Vraag aan de kunstenaar: Giorgio Riva

Vandaag hebben we voor de rubriek Vraag aan de kunstenaar het genoegen de jonge Lombardische kunstenaar Giorgio Riva, geboren in ’75, te ontvangen, die sinds augustus 2020 met zijn symbolische en decoratieve werken deelneemt aan het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland: drie jaar geleden ontmoet tijdens een kunstbeurs in Bergamo, heeft de Italiaanse kunstenaar onmiddellijk mijn kritische nieuwsgierigheid geprikkeld om zijn elegante, elegante en introverte stijl, die een verfijnde innerlijke rust uitstraalt en de emotionele persoonlijkheid van de schilder zelf volledig weerspiegelt. Na jaren van experimenteren met verschillende technieken, van pastel tot spuitbus, van Oost-Indische inkt tot olieverf, heeft Giorgio Riva zijn eigen persoonlijke stijl bereikt dankzij een mix van op verschillende niveaus gesuperponeerde technieken die altijd hout als basis gebruiken, een levend materiaal dat de interpretatie van de menselijke figuur stimuleert in een dromerige en transcendente versie die doet denken aan de Art Nouveau (1890-1910). In zijn werken worden ruimten in de tijd opgeschort en stralen zij rust en harmonie uit dankzij de kleur; daarbinnen wordt de symbolische en decoratieve figuur gedefinieerd door clair-obscur-structuren die gestructureerd worden door kleine herwerkte grafische oogjes die harmonie, formele schoonheid, introspectie en persoonlijke privacy symboliseren. De artistieke poëzie van Giorgio Riva is reeds bekend bij verzamelaars in Noord-Italië en in Amerika, waar Art Deco tot in de jaren veertig in zwang bleef. De kunstenaar is nu op Nederlands grondgebied aanwezig in de Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

Maar de tijd is gekomen om Giorgio Riva beter te leren kennen:

Vertel ons over je kunst. Hoe en wanneer ben je herboren als artiest?

Laten we zeggen dat ik me altijd een kunstenaar heb gevoeld, als kind droomde ik ervan schilder te worden, ik heb altijd uit noodzaak getekend, in de puberteit was het een manier om woede, angst en de angst van het opgroeien uit te drukken, de tekeningen uit die periode werden gemaakt op wit karton met zwarte inkt en waren nogal dramatisch. Op volwassen leeftijd was en is het een manier om mijn emoties uit te drukken en zin te geven aan mijn leven: de figuren die ik schilder zijn niet langer dramatisch, maar vertegenwoordigen in hun rust en vrede een soort psycho-fysiek evenwicht dat ik denk te hebben bereikt. In de loop van de tijd heb ik gezocht naar nieuwe uitdrukkingsvormen en nieuwe expressieve technieken, van waskrijt naar spuitbussen, naar olieverfschilderijen tot ik bijna bij toeval uitkwam bij de mengeling van technieken die ik vandaag nog steeds gebruik en die bestaat uit overlappende acrylverven en gekleurde pastels met als drager een houten plank die behandeld is met zeer verdunde acrylverf.

In uw panelen stelt u meestal mooie vrouwenfiguren voor met gesloten of halfopen ogen, waarom is dat? Wie inspireert je: heb je een inspirerende muze?

De vrouwen die ik schilder hebben vaak hun ogen dicht omdat ik ze graag vastleg in momenten van rust en innerlijke kalmte. Naast gesloten ogen wil ik de begrippen rust en gratie ook overbrengen door de gebaren van de handen en door de zwevende bewegingen van het haar. Een echte inspirerende muze bestaat niet, laten we zeggen dat wat mij inspireert een geïdealiseerde schoonheid is, en de vrouwelijke figuur is naar mijn mening de maximale expressie.

In je werk stopt de tijd en kom je in een toestand van kalmte en transcendentie. Volgt de kunstenaar Giorgio Riva deze filosofie ook in het echte leven?

