De “chromatische” poëzie van Susanna Maccari

De Milanese schilderes Susanna Maccari is nu bekend in de hedendaagse kunstwereld dankzij haar zorgvuldige en opvallende productie van olie- en aquarelwerken waarin het prettig is om een gevoelige en voortdurende zoektocht naar licht en kleur waar te nemen: zowel de landschappen als de portretten zijn in voortdurende evolutie en laten een perfect huwelijk zien tussen een realistische wereld in de schaduw en vol licht en een romantische dimensie van de natuur waarin de innerlijke emotionele pathos wordt verheven tot het toppunt. In zijn werken is de kunstenaar nooit repetitief, integendeel, dankzij zijn snelle en directe penseelstreken, vaak en plein-air gegeven, en meesterlijk doordrenkt met heldere en vluchtige kleuren, heeft hij het vermogen om de toeschouwer de krachtige mysterieuze energie van de natuur emotioneel te laten kietelen in de diepste ziel.

De romantiek en de voortdurende vrije zoektocht naar kleur zijn direct voelbaar in de productie van de met olieverf geschilderde landschappen, zoals de Finse Sunset en Emotion at Sunset beide uit 2005, Reflections in the Blue uit 2010, Boats in Llançà uit 2011, Reflecties van Camargue in 2014 en Magic of a Sunset in 2018 die herinneren aan de werken van de Engelse William Turner (1775-1851) en John Constable (1776-1837) en hun romantische poëzie van het Sublieme en het Picturale waarin formele elementen en emotionele componenten samensmelten. Uit de doeken van de Milanese schilder kan men dus een realistisch modern impressionisme opmerken, op de manier van Camille Corot (1796-1875), Camille Pissarro (1830-1903) en Alfred Sisley (1839-1899), waarin de modulatie van clair-obscur spelen van licht en de subtiele verscheidenheid van toonovergangen diepte geven aan de vlakken, waardoor de landschapsschilderkunst wordt vernieuwd.


Susanna Maccari hield echter niet op bij de techniek van het olieverfschilderen alleen. De laatste jaren is de kunstenaar namelijk gefascineerd door het experimenteren met de moeilijke en oude praktijk van het aquarelleren om het beste natuurlijke landschap te verkrijgen dat gedomineerd wordt door de atmosferische effecten van licht en kleur: dankzij zijn extreme representatieve lichtheid en expressieve directheid is aquarelleren de ideale techniek om het kunstwerk fris, verfijnd en lichtgevend te maken en het te laten uitstralen met evanescent licht. Zoals te zien is in Paesaggio lacustre (Lake Landscape) in 2015, in Romantico tramonto (Romantic Sunset) in 2017, in Paesaggio invernale (Winter Landscape) en in Santa Caterina del Sasso sul lago Maggiore (beide in 2018), in Al tramonto (Sunset) en Riflessi nella palude (Reflections in the Marsh) in 2019, blijft de natuur op het blad hangen als een luchtspiegeling of een visioen dankzij de transparante kleur die geen fouten in de uitvoering of enige nabeschouwing toegeeft. Net als William Turner in de negentiende eeuw kan ook Susanna Maccari worden gedefinieerd als een “schilderes van licht en kleur”, die in staat is de reeds geplande en verbeelde penseelstreken kundig te beheren: door subtiele overlappende chromatische sluiers te gebruiken, past de Milanese kunstenares aquarel toe in zowel nat-in-nat als nat-in-droog modus, waarmee ze haar elegante artistieke rijpheid demonstreert en steeds meer speelt met kleur die doordrenkt is van symboliek.


Last but not least mogen we de vrouwelijke portretten die vanaf 2015 in aquarel zijn geschilderd niet vergeten, zoals Woman in Red Hat van dat jaar, Sensuality, Femme Fatale en Eve van 2016, en de serie Faces van 2019 waarin de communicatieve frisheid van Susanna Maccari niet vervaagt, zelfs niet op een thema dat zo anders is dan de geliefde landschappen. De vrouwelijke figuur wordt in al haar facetten verheven en de ziel wordt langzaam ontdekt: de elegantie, delicatesse, sensualiteit, innerlijke kracht, schoonheid, intelligentie van de vrouw komt tot uiting met waterige vitale trekken en pasteltinten van extreme zoetheid. Als de Milanese kunstenares je de geuren en stiltes van de natuur in haar landschappen kan laten voelen, kan ze je in haar vrouwenportretten het ruisen van haar haar laten zien en de snelheid van denken over het onderwerp, waaruit blijkt dat ze een van de meest boeiende hedendaagse kunstenaars is.

