Vraag aan de kunstenaar: Claudio Caporaso

Het is nu iets meer dan een jaar geleden dat ik de getalenteerde Ligurische beeldhouwer Claudio Caporaso ontmoette. Onze kennismaking ontstond bij toeval op social eind 2019, vlak voor het uitbreken van deze pandemie en mijn verhuizing naar Nederland: we waren allebei op zoek naar een professional in de kunstsector die geloofde in onze projecten en we waren het vanaf het begin eens. Het is moeilijk om bekwame beeldhouwers te vinden en daarom is in het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland op het ogenblik alleen hij aanwezig: zijn artistieke poëtica is figuratief en reëel, gevoelig en emotioneel, zonder vormveranderingen om zijn diepe boodschap te tonen waarin alle vrouwelijkheid van het lichaam wordt verheven in een voortdurend zoeken naar ruimtelijke dynamiek. Zijn werken kennen een opmerkelijk succes in Italiaanse galeries en in particuliere en openbare, Italiaanse en Duitse collecties.

Laten we nu overgaan tot het interview met Claudio Caporaso en hem beter leren kennen:

Hoe en wanneer werd beeldhouwer Claudio Caporaso geboren: wat inspireert u het meest en wat zou u aan het nageslacht willen doorgeven?

Mijn passie werd geboren toen ik een kind was. Ik stond daar altijd alleen met een “pennemes” en maakte mijn “beeldjes”. Het gaf me voldoening. Langzaam veranderde wat een hobby leek in een project voor de toekomst: ik schreef me in aan de kunstacademie in Massa en werd volwassen. Mijn inspiratiebron is altijd de natuur geweest: ik zie haar als de Moeder van ons allen, volmaaktheid en absolute schoonheid. De natuur heeft perfecte canons: zelfs iets lelijks, als je het goed bekijkt, heeft uiteindelijk een zekere schoonheid of blijkt op zijn minst nuttig te zijn. Wat mij beweegt is passie en gevoel: daar draait mijn kunst om. Ik wil het nageslacht de hoop nalaten dat kunst zal blijven leven. Ik wil dat ze begrijpen dat kunstenaar zijn zowel een beroep als een roeping is en dat men als kunstenaar dus niet kan improviseren. Het vergt inzet en toewijding, maar bovenal technische en expressieve vaardigheid. Kunst is vol betekenis en moet worden doorgegeven zonder dat woorden nodig zijn om het te vertellen. Hier, dit is wat ik hoop.

Kunt u het creatieve proces van uw werken beschrijven: hoeveel tijd verstrijkt er tussen het idee en de uitvoering?

Mijn werken ontstaan in de eerste plaats uit een gevoel, dat een emotie of een concept is, uit alles wat mij in elk geval heeft getekend. Nauwelijks een schets neergegooid, baant het idee zich een weg in mijn hoofd, eerst verward en geleidelijk meer en meer gestructureerd. Na dagen van mistige gedachten waarbij ik in een bijna angstige toestand geraak, wordt de tekening duidelijk. Op dat moment zie ik mijn werk al. Ik ben klaar om het laboratorium binnen te gaan en aan het werk te gaan. Ik begin direct met klei of was. En tot ik het afgewerkt zie ben ik in een roes en verlaat ik de studio niet. Elk werk heeft een andere tijdschaal, het kan dagen of weken duren alleen al voor het model, dan maak ik het rubber en ga het in brons gieten.

U beeldhouwt realistische figuratieve werken in zowel hout als brons, maar met welk van de twee materialen hebt u meer affiniteit en wat brengen ze u bij? Hoe kiest u het een of het ander voor uw hoofdthema’s?

Hoewel het materiaal dat ik het meest gebruik voor mijn beelden brons is, geef ik eigenlijk verreweg de voorkeur aan hout: het is een levend, natuurlijk materiaal en als je eraan werkt, weet je nooit wat je kunt verwachten, misschien een knoest, een nerf, een element dat je doet afwijken van het oorspronkelijke ontwerp. Werken met hout is een verrassing, je breekt je handen, het atelier vult zich met spaanders, net als mijn haar, en alles wordt één met mijn kunstwerk. Brons daarentegen is duidelijk statischer, maar vooral met het patina krijgt het een zeker levend iets. Ik gebruik hout voor delicatere thema’s, terwijl ik brons gebruik voor thema’s met een sterkere inhoud.

Laten we het eens hebben over een thema dat je na aan het hart ligt: vrouwen. Tussen eind 2019 en begin 2020 heeft u het project -DND- DO NOT DISTURB opgericht om geweld tegen vrouwen te bestrijden: zou u de lezers willen vertellen waar het project uit bestaat en hoe het wordt verwoord? Wat zijn de vooruitzichten voor 2021?

Het thema “vrouwen” is mij altijd dierbaar geweest. In de loop der jaren ben ik omschreven als de beeldhouwer van de vrouw, juist omdat mijn favoriete onderwerpen vrouwelijke voorstellingen zijn, opgesmukt met naturalistische elementen. De vrouw is voor mij een superieur wezen, verbonden met de volmaaktheid van de natuur. Het idee dat ze misbruikt of onderdrukt kan worden, maakt me kapot. Het idee dat zij in de loop der eeuwen nog geen volledige macht en gelijkheid met het mannelijk geslacht heeft bereikt, is onaanvaardbaar. Het project is geboren uit woede, uit de machteloosheid die je elke dag ervaart, zelfs na een TG. Kunst heeft altijd in dienst gestaan van de mensheid en toen bedacht ik dat DND een echt symbool van vrouwelijke verlossing kon worden. Met mijn vrouw, die altijd mijn curator en mijn muze is geweest, hebben wij DND opgericht: zij is de denker, degene die met woorden weet om te gaan, ik ben de werker, maar dan degene die mensen door hun handen laat dromen. Het project werd omarmd door grote mensen uit de wereld van cultuur, tv en sport en kwam geweldig van de grond, tot de vergrendeling in 2019. We waren van plan het in heel Italië te verspreiden, door middel van reizende tentoonstellingen en conferenties, we planden een inzamelingsactie om monumenten op te richten om mensen bewust te maken van de kwestie, en opnieuw de donatie van geld aan verenigingen die strijden voor vrouwenrechten over de hele wereld. Het is duidelijk dat het nu allemaal gestopt is, of liever gezegd, zo lijkt het, maar het belangrijkste is erin te geloven en de strijd niet op te geven. Het is waar dat er nu niets kan worden gedaan, maar DND gaat door, en alles wordt alleen maar uitgesteld. De productie groeit, evenals de belangstelling van galeries en verzamelaars. Velen hebben deze werken in hun privé-collectie willen opnemen, omdat zij het potentieel ervan inzien. Zodra de situatie zich voordoet, zal het project van start gaan.

U bent onlangs begonnen met de sculpturale cyclus genaamd IDENTITY, bronzen maskers met natuurlijke lijnen in voortdurende verandering: hoeveel sculpturen heeft u in gedachten voor deze cyclus met een diepe filosofische betekenis? Vertel ons…

Identiteit is een zeer groot en omvangrijk project, waarvan het onmogelijk is een getal te bepalen. Het staat nog in de kinderschoenen en moet nog volledig worden ontwikkeld. Het is een prachtig en conceptueel uitdagend project. Ik weet dat het een thema is dat al veel behandeld is in de filosofie, kunst en literatuur, maar ik vind het altijd zeer actueel. Zelfs onze identiteit lijdt onder het verstrijken van de tijd. Twee thema’s maken wezenlijk deel uit van het project: het Masker en het bijbehorende Sentiment. Masker heeft kleinere afmetingen en is de typische klassieke structuur, geluk, droefheid, woede, enz. Identiteit is in plaats daarvan groter en rijker aan details. In Identity is het het gezicht van de vrouw zelf dat verandert en zich ontvouwt, en verschillende vormen en betekenissen aanneemt. Zelfs de verwerking van de materialen is voor elk werk verschillend, coating, glans, mat effect, zijn ontworpen om de meest uiteenlopende reacties van het publiek op te roepen. Gerenommeerde Italiaanse galerijen hebben contact met mij opgenomen om ten minste één stuk van deze collectie in hun zalen te hebben.