Ik ben zeker een kalm en rustig persoon in het dagelijkse leven, laten we zeggen dat ik dat nog meer ben wanneer ik schilder, het is alsof ik in een creatieve luchtbel terechtkom waarin ik me van de wereld isoleer. Mijn favoriete tijd om te schilderen is ‘s avonds als alles om me heen rustig en stil is.

Hoe kiest u de juiste houten panelen? Wat betekent het om dit natuurlijke materiaal te gebruiken?

Voor mijn schilderijen is de houten drager essentieel, hout is een materiaal waar ik van hou en dat ik zeer goed ken. Ik gebruik meestal multiplexplaten van berken- of populierenhout. Wanneer ik een plank prepareer, kies ik zorgvuldig welke nerven ik in de bodem van mijn schilderijen wil invoegen. Zo kan ik gebruik maken van wat de natuur heeft geschapen, om beweging en pathos aan mijn schilderijen te geven.

Wat zie je in de nabije toekomst? Heb je nog projecten in je la liggen?

In de nabije toekomst droom ik ervan een tentoonstelling te organiseren op een magische locatie die, samen met mijn schilderijen, de bezoeker zal meevoeren in een droomachtige en tijdloze sfeer. Ik zou graag tentoonstellen in Berlijn en Dublin, twee steden waar ik erg van hou.

Ik dank Giorgio Riva oprecht voor de tijd die hij aan ons heeft besteed en voor het vertrouwen dat hij in het project heeft gesteld. Ik wil de lezers eraan herinneren dat zij de aan de kunstenaar gewijde pagina online kunnen bezoeken op http://www.criticoarte.org (Giorgio Riva – Italiaanse kunst van ELisa Manzoni (criticoarte.org)), of zijn werken rechtstreeks in de galerie kunnen komen bekijken door een afspraak te maken en een e-mail te sturen naar elisavosmanzoni@gmail.com.

Ask the artist: Giorgio Riva

Today, for the Ask the artist column, we have the pleasure of hosting the young Lombard artist Giorgio Riva, born in 1975, who has been participating in the Contemporary Italian Art in Netherlands project since August 2020 with his symbolic and decorative works: I met him three years ago during an art fair in the Bergamo area, and the Italian artist immediately aroused my critical curiosity for his elegant and introverted style, which conveys a refined inner calm and fully reflects the emotional personality of the painter himself. After years of experimenting with different techniques, from pastel to spray cans, from Indian ink to oil paint, Giorgio Riva has achieved his own personal style thanks to a mix of techniques superimposed on different levels that always use wood as a base, a living material that stimulates the interpretation of the human figure in a dreamlike and transcendental version reminiscent of Art Nouveau (1890-1910). In his works, spaces are suspended in time and convey calm and harmony thanks to colour; within these, the symbolic and decorative figure is defined by chiaroscuro structured by small reworked graphic eyelets that symbolise harmony, formal beauty, introspection and personal privacy. Giorgio Riva’s artistic poetics are already known among collectors in northern Italy and America where Art Deco remained in vogue until the 1940s. The artist is now present on Dutch territory in the Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

But the time has come to get to know Giorgio Riva better:

Tell us about your art. How and when were you reborn as an artist?

Let’s say that I have always felt like an artist, my dream as a child was to become a painter, I have always drawn out of necessity, in adolescence it was a way of expressing anger, fear, the anguish of growing up, the drawings of that period were made on white cardboard using black India ink and were quite dramatic. In adulthood it was, and is, a way to express my emotions and give meaning to my life: the figures I paint are no longer dramatic but represent in their calm and peace, a sort of psycho-physical balance that I believe I have achieved. Over time, I have searched for new expressions and new expressive techniques, moving from wax crayons to spray cans and oil painting until, almost by chance, I arrived at the mix of techniques that I still use today, which consists of superimposing acrylic colours and coloured pastels on a wooden board treated with very diluted acrylic colours.

Most of your panels feature beautiful female figures with closed or half-open eyes, why is that? Who inspires you: do you have an inspirational muse?