The “chromatic” poetics of Susanna Maccari

The Milanese painter Susanna Maccari is now well known in the contemporary art scene thanks to her careful and conspicuous production of oil and watercolour works in which it is pleasant to observe a sensitive and continuous search for light and colour: both the landscapes and the portraits are in constant evolution, showing a perfect marriage between a realistic world shaded and full of light and a romantic dimension of Nature in which the inner emotional pathos is exalted to the apex. In his works the artist is never repetitive, on the contrary, thanks to his fast and immediate brushstrokes, often given en plein-air, and masterfully imbued with bright and evanescent colour, he has the ability to make the observer perceive the powerful mysterious energy of nature, tickling him emotionally in the deepest soul.

The romanticism and the continuous free search for colour are immediately perceived in the production of the oil-painted landscapes, such as Finnish Sunset and Emotion at Sunset both from 2005, Reflections in the Blue from 2010, Boats in Llançà from 2011, Reflections of Camargue in 2014 and Magic of a Sunset in 2018 that recall the works of the English William Turner (1775-1851) and John Constable (1776-1837) and their romantic poetics of the Sublime and the Pictorial in which formal elements and emotional components merged together. From the canvases of the Milanese painter one can thus perceive a realistic modern impressionism, in the manner of Camille Corot (1796-1875), Camille Pissarro (1830-1903) and Alfred Sisley (1839-1899), in which the modulation of the play of light and the subtle variety of tone transitions give depth to the planes, renewing landscape painting.


Susanna Maccari does not, however, stop at the technique of oil painting alone. In recent years, in fact, the artist has been fascinated by the experimentation of the difficult and ancient practice of watercolour painting in order to obtain the best natural landscape dominated by the atmospheric effects of light and colour: thanks to its extreme representative lightness and expressive immediacy, watercolour is the ideal technique to make the work of art fresh, refined and luminous, making it ooze with evanescent light. As can be seen in Paesaggio lacustre (Lake Landscape) in 2015, in Romantico tramonto (Romantic Sunset) in 2017, in Paesaggio invernale (Winter Landscape) and in Santa Caterina del Sasso sul lago Maggiore (both in 2018), in Al tramonto (Sunset) and Riflessi nella palude (Reflections in the Marsh) in 2019, nature remains suspended on the sheet of paper like a mirage or a vision thanks to the transparent colour that does not admit errors of execution or any afterthought. Like William Turner in the nineteenth century, Susanna Maccari can also be defined as a “painter of light and colour” able to skilfully manage the brushstrokes that are already planned and imagined in her mind: proceeding by means of superimposed chromatic veils, the Milanese artist spreads the watercolour in both wet-on-wet and wet-on-dry modes, demonstrating her elegant artistic maturity and playing more and more with the colour that is imbued with symbolism.


Last but not least, we should not forget the female portraits painted in watercolour from 2015, such as Woman in a Red Hat from that year, Sensuality, Femme Fatale and Eve from 2016, and the series of Faces from 2019 in which Susanna Maccari’s communicative freshness does not fade even on a theme so different from her beloved landscapes. The female figure is exalted in all its facets and the soul is slowly discovered: the elegance, delicacy, sensuality, inner strength, beauty, intelligence of the woman is expressed with watery vital traits and pastel tones of extreme sweetness. If the Milanese artist is able to make the scents and silences of nature feel in her landscapes, in her feminine portraits she is able to perceive the rustling of her hair and the speed of thought of the subject proving in conclusion that she is one of the most captivating contemporary artists.