Claudio Caporaso dankend voor de tijd die hij aan ons heeft gewijd, herinner ik eraan dat u meer informatie kunt vinden op de aan hem gewijde pagina Claudio Caporaso – Italiaanse kunst van ELisa Manzoni (criticoarte.org).

Ask the artist: Claudio Caporaso

It is now just over a year since I met the talented Ligurian sculptor Claudio Caporaso. Our acquaintance came about by chance on social media at the end of 2019, just before the outbreak of this pandemic and my move to the Netherlands: we were both looking for an art professional who believed in our projects and we agreed from the start. It is difficult to find skilled sculptors and that is why in the Contemporary Italian Art project in the Netherlands only he is currently present: his artistic poetics is figurative and real, sensitive and emotional, without alterations of form to show his profound message in which all the femininity of the body is exalted in a constant search for spatial dynamism. His works are enjoying considerable success in Italian galleries and in private and public collections in Italy and Germany.

Let us now move on to the interview with Claudio Caporaso and get to know him better:

How and when was sculptor Claudio Caporaso born: what inspires you most and what would you like to pass on to posterity?

My passion started when I was a child. I used to stand there alone with a “penknife” and make my “statuettes”. It gave me satisfaction. Little by little, what might have seemed like a hobby turned into a project for the future: I enrolled in art school in Massa and grew up. My inspiration has always been Nature: I see her as the Mother of us all, perfection and absolute beauty. Nature has perfect canons: even something ugly, if you look at it carefully, in the end it is beautiful or at least useful. What moves me instead is passion and feeling: my art gravitates around this. I want to leave posterity with the hope that art will live on. I want them to understand that being an artist is a job as well as a vocation and that, as such, you cannot improvise as an artist. You need commitment and dedication, but above all you need technical and expressive skills. Art is full of meaning and should be passed on without the need for words to describe it. This is my hope.

Would you describe the creative process of your works: how long does it take from idea to realisation?

My works are born first of all from a feeling, whether it is an emotion or a concept, from anything that has marked me in any case. I hardly ever write down a sketch, the idea makes its way through my mind, at first in a confused way and gradually becoming more and more structured. After days of foggy thoughts during which I get into an almost anxious state, the drawing becomes clear. At that point I can already see my work. I am ready to enter the workshop and start working. I start directly from clay or wax. And until I see it finished, I’m itching to get out of the studio. Each work has different timescales, it can take days or weeks just for the model, then I create the rubber and go and cast it in bronze.

You sculpt realistic figurative works in both wood and bronze, but which of the two materials do you have more affinity with and what do they convey to you? How do you choose one or the other for your key themes?

Although the material I use most for my statues is bronze, I actually much prefer wood: it is a living, natural material and, when you work with it, you never know what you can expect, maybe a knot, a grain, an element that makes you deviate from the initial design. Working with wood is a surprise, you break your hands, the studio fills with shavings, as does my hair, and everything becomes one with my work of art. Bronze, on the other hand, is clearly more static, but especially with the patina it acquires a certain something alive. I use wood for more delicate themes, and bronze for stronger themes.

Let’s talk about a topic that is dear to you: women. Between the end of 2019 and the beginning of 2020, you founded the project -DND- DO NOT DISTURB to combat violence against women: would you tell readers what the project consists of and how it is being organised? What does it foresee for 2021?

the theme of Women has always been dear to me, it’s true. Over the years, I have been called the sculptor of women, precisely because my favourite subjects are depictions of women, adorned with naturalistic elements. Woman for me is a superior being, associated with the perfection of Nature. The idea that she can be abused or subjugated devastates me. The idea that over the centuries she has not yet achieved full power and equality with the male sex is unacceptable. The project was born out of anger, out of the impotence that one experiences every day, even after watching the news. Art has always been at the service of humanity, so I thought that DND could become a real symbol of female redemption. With my wife, who has always been my curator and my muse, we set up DND: she is the thinking part, the one who knows how to do with words, I am the worker, but the one who makes people dream through their hands. The project was embraced by big names in culture, TV and sport and was taking off in a big way, until the lockdown in 2019. We were planning to take it all over Italy, through travelling exhibitions and conferences, we were planning a fundraising campaign for monuments to raise awareness of the issue, and we were planning to donate money to associations fighting for women’s rights around the world. Clearly, everything is at a standstill now, or so it might seem, but the important thing is to believe in it and not to give up. It is true that nothing can be done now, but DND is moving forward, and everything is only delayed. Production is growing, as is the interest of galleries and collectors. Many have wanted these works in their private collections, realising their potential. As soon as the situation unfolds, the project will take off.

You have recently started the sculptural cycle called IDENTITY, bronze masks with natural lines that are constantly changing: how many sculptures did you have in mind for this cycle with its profound philosophical meaning? Tell us…

Identity is a very large and vast project, of which it is impossible to define a number. It is still in its infancy and needs to be fully developed. It is a wonderful and conceptually challenging project. I know it is a theme that has already been dealt with extensively in philosophy, art and literature, but I still find it very topical. Even our identities are affected by the passage of time. Two main themes are part of the project: Mask and the matching Sentiment. Mask is smaller in size and is the typical classic structure, happiness, sadness, anger, etc. Identity, on the other hand, is larger and richer in detail. In Identity it is the woman’s face itself that changes and unfolds, taking on different shapes and meanings. The processing of the materials is also different for each work, with a patina, a gloss, a matte effect, all designed to elicit the most varied reactions from the public. Renowned Italian galleries have contacted me to have at least one piece from this collection in their rooms.

With heartfelt thanks to Claudio Caporaso for the time he dedicated to us, I would like to remind you that you can find more information on the page dedicated to him Claudio Caporaso – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org).

Vraag aan de kunstenaar: Elisabetta Maistrello

We luiden dit voorjaar 2021 in met het Chromatisch Excentrisme van Elisabetta Maistrello, geboren in Vicenza maar al lang woonachtig in Padua, die het kleurenpalet doet exploderen in haar vrouwenportretten. Met haar gevoeligheid en dank zij haar technische precisie is de kunstenares tot een picturale synthese gekomen van een onmiskenbare charme en geeft zij leven aan figuratieve werken met een sterke visuele en emotionele impact. Het weelderige gebruik van het materiaal, de zorgvuldige lichttrillingen en het snelle, instinctieve en expressionistische gebaar dat wordt gegeven door de perfecte combinatie van spatelbewegingen, beslissend en harmonieus, en lichte aanrakingen op de punt van het penseel, maken de artistieke produktie van Elisabetta Maistrello van een brede internationale reikwijdte. De Italiaanse kunstenaar, die al bekend was in Amerika, Rusland, China en Frankrijk, is nu ook op Nederlands grondgebied aanwezig met het project Hedendaagse Italiaanse kunst in Nederland, dat wordt ondersteund door Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

Maar laten we eindelijk overgaan tot het interview:

U bent een kind van de goudsmidswereld en, hoewel u zelf goudsmid bent, drukt u zich ook uit in de schilderkunst: hoe en wanneer is uw liefde voor de picturale kunst ontstaan, en in het bijzonder voor vrouwenportretten?

