutta la tua poetica fondata sul Realismo Magico: cos’è per te l’Armonia?

In questi ultimi anni di lavoro mi sono ripulito dai colori convenzionali delle cose e delle figure per rendere più importante la luce/ombre e rendere una raffigurazione quasi sospesa del silenzio, un insediamento lontano del pensiero, l’esserci quanto tutto appare già trascorso, quando il rumore del mondo ormai non giunge più e un respiro appena sillabato è il solito bene prezioso che resiste. Così mi piace vedere in questi ultimi lavori l’incontro con un frammento di mondo che si organizza sotto i nostri occhi. Perché l’idea, il concetto che voglio esprimere è quello di dare vita e vitalità a queste mie rappresentazioni pittoriche. La vitalità non è un attributo fisico o organico, è la vita spirituale interiore: la pittura non è il luogo del nulla ma la manifestazione dell’esistenza.

Parliamo di futuro e di progetti. Come procede il Gruppo dei 6 – Eoykos che ho avuto modo di presentare anni fa a Milano? Ci sono nuove date da segnare in agenda?

Il Gruppo dei 6 Eoykos è fermo per le ragioni che tutti sappiamo. L’ultima esposizione del gruppo si è svolta ad Annely Alta Savoia Francia (stand n° 74). Speriamo di ripartire quando tutto ritornerà quasi alla normalità. Nel frattempo, ho venduto nel 2019/20 n° 2 quadri alla Casa d’Asta Ambrosiana Arte a Milano con molta soddisfazione. In merito alle mie mostre personali cercherò di organizzarle entro la fine dell’anno: forse Praga, Milano e Mantova. A fine anno 2021 uscirà la mia IV monografia con molta soddisfazione perché verranno inseriti gli ultimi tre anni di questo mio nuovo modo di dipingere: il titolo della monografia sarà “Labirinti e Composizioni dell’Anima“.

Ringrazio di cuore il Maestro Maurizio Brambilla per la collaborazione e l’attenzione nel rispondere alle domande. Ricordo ai lettori che saranno sempre i benvenuti alla Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde e potranno visionare on line le opere del Maestro anche su www.criticoarte.org/galleria-gallery/maurizio-brambilla/. Opere di grande valore storico e pittorico, di alta qualità esecutiva, a prezzi davvero alla portata di tutti.

Vraag aan de kunstenaar: Bianca Beghin

We zijn aangekomen bij de op twee na laatste afspraak met de rubriek “Vraag aan de kunstenaar” en vandaag zullen we het genoegen hebben kennis te maken met de schilderes Bianca Beghin, kunstenares uit Padua die in haar grote doeken de emoties uitademt die voortkomen uit het directe contact met de Natuur. De artistieke poëtica van de schilder is gebaseerd op de gewaarwordingen tijdens de volledige onderdompeling in de natuur (in het bijzonder in het bos) die het middel wordt om de spanningen te ontladen en de innerlijke rust te hervinden. Uit de interactie met de natuur ontstaan doeken met een grote emotionele impact, kostbaar gemaakt door het gebruik van gemengde media, ontwikkeld in jaren van experimenteren, en het wijze gebruik van symbolische kleurspreiding op een expressionistische manier, die doet denken aan de Franse beweging van de Fauves. Men kan stellen dat, als de Natuur een raadselachtig gedicht is zoals de Fransman Michel de Montaigne (1533-1592) beweerde, Bianca Beghin de juiste sleutel heeft gevonden om het te lezen en te interpreteren. Bianca Beghin, reeds aanwezig in Italiaanse, Duitse en Amerikaanse collecties, is nu ook in Nederland aanwezig met het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland, ondersteund door de neo-Manzoni Kunst Galerie van Oosterwolde, dat tot doel heeft het beste van de Italiaanse kunstscène onder de aandacht van Nederlandse verzamelaars te brengen.

Laten we eindelijk een praatje maken met Bianca Beghin:

Uw werken kunnen worden omschreven als expressionistisch en geven de emotie vrij van het moment dat u ervaart in direct contact met de natuur. Kunt u de lezers in detail vertellen hoe uw doeken tot stand komen?

Als we het expressionisme beschouwen, de tendens om de emotionele kant van de werkelijkheid maximaal te verheffen ten opzichte van de objectief waarneembare, dan zijn mijn werken zeker expressionistisch te noemen. In mijn werken verbeeld ik de emoties die ik voel, niet alleen in het contact met de natuur, maar ook in de relatie met mensen. Ik wandel graag in de bossen en in de bergen, waar de stilte mij omringt en de ziel gedwongen wordt om stil te staan en na te denken. Elke boom, elk blad zendt een harmonieuze en zoete vloeistof uit die hart en geest heelt en mij regenereert. Het benaderen van de natuur helpt mij om mijn energie te harmoniseren en een juiste harmonie te creëren tussen mijn spirituele wezen en mijn fysieke lichaam. Ik probeer bepaalde momenten in beelden vast te leggen, ik fotografeer bomen die bepaalde emoties opwekken die ik op het doek probeer terug te brengen. Het kan me niet schelen of de boom objectief gezien niet echt is, wat ik wil is emotionele momenten vastleggen, gevoelens verkennen, de plaatsen van de ziel weergeven: verwondering, spijt, bevrijding, verheffing, schoonheid…

Laten we het eens hebben over het onderwerp dat u op een expressionistische, bijna abstracte manier weergeeft: waarom koos u voor bomen en in het bijzonder voor boomstammen?