La poetica “cromantica” di Susanna Maccari

47 Tramonto_finlandese(3)
Susanna Maccari, Tramonto Finlandese, olio su tela, 2005, 50×40 cm.

La pittrice milanese Susanna Maccari è ormai ben nota nel panorama artistico contemporaneo grazie alla sua attenta e cospicua produzione di opere ad olio e ad acquarello in cui è piacevole osservare una sensibile e continua ricerca luministica e coloristica: sia i paesaggi che i ritratti eseguiti sono in perenne evoluzione mostrando un connubio perfetto tra un mondo realistico sfumato e pieno di luce e una dimensione romantica della Natura in cui il pathos emotivo interiore viene esaltato fino all’apice. Nelle sue opere l’artista non è mai ripetitiva, anzi, grazie alle pennellate veloci ed immediate, spesso date en plein-air, e magistralmente intrise di colore luminoso ed evanescente, ha la capacità di fare percepire all’osservatore la potente energia misteriosa della natura solleticandolo emotivamente nell’animo più profondo.

 

Il romanticismo e la continua ricerca libera del colore vengono percepite immediatamente nella produzione dei paesaggi dipinti ad olio, come ad esempio Tramonto finlandese ed Emozione al tramonto entrambi del 2005, Riflessi nel blu del 2010, Barche a Llançà del 2011, Riflessi di Camargue del 2014 e Magia di un tramonto del 2018 che richiamano alla memoria le opere degli inglesi William Turner (1775-1851) e John Constable (1776-1837) e la loro poetica romantica del Sublime e del Pittoresco in cui elementi formali e componenti emotive si fondevano insieme. Dalle tele della pittrice milanese si percepisce così un moderno impressionismo realistico, alla maniera di Camille Corot (1796-1875), Camille Pissarro (1830-1903) e Alfred Sisley (1839-1899), in cui la modulazione dei giochi di luce chiaro-scurali e la varietà sottile dei passaggi di tono danno profondità ai piani rinnovando la pittura di paesaggio.

137-Rifllessi nella palude(3)
Susanna Maccari, Riflessi nella palude, acquarello, 2019, 42×30 cm.

Susanna Maccari non si ferma però alla sola tecnica della pittura ad olio. Negli ultimi anni infatti, l’artista è rimasta affascinata dalla sperimentazione della difficile ed antica pratica dell’acquarello per ottenere al meglio il paesaggio naturale dominato dagli effetti atmosferici di luce e di colore: grazie alla sua estrema leggerezza rappresentativa ed alla sua immediatezza espressiva, l’acquarello è la tecnica ideale per rendere fresca, raffinata e luminosa l’opera d’arte facendola trasudare di luce evanescente. Come si può osservare in Paesaggio lacustre del 2015, in Romantico tramonto del 2017, in Paesaggio invernale e in Santa Caterina del Sasso sul lago Maggiore entrambe del 2018, in Al tramonto e in Riflessi nella palude del 2019, la natura rimane sospesa sul foglio come un miraggio o una visione grazie al colore trasparente che non ammette errori di esecuzione o alcun ripensamento. Come William Turner nel XIX secolo, si può così definire anche Susanna Maccari “pittrice di luce e di colore” in grado di gestire con sapienza le pennellate che sono già preventivate ed immaginate nella sua mente: procedendo per sottili velature cromatiche sovrapposte, l’artista milanese stende l’acquarello sia con la modalità del bagnato su bagnato sia con quella del bagnato su asciutto dimostrando la sua elegante maturità artistica e giocando sempre di più con il colore che si impregna di simbolismo.

76-Romantico tramonto(3)
Susanna Maccari, Romantico tramonto, acquarello, 2017, 50×35 cm. 

100-(3)
Susanna Maccari, Viso, acquarello, 2019, 23×31 cm.

Da ultimo non sono da dimenticare i ritratti femminili eseguiti ad acquarello a partire dal 2015, come ad esempio Donna con cappello rosso di quell’anno, Sensualità, Femme fatale ed Eva del 2016, e la serie dei Visi del 2019 in cui la freschezza comunicativa di Susanna Maccari non sbiadisce neanche su un tema tanto diverso rispetto agli amati paesaggi. La figura femminile è esaltata in tutte le sue sfaccettature e l’anima viene scoperta lentamente: l’eleganza, la delicatezza, la sensualità, la forza interiore, la bellezza, l’intelligenza della donna è espressa con tratti acquosi vitali e con toni pastello di un’estrema dolcezza. Se l’artista milanese è in grado di fare sentire i profumi e i silenzi della natura nei suoi paesaggi, nei suoi ritratti femminili riesce a fare percepire il fruscio dei capelli e la velocità di pensiero del soggetto comprovando in conclusione di essere una tra le più accattivanti artiste contemporanee.