In één woord, atypisch. Ik ben wat je noemt een autodidact artiest. Ik heb altijd al een ader van kunst in mijn bloed voelen pulseren. Dankzij het familiebedrijf ademde ik van jongs af aan de kunst van het goudsmeden in en na verloop van tijd uitte deze creativiteit zich in de creatie van sieraden. Maar schilderen is mijn ware artistieke aard. Ik ging niet naar academies of kunstscholen; toch voelde ik een sterk verlangen om te gaan studeren, dus vertrouwde ik mezelf toe aan meester Vincenzo Ursoleo uit Vicenza en gedurende vier jaar was ik zijn leerling. Ik experimenteerde ook met het hyperrealisme van Luigi Pellanda, maar omdat ik meteen begreep dat dit niet mijn genre was, bracht ik toch veel ideeën mee naar huis voor wat mijn persoonlijke kunstvorm zou worden. Om het academisch tekort in te halen verslond ik veel kunstboeken, ik was op zoek naar mijn stilistische ader en bij het bestuderen van de groten uit het verleden realiseerde ik me dat sommigen me meer aanspraken dan anderen, ik moest begrijpen waarom. Mettertijd heb ik mijn stemming gevonden, mijn stijlcode die goed uitdrukt wie ik ben en wat ik met mijn werken wil communiceren. Ik heb mezelf altijd omschreven als een expressionist, een instinctieve en gebarenloze kunstenaar. Ik creëerde een neologisme dankzij mijn werken dat ik Chromatic Eccentrism noemde.

In uw schilderijen beeldt u de vrouw en haar veelzijdige ziel uit, maar wie inspireert u? Heb je modellen? Vertel ons over je protagonisten…

Het onderwerp dat mijn voorkeur geniet is het portret van een vrouw waarmee ik het gamma van emoties dat wij kennen, overbreng. Wanneer iemand naar een van mijn werken kijkt, is hij niet op zoek naar subliminale boodschappen, hij leest zichzelf zoals ik de emotie lees die mij ertoe bracht dat bepaalde gezicht te maken. In elk schilderij zit een verborgen ik die uit het onbewuste komt. Iedereen kan zich identificeren met wat hij voelt op het moment waarop hij het waarneemt en, het lijkt vreemd, maar het kan van de ene dag op de andere veranderen. Het is geen toeval dat ik altijd portretten schilder, je zou het als een obsessie kunnen omschrijven en daarom wilde ik wat onderzoek doen. Geleerden van de psyche hebben het gedefinieerd als een buitensporig verlangen om naar zichzelf te zoeken. Het kan echt een reis van mijn onbewuste zijn om te zoeken naar emoties die ik niet herken, delen van mij die tot nu toe verborgen zijn gebleven. Ik geloof dat elke kunstenaar, terwijl hij schildert, een weg in zichzelf aflegt, alles kan worden omschreven als een zelfportret van de ziel, zelfs een schilderij van een landschap, een abstract werk of een expressionistisch schilderij. Er zijn geen studies achter een van mijn schilderijen, geen bepaalde personages die mij inspireren of omstandigheden die mij kunnen verlichten. Ik schilder wanneer mijn instinct me daartoe aanzet, en het toeval wil dat instinct altijd uitgaat van het diepste Ego.

Laten we het eens hebben over uw schildertechniek, die zich voortdurend ontwikkelt, zoals blijkt uit uw laatste productie. Uw kunst is figuratief en u geeft de voorkeur aan de expressionistische manier: wat betekent de kleur voor u? Hoe kies je de kleuren voor je onderwerpen? Hoe breng je het aan?

Het belang van kleur wordt verklaard in de naam die ik voor mijn schilderstijl heb gekozen, “Chromatic Eccentrism”, een uitdrukking die de centrifugale stuwkracht van de penseelstreken combineert met de kracht van kleur. De penseelstreken zijn kort en dik, vaak materieel, en lijken op grote schaal te herinneren aan de delicate streken van de beitel, een gereedschap dat ik gebruikte in mijn vorige carrière als goud- en zilversmid. Ik heb de kenmerken van deze eeuwenoude kunst vertaald in de schilderkunst, waarbij ik de beitel heb omgevormd tot het fijne penseel dat het zwart van de ogen uitsnijdt en opgraaft, en het wit, dat in reliëf tevoorschijn lijkt te komen, de taak heb gegeven licht te geven aan de blik en aan de hele figuur. Met een snel gebaar en op een instinctieve manier breng ik kleur aan op het doek en geef vorm aan het vormloze. Hier is geen behoefte aan contourlijnen, behalve die welke nauwelijks worden aangegeven en die de schaduw van het gezicht vormen. Dan creëert het volume zichzelf. De kleur is ongevormd, zonder vorm, pasteus en hardnekkig op het doek, maar bijeengehouden door een kracht die haar in vorm dwingt en haar doet oprijzen uit de monochrome achtergrond, meestal licht, die onder en achter de figuur als een extra kleur kan worden waargenomen. Ik kies de kleur niet, het is de kleur die mij kiest in een onbewuste en instinctieve vorm.

Er is veel vraag naar uw portretten, zelfs in het buitenland. Heb je ooit een bepaalde opdracht gehad, misschien op een ander medium? Je zou een hedendaagse “Rosalba Carriera” kunnen worden…

Ik krijg veel verzoeken, maar niemand heeft ooit om bepaalde media gevraagd omdat ze bij mijn stijl van het moment blijven. Aan de andere kant ben ik degene die nooit stopt met experimenteren en het bestuderen van nieuwe technieken, tot op heden heb ik verschillende media gebruikt van canvas tot aluminium verglaasd en andere materialen.
Het zou een grote eer zijn om een hedendaagse “Rosalba Carriera” te worden, zij is een artieste die ik zeer waardeer maar ik beschouw mezelf niet op haar zeer hoog niveau.

Je hebt het “Arte in Movimento” project opgericht om je kunst op straat te brengen. Kunt u de lezers vertellen waar het over gaat?

Het project is ARTE DA INDOSSARE, ARTE IN MOVIMENTO (KUNST OM TE DRAGEN, KUNST IN BEWEGING), dat staat voor een outfit die je draagt en vervolgens inlijst wanneer je voelt dat het tijd is om dat te doen. Het is geen kledingstuk maar een echt kunstwerk, handgeschilderd, gecertificeerd, genummerd en uniek (elke handgeschilderde afbeelding is uniek en wordt in geen enkel ander kledingstuk herhaald). Praktisch gezien wordt u, door een schilderij te dragen, een integrerend deel van het werk en wordt u, samen met mij, de promotor van ARTE IN MOVIMENTO: geen statisch kunstwerk dat aan de muur hangt, maar een kunstwerk dat op straat loopt, op straat, op de pleinen, waar u maar wilt. Dit idee werd geboren met de gedachte aan een emotionele verkoop, en om een symbolische waarde terug te geven aan de hedendaagse kunst.

Met dank aan de totale beschikbaarheid van Elisabetta Maistrello, herinner ik de lezers eraan dat zij de werken van de kunstenares ook kunnen zien op de website criticoarte.org Elisabetta Maistrello – Italiaanse kunst van ELisa Manzoni, en hieronder vindt u een video die het Art to Wear project laat zien.

Ask the artist: Elisabetta Maistrello

We open this Spring 2021 with the Chromatic Eccentrism of Elisabetta Maistrello, born in Vicenza but resident in Padua for a long time, who makes the colour palette explode in her female portraits. With her sensitivity and thanks to her technical precision, the artist has arrived at a pictorial synthesis of undeniable charm and gives life to figurative works of strong visual and emotional impact. The sumptuous use of the material, the careful luminous vibrations and the rapid, instinctive and expressionistic gesture given by the perfect combination of spatula strokes, decisive and harmonious, and light touches on the tip of the brush, make Elisabetta Maistrello’s artistic production of wide international scope. Already known in America, Russia, China and France, the Italian artist is now present in the Netherlands with the Contemporary Italian Art in Netherlands project supported by the Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

But let us finally move on to the interview:

You are a child of the goldsmith world and, although you are a goldsmith yourself, you also express yourself in painting: how and when did your love for pictorial art, and particularly for female portraits, come about?