The women I paint often have their eyes closed because I like to capture them in moments of peace and inner calm. In addition to closed eyes, I also like to convey the concepts of calm and grace through the gestures of my hands and the floating movements of my hair. There is no real inspirational muse, let’s just say that what inspires me is an idealised beauty, and the female figure is in my opinion the ultimate expression.

In your works, time stands still and you enter a state of calm and transcendence. Does artist Giorgio Riva also follow this philosophy in real life?

I am certainly a calm and quiet person in everyday life, but when I paint I am even more so, it is as if I enter a creative bubble and isolate myself from the world. My favourite time to paint is in the evening when everything around me is calm and quiet.

How do you choose the right wood panels? What does it mean to use this natural material?

For my paintings, the wooden support is fundamental, wood is a material that I love and that I know very well. I usually use birch or poplar plywood panels. When I prepare a board, I carefully choose which grain to insert in the background of my paintings, this allows me to exploit what nature has created, to give movement and pathos to my paintings.

What do you see in the near future? Do you have any projects in the drawer?

In the near future, I dream of organising an exhibition in a magical location which, together with my paintings, will transport the visitor into a timeless, dreamlike atmosphere. I would love to exhibit in Berlin and Dublin, two cities that I love very much.

I sincerely thank Giorgio Riva for the time he has dedicated to us and for the trust he places in the project. I would like to remind readers that they can visit the page dedicated to the artist online at http://www.criticoarte.org (Giorgio Riva – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org)), or come and view his works directly in the gallery by making an appointment and sending an email to elisavosmanzoni@gmail.com.

Domanda all’artista: Giorgio Riva

Oggi per la rubrica Domanda all’artista abbiamo il piacere di ospitare il giovane artista lombardo Giorgio Riva, classe ’75, che partecipa al progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda dall’ agosto 2020 con le sue opere simboliche e decorative: conosciuto tre anni fa durante una fiera d’arte nella bergamasca, l’artista italiano ha solleticato subito la mia curiosità critica per il suo stile elegante, signorile ed introverso che trasmette una ricercata calma interiore e che riflette in pieno la personalità emotiva del pittore stesso. Dopo anni di sperimentazione con tecniche diverse, dal pastello alla bomboletta spray, dalla china al colore ad olio, Giorgio Riva ha raggiunto una sua personale cifra stilistica grazie ad un mix di tecniche sovrapposte su più livelli che utilizzano sempre come base il supporto ligneo, materiale vivo che stimola ad interpretare la figura umana in una versione onirica e trascendentale che ricorda l’Art Nouveau (1890-1910). Nelle sue opere gli spazi sono sospesi nel tempo e trasmettono calma e armonia grazie al colore; all’interno di questi, la figura simbolica e decorativa si definisce con i chiaroscuri strutturati da piccoli occhielli grafici rielaborati che simboleggiano armonia, bellezza formale, introspezione e privacy personale. La poetica artistica di Giorgio Riva è già conosciuta tra i collezionisti nel nord Italia ed in America in cui l’Art Decò rimase in voga fino agli anni ’40 del secolo scorso. L’artista è ora presente sul territorio olandese nella Manzoni Kunst Galerie a Oosterwolde.

Ma è giunto il tempo di conoscere meglio Giorgio Riva:

Parlaci della tua arte. Come e quando sei rinato artista?

Diciamo che mi sono sempre sentito artista, il mio sogno da bambino era di diventare pittore, da sempre ho disegnato per necessità, nell’adolescenza è stato un modo per esprimere la rabbia, la paura, l’angoscia del diventare grandi, i disegni di quel periodo erano realizzati su cartoncino bianco con l’utilizzo della china nera ed erano piuttosto drammatici. In età adulta è stato, ed è, un modo per esprimere le mie emozioni e dare un senso alla mia vita: le figure che dipingo non sono più drammatiche ma rappresentano nella loro calma e nella loro pace, una sorta di equilibrio psico-fisico che credo di aver raggiunto. Nel tempo ho cercato nuove espressioni e nuove tecniche espressive, passando dai pastelli a cera alle bombolette spray, alla pittura ad olio fino ad approdare quasi per caso al mix di tecniche che ancora oggi utilizzo e che consiste nel sovrapporre tra di loro colori acrilici e pastelli colorati utilizzando come supporto una tavola in legno trattata con colori acrilici molto diluiti.