96(3)
Susanna Maccari, Viso, acquarello, 2019, 23×31 cm.

                                                                                                                                                                    Dott.ssa Elisa Manzoni

Critico e storico dell’arte

Marzo 2020

Tante altre opere sul sito dell’artista:

www.susannamaccari.it

Natalia Codevilla and the search for the atmospheric color

Despite being a multifaceted artist interested in different techniques, the most substantial and interesting part of the artistic production of Natalia Codevilla, a Milanese painter of Russian origin, is to be established from the beginning of the XXI century with countless naturalistic landscapes of impressionistic value, and floral paintings of clear decorative and symbolic character.

The artist definitively abandons the preparatory drawing to be able to recreate the reality that surrounds it through her talent and emotions, her historical memory and the images dear to her (as Charles Baudelaire said in 1859 “any natural site has not value if not for the actual feeling that the artist knows to introduce”), without for this renouncing a volume of shapes given by the color itself, just as in the works of Paul Cézanne (1839-1906) and Camille Pisarro (1830-1903 ), the two greatest exponents of the 19th century Impressionist movement. It is the color that makes the atmospheric depth of the air and of the subjects examined: thanks to a quick and precise drafting, and in some cases with the use of thin veils, the color is imprinted on the canvas with pulsating and live material strokes , short and brilliant, that recover the sense of the immediate and the reality.

In her Russian and Siberian, Mediterranean, American, African, Chinese and Japanese landscapes, Natalia Codevilla manages to recreate the realism and the optical truth of nature with the impression of reality, as can be seen in Winter-Spring, melting snow 2002 where the artist clearly evokes the technique of Claude Monet (1840-1926) and in particular his Impression: Soleil levant (1872, today at the Musée Marmottan in Paris): in the painting of the Milanese painter there is the vision of a natural phenomenon nat in its impalpable aspects; the real world is thus dematerialized in an evanescent luminosity that makes it more evoked than described.

20190308_105421.jpg
Natalia Codevilla Winter-Spring, melting snow

Thanks to her experience and to all that she has seen and loved, directly and indirectly, the artist extrapolates the memory and imprints it on the canvas with a quick, almost blotchy gesture that very closely recalls the technique of the Macchiaioli current (second half of the nineteenth century). Examples are the canvases with Russian landscape on the Volga river of 2005, Road in the woods, Fall of 2012, Brook in the woods of 2012, Italian landscape with river of 2015, Russian landscape with birch meadow of 2017, and finally Sardinia, sea in storm with Liberty sailboat of 2018, in which the rustle of the tree fronds and the power of water are rendered by small brushstrokes of stained material.

Finally, in other landscape works, such as in the Passo dello Stelvio in 2005, the Milan public gardens in 2008, Lake Hanghzou in spring 2014 and the Russian landscape with birches and water lilies in 2015, Natalia Codevilla goes further: to make the best the reflections of the water, the evanescence of the sky and the depth of the mountains, the artist proceeds through light, nuanced and homogeneous veils of Leonardo’s ancestry, thus taking into consideration both the aerial and the chromatic perspective.

20190308_105536.jpg
Natalia Codevilla, Fucsia in the wind

The production of the Milanese painter is also rich in paintings that have as their subject the flowers, no longer considered as a simple accessory, a minor art, at the service of Major art as we have witnessed with the evolution of art history, but as a genre with its own clear and decorative and symbolic value. Born of feminine life and beauty, the works of Natalia Codevilla can not therefore be defined as still lifes or Vanitas, but real examples of impressionist reproduction of nature that plays with shapes, volumes and colors. As you can see in Fucsia in the wind of 2008 (reminiscent of the compositional and chromatic system of the 1767 Swing by Jean-Honoré Fragonard and today at the Wallace Collection in London), in 2008 Great Girasoli, in Rose of the Rose Garden Monza of 2012, in Yellow roses Joy of 2018 and in Blue vase with white iris of 2018, the creamy brushstrokes imprinted on the canvas with darting touches closely resemble the floral compositions of Claude Monet and Pierre-Auguste Renoir (1841-1919), without however, forgetting the rhythm and proportion, balance and harmony that are the visit card of Natalia Codevilla.