De boom is een metafoor voor het leven. Zoals ieder mens geboren wordt, groeit, zich ontwikkelt, in volheid van volwassenheid leeft, sterft, en altijd een metgezel is, een vertrouweling, een vriend die mij volgt in de transformaties van mijn leven. De mens leeft in de natuur en hij moet haar waarderen en zich zo inzetten dat zij een gemeenschappelijke waarde blijft, hij moet de harmonie van de natuur kunnen voelen en haar innerlijke drijfveren kunnen vatten. Bovendien koos ik de boom omdat die het symbool is van vrouwelijkheid en moederschap. Het is moeder gevoelig en delicaat, moedig en magnetisch. De ziel van elke boom trilt en is vol bekommernissen, vreugden, nederlagen, veerkracht. Schuilen in een boom is als schuilen in de schoot van een moeder, altijd klaar om te verwelkomen en aan te moedigen. Daarom zijn mijn favoriete onderwerpen bomen en vooral de stammen, verankerd in de aarde, tastbaar, sterk, zoals de emoties die wij lichamelijk beleven.

Wat betreft de techniek die u verkiest: hoe slaagt u erin de bomen die u voorstelt te laten spreken?

Ik concentreer me veel op de kleur die moet “spreken” en emoties moet kunnen overbrengen, een kleur die nooit zuiver is, maar altijd uit verschillende mengsels wordt verkregen, en op het doek wordt gelegd dat eerst wordt klaargemaakt om haar te ontvangen. Soms smeer ik een laag krijt om een meer materiële achtergrond te creëren, andere keren vertrek ik rechtstreeks van de grisaille, een monochrome schets die geschikt is om de licht- en schaduwzones te bepalen en de volumes te modelleren. Daarna ga ik verder met glaceren en het aanbrengen van de kleur, die daardoor intenser en dieper wordt, klaar om emoties te vertellen. Zelfs de titels brengen bepaalde sensaties over, ze zijn nooit willekeurig gekozen, maar ontworpen en bestudeerd om mijn gevoelens en die van elke vrouw te versterken en te benadrukken: Tederheid, Tranen van liefde, Waanzin in de lucht, Omhelzing, Illusie, Betovering, Zoektocht, Aanzet …

Kunstenaars hebben altijd een bijzondere gave, namelijk een grote en uitgesproken gevoeligheid die hen ertoe brengt verder te zien dan wat in eerste instantie wordt waargenomen. Volgens de schilderes Bianca Beghin waar huist de ware Schoonheid?

De schoonheid? Het is de harmonie van verschillende, vormen en kleuren; de taak van de kunstenaar is deze harmonie zichtbaar te maken. Het is geen inherente eigenschap van het werk, maar een subjectief gegeven van waarneming van genot, onafhankelijk van het bestaan van het gerepresenteerde subject. En deze Harmonie is in staat om reflecties uit te lokken over het eigen bestaan in relatie tot de natuurlijke wereld.

U bent geen academicus, maar dat betekent niet dat u geen uitstekend kunstenaar bent. Hoe hebben uw humanistische studies uw artistieke poëtica beïnvloed?

Autodidact zijn betekent niet dat je geen artistieke kennis hebt. Deze kunnen worden verkregen met veel studie, via individuele trajecten of door het volgen van cursussen met erkende masters. Ik geloof dat mijn humanistische opvoeding mijn kunst zeker heeft beïnvloed, vooral omdat zij mij de waarde van kennis, studie en onderzoek heeft bijgebracht. Het bestuderen van literatuur, geschiedenis en filosofie heeft mij geholpen om de wereld om mij heen beter te begrijpen, om het contact met de natuur te waarderen en om een grotere gevoeligheid te hebben wanneer je emoties en gevoelens op doek moet overbrengen.

Ik dank Bianca Beghin voor de tijd die zij ons vriendelijk ter beschikking heeft gesteld en voor het feit dat zij ons de gelegenheid heeft geboden om nader kennis te maken met haar persoonlijke artistieke visie, die ons dichter bij de natuur en bij de emotionele ziel van ieder van ons brengt. Ik herinner de lezers eraan dat u de aan haar gewijde pagina kunt bekijken op http://www.criticoarte.org/galleria-gallery/bianca-beghin/.