Nei tuoi pannelli presenti per la maggiore parte dei casi delle bellissime figure femminili con gli occhi chiusi o semi-aperti, come mai? Chi ti ispira: hai una musa ispiratrice?

Le donne che dipingo hanno spesso gli occhi chiusi perché amo catturarle in momenti di pace e calma interiore. Oltre agli occhi chiusi amo trasmettere i concetti di calma e grazia anche attraverso la gestualità delle mani e attraverso i movimenti fluttuanti dei capelli. Una vera musa ispiratrice non esiste, diciamo che quello a cui mi ispiro è una bellezza idealizzata, e la figura femminile è a mio parere la massima espressione.

Nei tuoi lavori il tempo si ferma e si entra in uno stato di calma e trascendenza. Anche nella vita reale l’artista Giorgio Riva segue questa filosofia?

Sicuramente sono una persona calma e tranquilla nella vita di tutti i giorni, diciamo che quando dipingo lo sono ancora di più, è come se entrassi in una bolla creativa isolandomi dal mondo. Il mio momento preferito per dipingere è la sera quando tutto intorno a me è calmo e silenzioso.

Come scegli i pannelli di legno giusti? Cosa significa utilizzare questo materiale naturale?

Per i miei quadri il supporto ligneo è fondamentale, il legno è un materiale che amo e che conosco molto bene. Solitamente utilizzo pannelli in multistrato di betulla o di pioppo. Quando preparo una tavola scelgo con cura quali venature inserire nel fondo dei miei quadri, questo mi permette di sfruttare ciò che la natura ha creato, per dare movimento e pathos ai miei quadri.

Cosa vedi nel prossimo futuro? Hai qualche progetto nel cassetto?

Nel prossimo futuro sogno di organizzare una mostra in una location magica che insieme ai miei quadri sappia trasportare il visitatore in una atmosfera onirica e senza tempo. Mi piacerebbe molto esporre a Berlino e a Dublino, due città che amo molto.

Ringrazio di cuore Giorgio Riva per il tempo che ci ha dedicato e per la fiducia che ripone nel progetto. Ricordo ai lettori che possono visitare on-line la pagina dedicata all’artista su http://www.criticoarte.org (Giorgio Riva – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org)), oppure venire a visionare le sue opere direttamente in galleria prendendo appuntamento mandando una mail a elisavosmanzoni@gmail.com.

Vraag aan de kustenaar: Giuliano Giuggioli

Ik volg en bestudeer de artistieke poëtica van Meester Giuliano Giuggioli al vele jaren. Ik herinner me nog goed met hoeveel bewondering ik zijn doeken voor het eerst zag op een kunstbeurs die ik bezocht toen ik nog maar een student kunstgeschiedenis was: het was een echte donderslag bij heldere hemel, een artistieke slag. De expressieve finesse van de kunst van de Toscaanse meester bereikt zelfs het meest onoplettende publiek dankzij de intelligente en goed bestudeerde surrealistische en metafysische spelletjes die op het doek worden opgevoerd. Het is dan ook een bron van grote trots hem in Nederland te mogen vertegenwoordigen met het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland.