In a word, atypical. I am what you call a self-taught artist. I have always felt a vein of art pulsing in my blood. I breathed in the art of goldsmithing thanks to the family business from a very young age and over time I expressed this creativity in jewellery making. But painting is my true artistic nature. I did not attend any academies or art schools; however, I felt a strong desire to undertake studies, so I turned to Vincenzo Ursoleo, a master from Vicenza, and I was his pupil for four years. I also experimented with Luigi Pellanda’s hyperrealism, but realising from the start that it was not my genre, I took home many ideas for what would become my personal art form. I was looking for my own stylistic vein and studying the greats of the past I realised that some resonated with me more than others, I had to understand why. With time I found my mood, my stylistic code that expresses well who I am and what I want to communicate with my works. I have always defined myself as an expressionist, an instinctive and gestural artist. I have created a neologism with my works that I have called Chromatic Eccentris.

In your canvases you represent women and their multi-faceted souls, but who inspires you? Do you have models? Tell us about your protagonists…

My favourite subject is the portrait of a woman with which I convey the range of emotions known to us. When a person looks at one of my works they are not looking for subliminal messages, they read themselves as I read the emotion that drove me to make that particular face. In every painting there is a hidden me that comes out of the unconscious. Everyone can identify with what they feel the moment they look at it and, strange as it may seem, it could change from one day to the next. It is no coincidence that I always paint portraits, it could be called an obsession and that is why I wanted to do some research. Scholars of the psyche have defined it as an inordinate desire to search for the self. It can really be a journey of my unconscious to search for emotions that I do not recognise, parts of myself that have been hidden until now. I believe that every artist, while painting, travels a road within himself, everything can be defined as a self-portrait of the soul, even a landscape painting, an abstract work or an expressionist painting. There are no studies behind my paintings, no particular characters that inspire me or circumstances that enlighten me. I paint when my instinct tells me to, and it just so happens that my instinct always comes from my deepest self.

Let’s talk about your painting technique, which is constantly evolving, as your latest production demonstrates. Your art is figurative and you prefer an expressionistic manner: what does colour mean to you? How do you choose the colours for your subjects? How do you apply it?

The importance of colour is stated in the very name I have chosen for my painting style, “Chromatic Eccentrism”, an expression that combines the centrifugal thrust of the brushstrokes with the power of colour. The brushstrokes are short and thick, often textured, and seem to recall on a large scale the delicate strokes of the chisel, a tool I used in my previous career as a gold and silver jeweller. I have translated the characteristics of this age-old art into painting, transforming the chisel into the fine brush that carves and digs into the black of the eyes, and leaving the white, which seems to emerge in relief, the task of giving light to the gaze and the entire figure. With a quick gesture and in an instinctive way, I apply touches of colour to the canvas, giving form to the formless. Here there is no need for contour lines, except for the barely visible ones that form the shadow of the face. Then the volume creates itself. The colour is loose, without form, pasty and tenacious on the canvas, but held together by a force that forces it into form and makes it emerge from the monochrome background, mostly light, which can be glimpsed below and behind the figure as an additional colour. I do not choose the colour, it is the colour that chooses me in an unconscious and instinctive way.

Your portraits are in great demand overseas. Have you ever had a particular commission, perhaps on a different medium? You could become a contemporary “Rosalba Carriera”…

I receive a lot of requests, but no one has ever asked for a particular medium because it is in keeping with my style at the time. On the other hand, I am the one who never stops experimenting and studying new techniques; to date, I have used various supports from canvas to vitrified aluminium and other materials.
It would be a great honour to become a contemporary “Rosalba Carriera”, she is an artist I appreciate very much but I do not consider myself at her very high level.

You founded the “Arte in Movimento” project to bring your art onto the street. Would you tell readers what it is about?

The project is ARTE DA INDOSSARE, ARTE IN MOVIMENTO (ART TO WEAR, ART IN MOVEMENT), which is an outfit that you wear and then frame when you feel it’s time to do so. It is not a garment but a real work of art, hand-painted, certified, numbered and unique (each hand-painted image is unique and is not repeated in any other garment). Practically, by wearing a painting, you become an integral part of the work and, together with me, you become the promoter of ARTE IN MOVIMENTO: not a static work of art hanging on a wall, but a work of art that walks in the streets, in the streets, in the squares; wherever you want. This idea was born with an emotional sale in mind, and to restore a symbolic value to contemporary art.

Thanking Elisabetta Maistrello for her total availability, I would like to remind readers that they can also view the artist’s works on the website criticoarte.org Elisabetta Maistrello – Italian art by ELisa Manzoni, and below you will find a video showing the Art to Wear project.

Domanda all’artista: Elisabetta Maistrello

Inauguriamo questa Primavera 2021 con l’Eccentrismo Cromatico di Elisabetta Maistrello, vicentina di nascita ma residente a Padova da molto tempo, che fa esplodere la tavolozza dei colori nei suoi ritratti femminili. Con la sua sensibilità e grazie alla precisione tecnica, l’artista è arrivata ad una sintesi pittorica di innegabile fascino che dà vita ad opere figurative di forte impatto visivo ed emotivo. L’uso sontuoso della materia, le attente vibrazioni luminose ed il gesto rapido, istintivo ed espressionistico dato dalla perfetta combinazione di spatolate, decise ed armoniose, e di leggeri tocchi in punta di pennello, rendono di ampio respiro internazionale la produzione artistica di Elisabetta Maistrello. Già conosciuta in America, in Russia, in Cina, in Francia ed in Spagna l’artista italiana è oggi presente sul territorio Olandese con il progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda sostenuto dalla Manzoni Kunst Galerie a Oosterwolde.

Ma passiamo finalmente all’intervista:

Sei figlia d’arte del mondo orafo e, pur essendo orafa anche tu, ti esprimi anche nella pittura: come e quando è nato l’amore per l’arte pittorica e particolarmente per il ritratto femminile?

In una parola, atipico. Sono quella che si definisce un’artista autodidatta. Ho sempre sentito nel sangue una vena d’arte che pulsava. Ho respirato l’arte orafa grazie all’azienda di famiglia fin da piccina e con il tempo questa creatività l’ho espressa nella creazione di gioielli. Ma è la pittura la mia vera natura artistica. Non ho frequentato accademie o scuole d’arte; eppure, ho sentito forte il desiderio di intraprendere degli studi, così mi sono affidata al Maestro vicentino Vincenzo Ursoleo e per quattro anni sono stata una sua allieva. Ho sperimentato anche l’iperrealismo di Luigi Pellanda ma, capendo sin da subito che non era il mio genere, mi sono comunque portata a casa tanti spunti per quella che sarebbe diventata la mia forma personale d’arte. Per sopperire alla mancanza accademica ho divorato un sacco di libri d’arte, ero alla ricerca della mia vena stilistica e studiando i grandi del passato mi rendevo conto che alcuni mi risuonavano dentro più di altri, dovevo capire il perché. Con il tempo ho trovato il mio mood, il mio codice stilistico che esprime bene chi sono e cosa voglio comunicare con le mie opere. Mi sono sempre definita un’espressionista, un’istintiva e gestuale. Ho creato un neologismo grazie alle mie opere che ho chiamato Eccentrismo Cromatico. 