Ask the artist: Bianca Beghin

We have now reached the third-to-last appointment with the column “Question to the artist” and today we have the pleasure of getting to know the painter Bianca Beghin, an artist from Padua who enhances in her large canvases the emotions derived from direct contact with Nature. The painter’s artistic poetics are in fact based on the sensations perceived during complete immersion in nature (particularly in the woods), which becomes a means of releasing tension and recovering inner peace. Interaction with Nature gives rise to canvases of great emotional impact, made precious by the use of mixed media, developed over years of experimentation, and by the skilful use of symbolic colour applied in an expressionist manner, reminiscent of the French Fauves movement. It can be argued that if Nature is an enigmatic poem, as the Frenchman Michel de Montaigne (1533-1592) maintained, Bianca Beghin has found the right key to its interpretation and interpretation. Already present in Italian, German and American collections, Bianca Beghin is now present in Holland with the Contemporary Italian Art in the Netherlands project supported by the neo-Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde, which aims to bring the best of the Italian art scene to the attention of Dutch collectors.

Let’s finally have a chat with Bianca Beghin:

Your works can be defined as expressionistic and release the emotion of the moment experienced in direct contact with Nature. Can you tell our readers how your canvases are created in detail?

If we consider Expressionism, the tendency to maximise the emotional side of reality over the objectively perceptible one, my works are certainly Expressionistic. In my works, I represent the emotions I feel not only in contact with nature, but also in my relationship with people. I love walking in the woods and in the mountains, where silence surrounds me and the soul is forced to stop and reflect. Every tree, every leaf transmits a harmonious and sweet fluid that heals my heart and mind and regenerates me. Getting close to nature helps me to harmonise my energy by creating a right harmony between my spiritual being and my physical body. I try to fix certain moments in images, I photograph trees that arouse particular emotions in me, which I try to bring back to the canvas. I don’t care if the tree is not objectively real, what I want is to capture emotional moments, explore feelings, represent places of the soul: wonder, regret, liberation, elevation, beauty…

Let’s talk about the subject that you represent in an expressionistic, almost abstract way: why did you choose trees, and in particular trunks?

The tree is a metaphor for life. Like every person, it is born, grows, develops, fully experiences adulthood, and dies; and it is always a companion, a confidant, a friend who follows me in the transformations of my life. Man lives in Nature and should appreciate it and strive for it to remain as a common value; he should be able to feel the Harmony of Nature and grasp its inner drives. Furthermore, I chose the tree because it is the symbol of femininity and motherhood. It is mother sensitive and delicate, courageous and magnetic. The soul of every tree vibrates and is full of trepidations, joys, defeats, resilience. Taking refuge in a tree is like taking refuge in a mother’s womb, always ready to welcome and encourage. That’s why my favourite subjects are trees and especially trunks, anchored to the earth, tangible, strong, like the emotions we physically experience.

Regarding your favourite technique: how do you manage to make the trees you represent speak?

I focus a lot on the colour, which must “speak” and be able to convey emotions, a colour that is never pure, but always obtained from various mixtures, and laid on the canvas, which is first prepared to receive it. Sometimes, I apply a coat of chalk to create a more material background, others, I start directly from the grisaille, which is a monochromatic sketch, suitable for identifying the areas of light and shade and modelling the volumes. I then proceed by glazing and applying the colour, which thus becomes more intense, deeper, ready to narrate emotions. Even the titles convey particular sensations, they are never chosen at random, but designed and studied to enhance and highlight my feelings and those of every woman: Tenderness, Tears of love, Madness in the air, Embrace, Illusion, Enchantment, Seeking, Impetus…

Artists always have a special gift, namely a great and marked sensitivity that leads them to see beyond what is perceived in the first instance. According to the painter Bianca Beghin, where does true Beauty lie?

Beauty? It is the harmony of different, forms and colours; the artist’s task is to make this harmony visible. It is not an inherent property of the work, but a subjective datum of perception of pleasure, independent of the existence of the represented subject. And this harmony is capable of provoking reflections on one’s own existence in relation to the natural world.

You are not an academic, but that does not mean you are not an excellent artist. How have your humanistic studies influenced your artistic poetics?

Being self-taught does not mean being without artistic knowledge. It can be obtained with a lot of study, through individual paths or by taking courses with recognised masters. I believe that my humanistic education has definitely influenced my art, especially because it has taught me the value of knowledge, study and research. Studying literature, history and philosophy has helped me to better understand the world around me, to appreciate contact with nature and to have greater sensitivity when it comes to conveying emotions and feelings on canvas.

I would like to thank Bianca Beghin for the time she has kindly given us and for giving us the opportunity to enter more into her personal artistic vision which brings us closer to Nature and to the emotional soul of each of us. I would like to remind readers that you can view the page dedicated to her on http://www.criticoarte.org/galleria-gallery/bianca-beghinwww.criticoarte.org/galleria-gallery/bianca-beghin/.