Maestro Giuliano Giuggioli, geboren in Vetulonia en nu woonachtig in Follonica, in de provincie Grosseto in Toscane, heeft sinds zijn kindertijd blijk gegeven van zijn artistieke talent en dankzij een gevarieerde opleiding varieert zijn produktie van grote olieverfschilderijen tot sanguine, van technieken op papier en hout tot fresco’s en muurschilderingen, via keramiek, etsen, zeefdrukken, litho’s en beeldhouwwerken. Sinds zijn debuut in 1972 is Meester Giuliano Giuggioli aanwezig en actief op de Italiaanse en internationale kunstscène en zijn werken bevinden zich in talrijke openbare en privécollecties in Italië, Amerika, China, Zwitserland en Portugal; bovendien worden zijn doeken permanent tentoongesteld in de galerie die hij sinds vele jaren in Follonica heeft, in de Galerie Zabbeni van Vevey in Zwitserland, in de Dennis Rae Fine Art van San Francisco, en vanaf 2020 in de Manzoni Kunst Galerie van Oosterwolde in Nederland.

Maar laten we nu naar de kern van het interview gaan om dieper te begrijpen wat de Maestro ervan vindt:

Als eerste vraag zou ik u willen stellen: Wat is ART voor Giuliano Giuggioli? Ik weet dat het een simpele en complexe vraag is, dus neem gerust de tijd om te antwoorden…

Ik kan u heel eenvoudig antwoorden: “KUNST IS MIJN LEVEN”. Ik leef van kunst en voor kunst. Ik droom, denk, studeer, raak opgewonden en produceer kunst. Het is een totaliserend iets.

U bent een kunstenaar die leeft van zijn kunst, een zeer gecultiveerd kunstenaar, bedachtzaam maar ook speels: hoe komt het dat u de weg van het surrealisme bent ingeslagen? Welk doel heeft je schilderij? Ik denk dat u diepe boodschappen wilt brengen, maar denkt u dat het publiek, in een wereld waar oppervlakkigheid de overhand neemt, de cryptische en verborgen “spelletjes” in uw kunstwerken kan ontcijferen? Leg uit.

Ik ben net als kinderen die heel serieus en betrokken zijn als ze spelen en net als kinderen probeer ik al spelend te leren. Ik gebruik “ironie”, wat mij intrigeert omdat het onder metaforen, vaak schertsend, zeer ernstige begrippen doet passeren. Ik ben veel minder geïnteresseerd in “provocatie” als een doel op zich. Surrealisme leent zich voor mijn verhalen die vaak grenzen aan het metafysische. Ik pretendeer niet begrepen te worden, ik stel mij tevreden met het opwekken van twijfels en mysteries in de hoop dat deze de waarnemer zullen aanzetten tot het maken van zijn eigen overwegingen. Als dat gebeurt ben ik blij.

Wanneer men uw kunstcatalogi uit het verleden bekijkt en dus de werken die nu “gedateerd” zijn observeert, kan men zien hoe actueel en eigentijds ze nog steeds zijn (het is dankzij deze eigenschap dat u naast de grote meesters deel zult gaan uitmaken van de kunstgeschiedenis). Hoe kun je de toekomst voorspellen?

Ik pretendeer “tijdloze” werken te maken (daarom ren ik vaak achter Myth aan) die mij in staat stellen een soort “circulaire tijd” te vertellen waarin alle dingen die gebeurd zijn cyclisch gebeuren. Verleden – heden – toekomst, worden een enkel ding, makkelijk te voorspellen.

Hoe ervaart u deze historische periode als gevolg van de pandemie? Heeft kunst u een manier gegeven om te ontsnappen aan de beperkingen die u in 2020 ondervond? Zijn er toekomstige projecten of schildercycli waar je aan werkt?

Ik probeer de pandemie zo goed mogelijk te doorstaan. Het heeft veel van ons gevergd, maar het heeft ons ook meer tijd gegeven om na te denken, het heeft ons gedwongen te vertragen en onszelf in vraag te stellen. Ik gebruik deze tijd om me te concentreren met minder afleiding en werk te produceren zonder haast en… zonder Tijd.

Dit is een vraag die ik kunstenaars graag stel, omdat ik als kunsthistoricus bijzonder verbonden ben met de geschiedenis: als je de kans had om te reïncarneren als een kunstenaar uit het verleden, welke zou je dan kiezen en waarom?