Nelle tue tele rappresenti la donna e la sua anima multi sfaccettata ma chi ti ispira? Hai delle modelle? Raccontaci delle tue protagoniste…

Il soggetto che prediligo è il ritratto di donna con cui trasmetto la gamma di emozioni a noi note. Quando una persona osserva una mia opera non cerca messaggi subliminali, legge sé stessa come io leggo l’emozione che mi ha spinto a fare quel volto particolare. In ogni dipinto c’è una me celata che esce dall’inconscio. Ognuno può immedesimarsi con ciò che sente nell’attimo in cui la osserva e, sembra strano, però potrebbe cambiare da un giorno all’altro. Non è un caso che dipinga sempre ritratti, potrebbe essere definita un’ossessione e per questo motivo ho voluto fare delle ricerche. Gli studiosi della psiche ne hanno dato una definizione affermando che il ritratto sia un desiderio smodato di ricerca del sé. Può davvero essere un viaggio del mio inconscio il cercare emozioni che non riconosco, parti di me ad oggi celate. Credo che ogni artista mentre dipinge percorre una strada dentro sé stesso, tutto può essere definito un autoritratto dell’anima, anche un quadro di un paesaggio, un opera astratta o un dipinto espressionista. Non ci sono studi dietro un mio quadro, nessun personaggio in particolare che mi ispiri o circostanze che mi possano illuminare. Dipingo quando l’istinto me lo richiede e guarda caso l’istinto parte sempre dall’Io più profondo.

Parliamo della tua tecnica pittorica che è in continua evoluzione come dimostra la tua ultima produzione. La tua arte è figurativa e prediligi la maniera espressionistica: cosa significa per te il colore? Come scegli i colori per i tuoi soggetti? Come lo stendi?

L’importanza del colore è dichiarata nel nome stesso che io ho scelto per il mio stile pittorico, “Eccentrismo cromatico”, espressione che unisce la spinta centrifuga delle pennellate alla potenza del colore. Le pennellate sono brevi e spesse, spesso materiche, e sembrano richiamare su larga scala i colpi delicati del cesello, strumento che io ho usato nella mia carriera precedente di orafa dell’oro e dell’argento. Ho tradotto nel campo pittorico le caratteristiche di quest’arte millenaria trasformando il cesello nel pennello fine che incide e scava il nero degli occhi, e lasciando al bianco, che sembra emergere in rilievo, il compito di donare luce allo sguardo e all’intera figura. Con gesto rapido e in modo istintivo, applico tocchi di colore sulla tela, dando forma all’informe. Qui non c’è bisogno di linee di contorno, se non di quelle appena accennate che costituiscono l’ombra del viso. Poi il volume si crea da sé. Il colore è sfatto, senza forma, pastoso e tenace sulla tela, ma tenuto insieme da una forza che lo costringe in forma e lo fa emergere dallo sfondo monocromo, per lo più chiaro, che si intravede sotto e dietro la figura come un colore aggiuntivo. Non scelgo il colore è il colore che sceglie me in una forma inconscia ed istintiva.

I tuoi ritratti sono molto richiesti anche oltre oceano. Ti è mai capitata una commissione particolare, magari su un supporto diverso? Potresti diventare “Rosalba Carriera” contemporanea…

Richieste ne ricevo moltissime ma mai nessuno ha mai chiesto supporti particolari perché si attengono al mio stile del momento. D’altro canto, sono io che non smetto mai di sperimentare e studiare tecniche nuove, ad oggi ho utilizzato vari supporti dalla tela all’alluminio vetrificato e ad atri materiali. Sarebbe un grande onore diventare “Rosalba Carriera” contemporanea, è un’artista che apprezzo molto ma non mi ritengo al suo altissimo livello.

Hai fondato il progetto “Arte in Movimento” per portare sulla strada la tua arte. Racconteresti ai lettori di cosa si tratta?

Il progetto è ARTE DA INDOSSARE, ARTE IN MOVIMENTO. Rappresenta un outfit che indossi e poi incornici quando senti che è il momento di farlo. Non è un indumento ma una vera e propria opera d’arte, dipinta a mano, certificata, numerata e unica (ogni immagine dipinta a mano è unica e non si ripete in nessun altro capo). Praticamente indossando un dipinto si diventa parte integrante dell’opera e promotrici assieme a me di ARTE IN MOVIMENTO. Non un’opera statica appesa solo ad una parete ma un’opera che cammina per le strade, nelle vie, nelle piazze; ovunque tu voglia. Questa idea è nata pensando a una vendita emozionale, e a restituire un valore simbolico all’arte contemporanea.

Ringraziando la totale disponibilità di Elisabetta Maistrello, ricordo ai lettori che potranno visionare le opere dell’artista anche sul sito criticoarte.org Elisabetta Maistrello – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org), e qui sotto troverete a vostra disposizione un video che mostra il progetto Art to Wear.

Vraag aan de kunstenaar: Giorgio Riva

Vandaag hebben we voor de rubriek Vraag aan de kunstenaar het genoegen de jonge Lombardische kunstenaar Giorgio Riva, geboren in ’75, te ontvangen, die sinds augustus 2020 met zijn symbolische en decoratieve werken deelneemt aan het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland: drie jaar geleden ontmoet tijdens een kunstbeurs in Bergamo, heeft de Italiaanse kunstenaar onmiddellijk mijn kritische nieuwsgierigheid geprikkeld om zijn elegante, elegante en introverte stijl, die een verfijnde innerlijke rust uitstraalt en de emotionele persoonlijkheid van de schilder zelf volledig weerspiegelt. Na jaren van experimenteren met verschillende technieken, van pastel tot spuitbus, van Oost-Indische inkt tot olieverf, heeft Giorgio Riva zijn eigen persoonlijke stijl bereikt dankzij een mix van op verschillende niveaus gesuperponeerde technieken die altijd hout als basis gebruiken, een levend materiaal dat de interpretatie van de menselijke figuur stimuleert in een dromerige en transcendente versie die doet denken aan de Art Nouveau (1890-1910). In zijn werken worden ruimten in de tijd opgeschort en stralen zij rust en harmonie uit dankzij de kleur; daarbinnen wordt de symbolische en decoratieve figuur gedefinieerd door clair-obscur-structuren die gestructureerd worden door kleine herwerkte grafische oogjes die harmonie, formele schoonheid, introspectie en persoonlijke privacy symboliseren. De artistieke poëzie van Giorgio Riva is reeds bekend bij verzamelaars in Noord-Italië en in Amerika, waar Art Deco tot in de jaren veertig in zwang bleef. De kunstenaar is nu op Nederlands grondgebied aanwezig in de Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

Maar de tijd is gekomen om Giorgio Riva beter te leren kennen:

Vertel ons over je kunst. Hoe en wanneer ben je herboren als artiest?

Laten we zeggen dat ik me altijd een kunstenaar heb gevoeld, als kind droomde ik ervan schilder te worden, ik heb altijd uit noodzaak getekend, in de puberteit was het een manier om woede, angst en de angst van het opgroeien uit te drukken, de tekeningen uit die periode werden gemaakt op wit karton met zwarte inkt en waren nogal dramatisch. Op volwassen leeftijd was en is het een manier om mijn emoties uit te drukken en zin te geven aan mijn leven: de figuren die ik schilder zijn niet langer dramatisch, maar vertegenwoordigen in hun rust en vrede een soort psycho-fysiek evenwicht dat ik denk te hebben bereikt. In de loop van de tijd heb ik gezocht naar nieuwe uitdrukkingsvormen en nieuwe expressieve technieken, van waskrijt naar spuitbussen, naar olieverfschilderijen tot ik bijna bij toeval uitkwam bij de mengeling van technieken die ik vandaag nog steeds gebruik en die bestaat uit overlappende acrylverven en gekleurde pastels met als drager een houten plank die behandeld is met zeer verdunde acrylverf.

In uw panelen stelt u meestal mooie vrouwenfiguren voor met gesloten of halfopen ogen, waarom is dat? Wie inspireert je: heb je een inspirerende muze?