Natalia Codevilla en de zoektocht naar de atmosferische kleur
Ondanks het feit dat het een veelzijdig kunstenaar is die geïnteresseerd is in verschillende technieken, is het meest substantiële en interessante deel van de artistieke productie van Natalia Codevilla, een Milanese schilder van Russische afkomst, vanaf het begin van de XXI eeuw gevestigd met talloze naturalistische landschappen van impressionistische waarde, en bloemschilderijen met een duidelijk decoratief en symbolisch karakter.
De kunstenares laat de voorbereidende tekening definitief achterwege om de werkelijkheid die haar omringt te kunnen herscheppen door haar talent en emoties, haar historische herinnering en de beelden die haar dierbaar zijn (zoals Charles Baudelaire in 1859 zei: “elke natuurlijke plek heeft geen waarde, zo niet voor het eigenlijke gevoel dat de kunstenares weet in te voeren”), zonder hiervoor af te zien van een volume aan vormen die de kleur zelf geeft, zoals in de werken van Paul Cézanne (1839-1906) en Camille Pisarro (1830-1903 ), de twee grootste exponenten van de 19e eeuwse impressionistische beweging. Het is de kleur die de atmosferische diepte van de lucht en van de onderzochte onderwerpen maakt: dankzij een snelle en precieze formulering, en in sommige gevallen met het gebruik van dunne sluiers, wordt de kleur met pulserende en levende materiële streken, kort en briljant, op het doek ingeprent, die het gevoel van het onmiddellijke en de realiteit terugkrijgen.
In haar Russische en Siberische, mediterrane, Amerikaanse, Afrikaanse, Chinese en Japanse landschappen slaagt Natalia Codevilla erin het realisme en de optische waarheid van de natuur te herscheppen met de indruk van de werkelijkheid, zoals te zien is in Winter-Spring, melting snow 2002 waar de kunstenaar duidelijk de techniek van Claude Monet (1840-1926) en in het bijzonder zijn Impression oproept: Soleil levant (1872, vandaag in het Musée Marmottan in Parijs): in het schilderij van de Milanese schilder is er de visie van een natuurverschijnsel nat in zijn ongrijpbare aspecten; de werkelijke wereld is dus gedematerialiseerd in een vluchtige helderheid die het meer oproept dan beschreven.
Dankzij haar ervaring en alles wat ze gezien en geliefd heeft, direct en indirect, extrapoleert de kunstenares de herinnering en drukt ze die in op het doek met een snel, bijna vlekkerig gebaar dat heel dicht bij de techniek van de Macchiaioli stroming (tweede helft van de negentiende eeuw) ligt. Voorbeelden zijn de doeken met Russisch landschap op de Wolga rivier van 2005, Weg in het bos, Herfst van 2012, Beek in het bos van 2012, Italiaans landschap met rivier van 2015, Russisch landschap met berkenweide van 2017, en tenslotte Sardinië, zee in storm met Liberty-zeilboot van 2018, waarin het geritsel van de boomfronten en de kracht van het water worden weergegeven door kleine penseelstreken van bevlekt materiaal.
Tot slot gaat Natalia Codevilla in andere landschapswerken, zoals in de Passo dello Stelvio in 2005, de openbare tuinen van Milaan in 2008, het Hanghzou-meer in het voorjaar van 2014 en het Russische landschap met berken en waterlelies in 2015, verder: om de weerspiegeling van het water, de vluchtigheid van de hemel en de diepte van de bergen zo goed mogelijk tot hun recht te laten komen, gaat de kunstenaar te werk met lichte, genuanceerde en homogene sluiers van Leonardo’s afkomst, waarbij hij zowel rekening houdt met het lucht- als met het chromatische perspectief.
De productie van de Milanese schilder is ook rijk aan schilderijen die als onderwerp de bloemen hebben, niet langer beschouwd als een eenvoudig accessoire, een kleine kunst, ten dienste van de grote kunst zoals we hebben gezien met de evolutie van de kunstgeschiedenis, maar als een genre met een eigen duidelijke en decoratieve en symbolische waarde. Geboren uit vrouwelijk leven en schoonheid, kunnen de werken van Natalia Codevilla daarom niet worden gedefinieerd als stillevens of Vanitas, maar echte voorbeelden van impressionistische reproductie van de natuur die speelt met vormen, volumes en kleuren. Zoals u kunt zien in Fucsia in de wind van 2008 (dat doet denken aan het compositorische en chromatische systeem van de Swing uit 1767 van Jean-Honoré Fragonard en vandaag de dag in de Wallace Collection in Londen), in 2008 Great Girasoli, in Rose of the Rose Garden Monza uit 2012, in Yellow roses Joy uit 2018 en in Blue vase with white iris uit 2018, De romige penseelstreken die op het doek zijn ingeprent met dartingtinten lijken sterk op de bloemencomposities van Claude Monet en Pierre-Auguste Renoir (1841-1919), zonder echter het ritme en de proportie, het evenwicht en de harmonie te vergeten die de visitekaartje van Natalia Codevilla zijn.