Deze vraag is moeilijk te beantwoorden! Ik ben een kunst-omnivoor en voed mij met de werken van zoveel kunstenaars uit het verleden! Kies er een… is een onderneming! Maar ik wil niet aarzelen om een antwoord te geven en dan… kies ik Rembrandt Harmenszoon van Rijn. Naast het feit dat zijn prachtige schildertechniek mij fascineerde, heb ik altijd mijn geweten geschud over zijn vastberadenheid in het experimentele onderzoek van het opstellen van kleuren en synthese, waarbij ik hem betaalde met de minachting van de publieke opinie die de evolutie van zijn werken van rijpheid niet begreep. Rijk en beroemd als jonge man en arm en vergeten als oude man door zijn tijdgenoten. Er is veel moed voor nodig om af te zien van rijkdom en eer om tot het uiterste te gaan met het picturale onderzoek alleen maar om hun expressieve behoeften te bevredigen. Zijn meesterwerken zijn groot omdat Rembrandt de man groot is.

Ik dank meester Giuliano Giuggioli voor de tijd die hij voor ons vrijmaakt. Ik herinner u eraan dat zijn werken te zien zijn op de website criticoarte.org (Giuliano Giuggioli – Italiaanse kunst van ELisa Manzoni (criticoarte.org) ) en dat u ze persoonlijk kunt zien in de Manzoni Kunst Galerie in Nederland, na reservering in verband met Covid-19 beperkingen. Voor het maken van een afspraak kunt u schrijven naar: elisavosmanzoni@gmail.com

Ask the artist: Giuliano Giuggioli

I have been following and studying the artistic poetics of Maestro Giuliano Giuggioli for many years. I still clearly remember with how much admiration I observed his canvases for the first time at an art fair I visited when I was still only a student of art history: it was a real thunderbolt, an artistic stroke. The expressive subtlety of the Tuscan master’s art reaches even the most inattentive audience thanks to the intelligent and well-studied surreal and metaphysical games staged on the canvas. It is therefore a source of great pride to have the opportunity to represent him in Netherlands with the project Contemporary Italian Art in the Netherlands.

Born in Vetulonia and now living in Follonica, in the province of Grosseto in Tuscany, since his childhood Maestro Giuliano Giuggioli has shown his artistic talent and, thanks to a varied training, his production ranges from large oil paintings to sanguine, from techniques on paper and wood to frescoes and murals, passing through ceramics, etchings, serigraphs, lithographs and sculptures. Since his debut in 1972, Maestro Giuliano Giuggioli has been present and active on the Italian and international art scene and his works are in numerous public and private collections in Italy, America, China, Switzerland and Portugal; moreover, his canvases are permanently exhibited at the gallery he has been holding for many years in Follonica, at the Galerie Zabbeni in Vevey, Switzerland, at Dennis Rae Fine Art in San Francisco, and from 2020 at the Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde, Netherlands.

But let’s get to the heart of the interview to understand more about what the Maestro thinks:

As a first question I would like to ask you: What is ART for Giuliano Giuggioli? I know it’s a simple and complex question at the same time so feel free to take your time to answer…

It is very simple for me to answer you: ‘ART IS MY LIFE’. I live of art and for art. I dream, think, study, get excited and produce art. It is an all-embracing thing.

You are an artist who lives by his art, a very cultured artist, thoughtful but also playful: why did you take the path of Surrealism? What is the purpose of your painting? I guess you want to bring deep messages, but in a world where superficiality is taking over, do you think the public can decipher the cryptic and hidden “games” in your artwork? Explain.

I am like children who are very serious and committed when they play and like children I try to learn by playing. I use ‘irony’, which intrigues me because under a metaphor, often joking, very serious concepts are conveyed. I am much less interested in ‘provocation’ for its own sake. Surrealism lends itself to my stories, which often border on the metaphysical. I do not pretend to be understood, I am content to provoke doubt and mystery in the hope that these will predispose the observer to make his own reflections. When this happens, I am happy.