De vrouwen die ik schilder hebben vaak hun ogen dicht omdat ik ze graag vastleg in momenten van rust en innerlijke kalmte. Naast gesloten ogen wil ik de begrippen rust en gratie ook overbrengen door de gebaren van de handen en door de zwevende bewegingen van het haar. Een echte inspirerende muze bestaat niet, laten we zeggen dat wat mij inspireert een geïdealiseerde schoonheid is, en de vrouwelijke figuur is naar mijn mening de maximale expressie.

In je werk stopt de tijd en kom je in een toestand van kalmte en transcendentie. Volgt de kunstenaar Giorgio Riva deze filosofie ook in het echte leven?

Ik ben zeker een kalm en rustig persoon in het dagelijkse leven, laten we zeggen dat ik dat nog meer ben wanneer ik schilder, het is alsof ik in een creatieve luchtbel terechtkom waarin ik me van de wereld isoleer. Mijn favoriete tijd om te schilderen is ‘s avonds als alles om me heen rustig en stil is.

Hoe kiest u de juiste houten panelen? Wat betekent het om dit natuurlijke materiaal te gebruiken?

Voor mijn schilderijen is de houten drager essentieel, hout is een materiaal waar ik van hou en dat ik zeer goed ken. Ik gebruik meestal multiplexplaten van berken- of populierenhout. Wanneer ik een plank prepareer, kies ik zorgvuldig welke nerven ik in de bodem van mijn schilderijen wil invoegen. Zo kan ik gebruik maken van wat de natuur heeft geschapen, om beweging en pathos aan mijn schilderijen te geven.

Wat zie je in de nabije toekomst? Heb je nog projecten in je la liggen?

In de nabije toekomst droom ik ervan een tentoonstelling te organiseren op een magische locatie die, samen met mijn schilderijen, de bezoeker zal meevoeren in een droomachtige en tijdloze sfeer. Ik zou graag tentoonstellen in Berlijn en Dublin, twee steden waar ik erg van hou.

Ik dank Giorgio Riva oprecht voor de tijd die hij aan ons heeft besteed en voor het vertrouwen dat hij in het project heeft gesteld. Ik wil de lezers eraan herinneren dat zij de aan de kunstenaar gewijde pagina online kunnen bezoeken op http://www.criticoarte.org (Giorgio Riva – Italiaanse kunst van ELisa Manzoni (criticoarte.org)), of zijn werken rechtstreeks in de galerie kunnen komen bekijken door een afspraak te maken en een e-mail te sturen naar elisavosmanzoni@gmail.com.

Ask the artist: Giorgio Riva

Today, for the Ask the artist column, we have the pleasure of hosting the young Lombard artist Giorgio Riva, born in 1975, who has been participating in the Contemporary Italian Art in Netherlands project since August 2020 with his symbolic and decorative works: I met him three years ago during an art fair in the Bergamo area, and the Italian artist immediately aroused my critical curiosity for his elegant and introverted style, which conveys a refined inner calm and fully reflects the emotional personality of the painter himself. After years of experimenting with different techniques, from pastel to spray cans, from Indian ink to oil paint, Giorgio Riva has achieved his own personal style thanks to a mix of techniques superimposed on different levels that always use wood as a base, a living material that stimulates the interpretation of the human figure in a dreamlike and transcendental version reminiscent of Art Nouveau (1890-1910). In his works, spaces are suspended in time and convey calm and harmony thanks to colour; within these, the symbolic and decorative figure is defined by chiaroscuro structured by small reworked graphic eyelets that symbolise harmony, formal beauty, introspection and personal privacy. Giorgio Riva’s artistic poetics are already known among collectors in northern Italy and America where Art Deco remained in vogue until the 1940s. The artist is now present on Dutch territory in the Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

But the time has come to get to know Giorgio Riva better:

Tell us about your art. How and when were you reborn as an artist?

Let’s say that I have always felt like an artist, my dream as a child was to become a painter, I have always drawn out of necessity, in adolescence it was a way of expressing anger, fear, the anguish of growing up, the drawings of that period were made on white cardboard using black India ink and were quite dramatic. In adulthood it was, and is, a way to express my emotions and give meaning to my life: the figures I paint are no longer dramatic but represent in their calm and peace, a sort of psycho-physical balance that I believe I have achieved. Over time, I have searched for new expressions and new expressive techniques, moving from wax crayons to spray cans and oil painting until, almost by chance, I arrived at the mix of techniques that I still use today, which consists of superimposing acrylic colours and coloured pastels on a wooden board treated with very diluted acrylic colours.

Most of your panels feature beautiful female figures with closed or half-open eyes, why is that? Who inspires you: do you have an inspirational muse?

The women I paint often have their eyes closed because I like to capture them in moments of peace and inner calm. In addition to closed eyes, I also like to convey the concepts of calm and grace through the gestures of my hands and the floating movements of my hair. There is no real inspirational muse, let’s just say that what inspires me is an idealised beauty, and the female figure is in my opinion the ultimate expression.

In your works, time stands still and you enter a state of calm and transcendence. Does artist Giorgio Riva also follow this philosophy in real life?

I am certainly a calm and quiet person in everyday life, but when I paint I am even more so, it is as if I enter a creative bubble and isolate myself from the world. My favourite time to paint is in the evening when everything around me is calm and quiet.

How do you choose the right wood panels? What does it mean to use this natural material?

For my paintings, the wooden support is fundamental, wood is a material that I love and that I know very well. I usually use birch or poplar plywood panels. When I prepare a board, I carefully choose which grain to insert in the background of my paintings, this allows me to exploit what nature has created, to give movement and pathos to my paintings.

What do you see in the near future? Do you have any projects in the drawer?

In the near future, I dream of organising an exhibition in a magical location which, together with my paintings, will transport the visitor into a timeless, dreamlike atmosphere. I would love to exhibit in Berlin and Dublin, two cities that I love very much.

I sincerely thank Giorgio Riva for the time he has dedicated to us and for the trust he places in the project. I would like to remind readers that they can visit the page dedicated to the artist online at http://www.criticoarte.org (Giorgio Riva – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org)), or come and view his works directly in the gallery by making an appointment and sending an email to elisavosmanzoni@gmail.com.

Domanda all’artista: Giorgio Riva

Oggi per la rubrica Domanda all’artista abbiamo il piacere di ospitare il giovane artista lombardo Giorgio Riva, classe ’75, che partecipa al progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda dall’ agosto 2020 con le sue opere simboliche e decorative: conosciuto tre anni fa durante una fiera d’arte nella bergamasca, l’artista italiano ha solleticato subito la mia curiosità critica per il suo stile elegante, signorile ed introverso che trasmette una ricercata calma interiore e che riflette in pieno la personalità emotiva del pittore stesso. Dopo anni di sperimentazione con tecniche diverse, dal pastello alla bomboletta spray, dalla china al colore ad olio, Giorgio Riva ha raggiunto una sua personale cifra stilistica grazie ad un mix di tecniche sovrapposte su più livelli che utilizzano sempre come base il supporto ligneo, materiale vivo che stimola ad interpretare la figura umana in una versione onirica e trascendentale che ricorda l’Art Nouveau (1890-1910). Nelle sue opere gli spazi sono sospesi nel tempo e trasmettono calma e armonia grazie al colore; all’interno di questi, la figura simbolica e decorativa si definisce con i chiaroscuri strutturati da piccoli occhielli grafici rielaborati che simboleggiano armonia, bellezza formale, introspezione e privacy personale. La poetica artistica di Giorgio Riva è già conosciuta tra i collezionisti nel nord Italia ed in America in cui l’Art Decò rimase in voga fino agli anni ’40 del secolo scorso. L’artista è ora presente sul territorio olandese nella Manzoni Kunst Galerie a Oosterwolde.