INCONTRO CON L’ARTE

 

Labirinto_d'amoreAcrilicosutela_40x50_2019r
Maurizio Brambilla Labirinto d’Amore

Vi siete mai chiesti quale sia la funzione dell’arte? Ogni volta che abbiamo la possibilità di incontrare l’arte abbiamo una piacevole sensazione di benessere e di miglioramento, un vero e proprio arricchimento interiore: gli spettatori attivi diventano scultori e pittori allo stesso tempo degli artisti che hanno creato l’opera e, come disse Gustav Klimt (1862 – 1918) già all’inizio del XX secolo, si “chiamano artisti non solamente i creatori, ma anche coloro che godono dell’arte, che sono cioè capaci di rivivere e valutare con i propri sensi recettivi le creazioni artistiche”.
L’ARTE e la cultura hanno quindi il fine di educare l’osservatore sia al gusto della scoperta personale, proprio come un bambino che si approccia per la prima volta con meraviglia e stupore al mondo circostante, sia a sviluppare il proprio metro di valutazione critica, il che non significa limitarsi a “è bello, mi piace” o “è brutto, non mi piace” ma a vedere, sentire empaticamente, pensare ed agire in modo libero. Grazie ai messaggi nascosti, le opere d’arte insegnano a porsi delle domande per capire il presente e per avere una prospettiva ed un orizzonte sempre più ampio, sino ad arrivare a stimolare il senso di trascendenza. Più l’arte porterà l’osservatore a farsi delle domande e più questo si arricchirà e diventerà un cittadino migliore in quanto saprà finalmente pensare in modo critico senza seguire le masse.
Dopo anni ombrosi, oggi l’arte sta finalmente attraversando un momento d’oro in cui il rinnovato interesse del pubblico stimola ad affinare sempre di più il gusto: l’arte non è un’attività futile ed oziosa, ma un esercizio di vita, un progetto di vita che dà immortalità all’uomo e mostra la volontà umana di raggiungere la trascendenza.

56158038_1996721897299389_6606538030649966592_n
Liliana Fumagalli Ritratto

Per fruire al meglio le opere d’arte, l’osservatore attivo necessita di un tempo qualitativamente valido per percepire e creare una propria opinione, come disse Wasilij Kandinskij (1866 – 1944) “l’arte oltrepassa i limiti nei quali il tempo vorrebbe comprimerla ed indica il contenuto del futuro”: andando al di là della superficialità e della disattenzione causata dall’inquinamento delle comunicazioni visive di cui siamo bombardati quotidianamente, il tempo prolungato della fruizione insegna alle persone a sentire le opere come dono prezioso. Partendo dal dato sensoriale e passando attraverso le emozioni, l’analisi critica e l’orientamento dell’azione, l’arte ci insegna così a prendere possesso del nostro tempo per incontrarla nel più profondo e a coltivare infine uno sguardo interiore.

Dott.ssa Elisa Manzoni
critico d’arte

17 Settembre 2019

TANTE ALTRE OPERE D’ARTE VI ATTENDONO!

Mostra collettiva di pittura e scultura
Galleria SpazioPorpora, via Porpora 16 Milano
dal 18 al 27 settembre 2019
h. 14.30 – 17.30

http://www.spazioporpora.it/it/calendario-eventi/