Looking at your past art catalogues and then looking at the now ‘dated’ works, one can see how they are still extremely current and contemporary (it is precisely because of this characteristic that you will become part of art history alongside the great masters). How can you predict the future?

I pretend to make “timeless” works (this is why I often chase after Myth) that allow me to tell a sort of “Circular Time” where all the things that have happened happen cyclically. Past – present – future, become a single thing, easy to predict.

How are you experiencing this historical period caused by the pandemic? Has art given you a way to escape the restrictions you suffered in 2020? Are there any future projects or painting cycles you are working on?

I try to live the pandemic in the best possible way. It has taken a lot from us but it has given us more time to reflect, it has forced us to slow down and question ourselves. I use this time to concentrate with fewer distractions and produce works without haste and… without time.

This is a question I love to ask artists as, being an art historian, I am particularly attached to history: if you had the chance to be reincarnated as an artist from the past, which one would you choose and why?

This question is difficult to answer! I am an omnivore of art and I feed on the works of many artists of the past! Choosing one… is a challenge! But I don’t want to shy away from giving an answer, so… I choose Rembrandt Harmenszoon van Rijn. In addition to his splendid painting technique, I have always been fascinated by his determination to experiment with colours and synthesis, and I have paid for it with the contempt of public opinion, which did not understand the evolution of his mature works. Rich and famous as a young man and poor and forgotten as an old man by his contemporaries. It takes great courage to renounce wealth and honours in order to go all the way in his pictorial research just to satisfy his own expressive needs. His masterpieces are great because Rembrandt the Man is great.

I would like to thank Maestro Giuliano Giuggioli for the time dedicated to us. I would like to remind you that his works can be seen on the website criticoarte.org (Giuliano Giuggioli – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org) ) and you can see them personally at the Manzoni Kunst Galerie in Holland, after booking due to Covid-19 restrictions. To make an appointment, simply write to: elisavosmanzoni@gmail.com

Domanda all’artista: Giuliano Giuggioli

E’ da molti anni che seguo e studio la poetica artistica del Maestro Giuliano Giuggioli. Ricordo ancora chiaramente con quanta ammirazione osservai per la prima volta le sue tele ad una fiera d’arte visitata quando ancora ero solo una studentessa di storia dell’arte: fu una vera e propria folgorazione, un colpo di fulmine artistico. La finezza espressiva dell’arte del Maestro toscano raggiunge anche il pubblico più disattento grazie ad intelligenti e ben studiati giochi surreali e metafisici messi in scena sulla tela. E’ quindi motivo di grande orgoglio potere avere l’occasione di rappresentarlo in Olanda con il progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda.

Nativo di Vetulonia ed oggi residente a Follonica, in provincia di Grosseto in Toscana, sino dall’infanzia il Maestro Giuliano Giuggioli ha mostrato il suo talento artistico e, grazie ad una formazione varia, la sua produzione spazia dai grandi dipinti ad olio alle sanguigne, dalle tecniche su carta e legno agli affreschi e ai murales, passando per ceramiche, acqueforti, serigrafie, litografie e sculture. Dal suo debutto nel 1972, il Maestro Giuliano Giuggioli è presente ed attivo sulla scena artistica italiana ed internazionale e le sue opere sono in numerose collezioni pubbliche e private in Italia, in America, in Cina, in Svizzera ed in Portogallo; inoltre le sue tele sono esposte permanentemente presso la galleria che tiene da molti anni a Follonica, nella Galerie Zabbeni di Vevey in Svizzera, nella Dennis Rae Fine Art di San Francisco, e dal 2020 presso la Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde in Olanda.

Ma passiamo ora al cuore dell’intervista per capire più approfonditamente cosa ne pensa il Maestro:

Come prima domanda vorrei chiederti: Cos’è l’ARTE per Giuliano Giuggioli? So che è una domanda semplice e complessa allo stesso tempo quindi sentiti libero di prenderti tutto il tempo necessario per rispondere…

È molto semplice per me risponderti: “L’ARTE E’ LA MIA VITA”. Vivo d’arte e per l’arte. Io sogno, penso, studio, mi emoziono e produco arte. È una cosa totalizzante.