Ma è giunto il tempo di conoscere meglio Giorgio Riva:

Parlaci della tua arte. Come e quando sei rinato artista?

Diciamo che mi sono sempre sentito artista, il mio sogno da bambino era di diventare pittore, da sempre ho disegnato per necessità, nell’adolescenza è stato un modo per esprimere la rabbia, la paura, l’angoscia del diventare grandi, i disegni di quel periodo erano realizzati su cartoncino bianco con l’utilizzo della china nera ed erano piuttosto drammatici. In età adulta è stato, ed è, un modo per esprimere le mie emozioni e dare un senso alla mia vita: le figure che dipingo non sono più drammatiche ma rappresentano nella loro calma e nella loro pace, una sorta di equilibrio psico-fisico che credo di aver raggiunto. Nel tempo ho cercato nuove espressioni e nuove tecniche espressive, passando dai pastelli a cera alle bombolette spray, alla pittura ad olio fino ad approdare quasi per caso al mix di tecniche che ancora oggi utilizzo e che consiste nel sovrapporre tra di loro colori acrilici e pastelli colorati utilizzando come supporto una tavola in legno trattata con colori acrilici molto diluiti.

Nei tuoi pannelli presenti per la maggiore parte dei casi delle bellissime figure femminili con gli occhi chiusi o semi-aperti, come mai? Chi ti ispira: hai una musa ispiratrice?

Le donne che dipingo hanno spesso gli occhi chiusi perché amo catturarle in momenti di pace e calma interiore. Oltre agli occhi chiusi amo trasmettere i concetti di calma e grazia anche attraverso la gestualità delle mani e attraverso i movimenti fluttuanti dei capelli. Una vera musa ispiratrice non esiste, diciamo che quello a cui mi ispiro è una bellezza idealizzata, e la figura femminile è a mio parere la massima espressione.

Nei tuoi lavori il tempo si ferma e si entra in uno stato di calma e trascendenza. Anche nella vita reale l’artista Giorgio Riva segue questa filosofia?

Sicuramente sono una persona calma e tranquilla nella vita di tutti i giorni, diciamo che quando dipingo lo sono ancora di più, è come se entrassi in una bolla creativa isolandomi dal mondo. Il mio momento preferito per dipingere è la sera quando tutto intorno a me è calmo e silenzioso.

Come scegli i pannelli di legno giusti? Cosa significa utilizzare questo materiale naturale?

Per i miei quadri il supporto ligneo è fondamentale, il legno è un materiale che amo e che conosco molto bene. Solitamente utilizzo pannelli in multistrato di betulla o di pioppo. Quando preparo una tavola scelgo con cura quali venature inserire nel fondo dei miei quadri, questo mi permette di sfruttare ciò che la natura ha creato, per dare movimento e pathos ai miei quadri.

Cosa vedi nel prossimo futuro? Hai qualche progetto nel cassetto?

Nel prossimo futuro sogno di organizzare una mostra in una location magica che insieme ai miei quadri sappia trasportare il visitatore in una atmosfera onirica e senza tempo. Mi piacerebbe molto esporre a Berlino e a Dublino, due città che amo molto.

Ringrazio di cuore Giorgio Riva per il tempo che ci ha dedicato e per la fiducia che ripone nel progetto. Ricordo ai lettori che possono visitare on-line la pagina dedicata all’artista su http://www.criticoarte.org (Giorgio Riva – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org)), oppure venire a visionare le sue opere direttamente in galleria prendendo appuntamento mandando una mail a elisavosmanzoni@gmail.com.

Vraag aan de kunstenaar: Giulio Pettinato

Voor de rubriek “Vraag aan de kunstenaar” hebben we vandaag de gelegenheid om te praten met de meester Giulio Pettinato, geboren in Calabrië maar nu permanent overgeplaatst naar Castel Gandolfo in Rome. Als scenograaf, schilder, ontwerper en grafisch ontwerper gebruikt de kunstenaar verschillende kunstvormen zoals installaties, schilder- en beeldhouwkunst, waarbij hij de meest ongelijksoortige materialen zoals stof, plastic, piepschuim, zand, hout, marmer en LED-lampen gebruikt om licht en kleur nieuw leven in te blazen. Zijn kunstwerken zijn eclectisch, ze onderzoeken de natuur op 360°, en creëren een moderne scenografische visie op de werkelijkheid: dankzij het voortdurende expressieve onderzoek, vrij van academische canons, is Giulio Pettinato nu zowel in Italië als in het buitenland bekend met zijn maritieme sculpturale schilderijen en LightArt werken.
Naast de zestig persoonlijke tentoonstellingen is het interessant te wijzen op de aanwezigheid van Giulio Pettinato in drie edities van het Festival dei due Mondi in Spoleto en op het Fringe Festival in Edinburgh, waar zijn werken de scenografie vormden van Connessioni Mediterranee, een werk van de Griekse componist Niko Filathos, uitgevoerd door het Microcosmos Ensemble. De kunstenaar heeft ook de decors ontworpen voor I cantori di Brema van Gaetano Panariello in het Teatro Rendano in Cosenza en voor La luce del mondo van Mauro Piacenza, een werk dat door de Fondazione per i beni e le attività artistiche della Chiesa in Vaticano is vervaardigd. Tenslotte heeft hij zich jarenlang gewijd aan de scenografie van de Geboorte-scène in de Crypte van de Pauselijke Kerk van San Tommaso da Villanova in Castel Gandolfo.

We gaan nu over tot de inhoud van het interview:

Uw artistieke productie is gevarieerd en varieert van LightArt tot mixed media-schilderijen met de zee als onderwerp: waarom deze verschillende artistieke keuzes en vooral, heeft u een kunstvorm die uw voorkeur heeft? Waar haal je inspiratie uit? Is er een kunstenaar uit het verleden die u meer in overeenstemming vindt met uw stijlonderzoek?

Lichtkunst is een vorm van beeldende kunst waarbij het medium van uitdrukking, het doel van het werk, licht is. De inspiratie komt van mijn ervaring als decorontwerper, die ik in dit genre goed kan gebruiken door te blijven creëren met verschillende materialen, die elkaar overlappen waardoor de gewenste driedimensionaliteit ontstaat. De zee is de spiegel van mijn ziel, de plaats waar ik geboren ben; ik bewaar nog steeds mentaal de kleuren, de bron van mijn inspiratie. Om terug te komen op uw oorspronkelijke vraag: mijn keuzes zijn slechts “schijnbaar” verschillend, in werkelijkheid zijn ze altijd verbonden door een rode draad: het decorontwerp.

Wanneer, hoe en waarom is jullie Lichtkunst ontstaan? Leg ons uit hoe uw werken tot stand komen, waarbij licht het middel is om uw installaties te beeldhouwen die, voor het grootste deel, vrouwelijke silhouetten als onderwerp hebben.

Light Art is in 2014 ontstaan uit de behoefte om mijn scenografisch onderzoek te verfijnen, uit te breiden. Deze werken, zoals Bonsoir madame en Nude radici, zijn mijn authentieke creaties, het zijn de werken waarin ik het licht bestudeer via de schoonheid van het vrouwelijk lichaam. Het licht is het middel om te genieten van een elegant schilderij, in harmonie met de driedimensionaliteit van het vrouwenlichaam. ((4) LIGHT ART | Facebook)

Wat de werken in gemengde techniek betreft die op een informeel materiaal lijken: welke materialen gebruikt u het liefst om de zee na te bootsen, en waarom? Hoe geef je tact aan je werken? Welke sensaties geven deze materialen u en wat stelt u zich voor dat de toeschouwer zal voelen wanneer hij de kans krijgt uw werken te bestuderen?