Sei un’artista che vive della sua arte, un’artista molto colto, riflessivo ma anche scherzoso: come mai hai intrapreso la strada del Surrealismo? Che scopo ha la tua pittura? Immagino tu voglia portare dei profondi messaggi ma, in un mondo in cui la superficialità sta prendendo il sopravvento, credi che il pubblico riesca a decifrare i “giochi” criptici e nascosti nelle tue opere d’arte? Spiegaci.

Io sono come i bambini che sono molto seri ed impegnati quando giocano e come i bambini cerco di imparare giocando. Uso “l’ironia” che mi intriga in quanto sotto metafora, spesso scherzosa, fa passare concetti molto seri. Mi interessa molto meno la “provocazione” fine a sé stessa. Il surrealismo si presta ai miei racconti che sconfinano spesso nella metafisica. Non pretendo di essere compreso, mi accontento di suscitare dubbi e mistero nella speranza che questi predispongano l’osservatore a fare delle proprie riflessioni. Quando questo accade ne sono felice.

Guardando i tuoi cataloghi d’arte passati e quindi osservando le opere ormai “datate”, si può constatare quanto queste siano ancora estremamente attuali e contemporanee (è proprio grazie a questa caratteristica che entrerai a fare parte della storia dell’arte a fianco dei grandi maestri). Come riesci a prevedere il futuro?

Ho la pretesa di fare opere “atemporali” (per questo rincorro spesso il Mito) che mi permettono di raccontare una sorta di “Tempo circolare” dove tutte le cose accadute riaccadono ciclicamente. Passato – presente – futuro, diventano un’unica cosa, facile da prevedere.

Come stai vivendo questo periodo storico causato dalla pandemia? L’arte ti ha dato modo di evadere dalle restrizioni subite nel 2020? Ci sono progetti futuri o cicli pittorici su cui ti stai lavorando?

La pandemia cerco di viverla nel modo migliore.  Questa ci ha tolto molto ma ci ha donato più tempo per fare delle riflessioni, ci ha obbligato a rallentare e interrogarci. Io questo tempo lo sfrutto per concentrarmi con meno distrazioni e produrre opere senza fretta e… senza Tempo.

Questa è una domanda che adoro fare agli artisti in quanto, essendo storia dell’arte sono particolarmente legata alla storia: se avessi l’occasione di poterti reincarnare in un’artista del passato, quale sceglieresti e perché?

Questa domanda è di difficile risposta! Io sono un onnivoro dell’arte e mi nutro delle opere di moltissimi artisti del passato! Sceglierne uno… è un’impresa! Ma non voglio esimermi nel dare una risposta e quindi… scelgo Rembrandt Harmenszoon van Rijn. Oltre ad affascinarmi la sua splendida tecnica pittorica, mi ha sempre scosso la coscienza la sua determinazione nella ricerca sperimentale della stesura dei colori e della sintesi, pagandolo con il disprezzo dell’opinione pubblica che non capiva l’evoluzione delle sue opere della maturità. Ricco e famoso da giovane e povero e dimenticato da vecchio dai suoi contemporanei. Ci vuole un grande coraggio a rinunciare alla ricchezza e agli onori per andare fino in fondo con la ricerca pittorica solo per soddisfare le proprie esigenze espressive. Grandi sono i suoi capolavori perché è grande l’Uomo Rembrandt.

Ringrazio il Maestro Giuliano Giuggioli per il Tempo dedicatoci. Ricordo che le sue opere sono visibili sul sito web criticoarte.org (Giuliano Giuggioli – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org) ) e potrete vederle personalmente presso la Manzoni Kunst Galerie in Olanda, previa prenotazione a causa delle restrizioni Covid-19. Per prendere appuntamento è sufficiente scrivere a: elisavosmanzoni@gmail.com