Ik gebruik bijna altijd bij voorkeur natuurlijke materialen en heb altijd een zakje zand uit zee bij me, dat ik vakkundig op mijn doeken probeer over te brengen. Ik stel me vaak voor dat de toeschouwer alles waarneemt wat ik via mijn werken uitzend.

Naast Artistiek Directeur van het Kunstcentrum van Castel Gandolfo in Rome, richtte u in april de Oltremare International Group op, een internationale kunstgroep die alle kunsten omvat: vertel ons over uw idee, uw doelen en toekomstige projecten.

Het Castel Gandolfo Art Centre is in april 2013 ontstaan uit het idee om de kunsten in één omgeving onder te brengen, waar ideeën kunnen worden uitgewisseld. De Club Bluoltremare daarentegen is ontstaan op een bijzonder moment in onze geschiedenis. Omdat wij ons plotseling en gedwongen gesloten voelden, hebben wij ons opengesteld voor andere soorten realiteit, waardoor ons “merk” een internationale dimensie kreeg. Vandaag de dag kan Club Bluoltremare bogen op prestigieuze samenwerkingen met artiesten van over de hele wereld. (Als u geïnteresseerd bent om lid te worden van de Club Bluoltremare hier is de link: (4) club BLUOLTREMARE | Facebook ; terwijl als je het Art Center Castel Gandolfo wilde volgen: (5) Centro ARTE | Facebook )

Wat heeft dit laatste verschrikkelijke jaar voor u en uw kunst betekend, waarin alle zekerheden van perspectief en visie zijn veranderd?

2020 is echt een verschrikkelijk jaar geweest. Het heeft onze tentoonstellingen, onze contacten, onze energie weggevaagd… maar ik ben ervan overtuigd dat het nog steeds de moeite waard is om iets positiefs voor de kunst te proberen. Ondanks alles, althans in mijn ervaring, wanneer je gedwongen bent je contacten te beperken, wanneer alles lijkt te stagneren en depressie om de hoek ligt, komt er altijd iets creatiefs naar boven, met zijn vitale kracht.

In dit zeer delicate historische moment vol onzekerheden zou ik de aandacht willen vestigen op het briljante idee van Giulio Pettinato die, omdat hij de internationale collectieve tentoonstelling Pigmenti (15-22 december 2020 in Sala Nagasawa in het Appia Antica park in Rome) niet kon inwijden vanwege de beperkingen die waren ingesteld om de Covid-19 in bedwang te houden, heeft besloten om deze tentoonstelling toch in een micro-versie in de kleinste galerie ter wereld (150×45 cm.) te houden. Sinds januari 2021 worden in de microgalerie verschillende solotentoonstellingen gehouden van kunstenaars uit de hele wereld: voor meer informatie en om deel te nemen aan de evenementen in de microgalerie schrijf me op elisavosmanzoni@gmail.com , artecastelgandolfo@libero.it.

Giulio Pettinato dankend voor de kostbare tijd die hij aan ons heeft gewijd, herinner ik eraan dat zijn werken in Nederland te koop zijn en dat u ze op de website kunt zien: Giulio Pettinato – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org)

Ask the artist: Giulio Pettinato

For the “Ask the artist” column, today we have the opportunity to chat with Giulio Pettinato, born in Calabria but now permanently based in Castel Gandolfo in Rome. Scenographer, painter, designer and graphic artist, the artist uses different art forms such as installations, painting and sculpture, using the most disparate materials such as fabric, plastic, polystyrene, sand, wood, marble and LED lamps to give new life to light and colour. His artworks are eclectic, investigate nature at 360°, and create a modern scenographic vision of reality: thanks to his continuous expressive research free from academic canons, Giulio Pettinato is now known both in Italy and abroad with his marine sculptural paintings and LightArt works.
In addition to the sixty solo exhibitions, it is interesting to highlight Giulio Pettinato’s presence at three editions of the Festival dei due Mondi in Spoleto and at the Edinburgh Fringe Festival, where his works were the set design for Connessioni Mediterranee, a work by the Greek composer Niko Filathos, performed by the Microcosmos Ensemble. The artist has also designed the sets for I cantori di Brema by Gaetano Panariello at the Teatro Rendano in Cosenza and La luce del mondo by Mauro Piacenza, a work produced by the Foundation for the artistic heritage and activities of the Church in the Vatican. Finally, he has been working for years on the set design for the Nativity Scene in the Crypt of the Pontifical Church of St. Thomas of Villanova in Castel Gandolfo.

et us now turn to the body of the interview:

Your artistic production is varied and ranges from LightArt to mixed media painting with the sea as a subject: why these different artistic choices and, above all, do you have a preferred art form? What is your inspiration? Is there any artist from the past that you find more in line with your stylistic research?

Light Art is a form of visual art in which the medium of expression, the purpose of the work, is light. The inspiration comes from my experience as a set designer, which I put to good use in this genre by continuing to create with various materials, which overlap to create the desired three-dimensionality. The sea is the mirror of my soul, the place where I was born; I still mentally preserve the colours, the source of my inspiration. Returning to your initial question, my choices are only “apparently” different, in reality they are always linked by a common thread: set design.

When, how and why was your LightArt created? Tell us how you create your works in which light is the medium for sculpting your installations, most of which have female silhouettes as their subject.

Light Art was born in 2014 out of the need to refine, to expand, my scenographic research. These works, such as Bonsoir madame and Nude radici, are my authentic creations, they are the ones in which I study light through the beauty of the female body. Light is the means to enjoy an elegant painting, in tune with the three-dimensionality of the female body. ((4) LIGHT ART | Facebook)

As for your mixed media works that are reminiscent of an informal material: what materials do you prefer to use to recreate the sea, and why? How do you give tactility to your works? What sensations do these materials give you and what do you imagine the observer will feel when he studies your works?

I almost always prefer to use natural materials, always carrying a bag of sand from my sea, which I try to transfer skilfully onto my canvases. I often imagine that the observer perceives everything that I convey through my work.

As well as being Artistic Director of the Castel Gandolfo Art Centre in Rome, in April you founded the Oltremare International Group, an international art group embracing all the arts: tell us about your idea, your goals, and future plans.

The Castel Gandolfo Art Centre was born in April 2013 from the idea of spreading the arts in a single environment, where ideas could be shared. Club Bluoltremare, on the other hand, was born in a particular moment of our history. Finding ourselves suddenly and forcibly closed, we opened up to other types of reality, bringing our ‘brand’ to an international dimension. Today Club Bluoltremare boasts prestigious collaborations with artists from all over the world. (If you are interested in joining Club Bluoltremare, here is the link: (4) club BLUOLTREMARE | Facebook ; the Castel Gandolfo Art Centre: (5) Centro ARTE | Facebook )

What has this last terrible year represented for you and your art, where all certainties have changed perspectives and visions?

2020 was a really terrible year. It wiped out our exhibitions, our contacts, our energy … but I am convinced that it is still worth trying to do something positive for art. In spite of everything, at least in my experience, when you are forced to limit your contacts, when everything seems to stagnate and depression is around the corner, something creative always emerges, with its vital force.

In this very delicate moment in history, full of uncertainties, I would like to highlight the brilliant idea of Giulio Pettinato who, unable to inaugurate the international group exhibition Pigmenti (15-22 December 2020 at the Sala Nagasawa in the Appia Antica park in Rome) due to the restrictions established to contain the Covid-19, has decided to stage it anyway in a micro version in the smallest gallery in the world (150×45 cm.). Since January 2021, the micro-gallery has been hosting several solo shows by artists from all over the world: for more information and to participate in events in the micro-gallery, write to me at elisavosmanzoni@gmail.com or artecastelgandolfo@libero.it.

With heartfelt thanks to Giulio Pettinato for his precious time, I would like to remind you that his works are on sale in the Netherlands and you can see them on the website: Giulio Pettinato – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org)