Vraag aan de kunstenaar: Marina De Carlo

Het is bijna zomer en, terugblikkend op de maanden die verstreken zijn sinds het begin van onze gesprekken met kunstenaars dankzij deze column, hebben we zeer verschillende persoonlijkheden en poëtica’s leren kennen om het publiek de kans te geven de Italiaanse kunstscène te ontdekken die nu in Nederland aanwezig is met het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland, gesteund door de neo-Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde. Vandaag zullen we de visie ontdekken van de jonge kunstenares Marina De Carlo uit Terracina, die we kennen uit een wederzijdse vriendschap en die ik met trots in Noord-Europa presenteer vanwege de frisheid, authenticiteit, genialiteit en filosofische diepgang van wat zij doet. Een luchtkunst vanwege de gebruikte perspectieven, een conceptuele kunst vol symboliek die respect voor de Schepping bijbrengt, een materiële kunst, levend en tastbaar om iedereen de gelegenheid te geven ervan te genieten: een kunst die in staat is innerlijke vrede en verwondering over te brengen.

Maar laten we nu verder gaan met het interview met Marina De Carlo:

Uw artistieke productie is gebaseerd op het gebruik van een zeer bijzondere en interessante gemengde techniek die tegelijkertijd tactiel en levend is: zou u willen uitleggen waaruit deze bestaat en of zij moeilijk te handhaven is voor degenen die uw verzamelaars willen worden?

Mijn eilanden volgen de lijnen van de echte, ik probeer ze zo goed mogelijk op de werkelijkheid te laten lijken. Ze zijn gemaakt van cement en ik kerf ze met de hand. Om de typische natuur van de eilanden na te bootsen, heb ik na lang onderzoek levend gestabiliseerd mos toegevoegd, om leven te geven aan mijn werken. Het gestabiliseerde levende mos is afkomstig uit verschillende delen van de wereld: Finland, Chili, Siberië, de Provence; het wordt met de hand geplukt en onderworpen aan een stabilisatieproces waardoor het in de loop van de tijd onveranderd blijft. De mossen die ik gebruik voor mijn eilanden zijn dus in staat om de kenmerken van zachtheid, kleur en structuur onveranderd te behouden. Zij hebben geen water, grond of licht nodig, maar voeden zich alleen met de vochtigheid van de omgeving. Gestabiliseerd mos behoudt ook een lichte bosgeur. De enige voorzichtigheid die ik adviseer is om het werk uit de buurt van warmtebronnen te plaatsen.

Laten we het eens hebben over het onderwerp waar u zo van houdt en dat aanwezig is in de Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde in Nederland: de zee en de eilanden. Waarom de keuze van dit thema en hoe stelt u het voor?

Ik werd erg geïnspireerd door de plaats waar ik woon: ik zie de zee vanuit de ramen van mijn huis en het gevoel van vrijheid dat de zee, al was het maar door de aanblik, uitdrukt, heeft veel van mijn verdriet opgevuld. Ik hou ervan te kunnen reizen op mijn doeken, me elders voor te stellen. Kunst is voor mij ontsnappen en op zee kunnen “vliegen”, is voor mij de ultieme uiting van vrijheid.

In uw artistieke productie zijn er echter niet alleen zeeën, maar ook werken gewijd aan de ruimte en uiterst conceptuele werken die nauw verband houden met de Heilige Schrift: zou u die kunnen beschrijven?

Ik ben onlangs begonnen met “vliegen” in de ruimte. Van kindsbeen af ben ik altijd gefascineerd geweest door NASA-foto’s: ik hield ervan me oneindig klein te voelen in het oneindig grote. Ik gebruik voor mijn “ruimte”-doeken de hars die ik zwart kleur met natuurlijke pigmenten, en de alcoholische inkten die in plaats daarvan het hart van het werk vormen. Met de inkten probeer ik de explosies en felle kleuren weer te geven die typisch zijn voor de nevels. Ik hou er ook van de planeten, de sterren en alles wat in mijn ogen een gevoel van verwondering en verwondering opwekt, weer te geven. De laatste (voorlopig) cyclus is gewijd aan het steunpunt van mijn leven: God en de Heilige Schrift. God op de eerste plaats stellen in mijn leven is mijn grootste overwinning geweest, die zin heeft gegeven aan mijn hele bestaan. Voor deze werken gebruik ik epoxyhars als achtergrond, terwijl de letters die de zinnen vormen van cement zijn gemaakt. Het spel van licht en schaduw dat onder de letters ontstaat, is voor mijn kunstopvatting het toppunt van volmaaktheid.

Samengevat kan uw kunst gedefinieerd worden als lucht-, symbolisch en conceptueel: wat is de diepgaande boodschap die de kunstenares Marina De Carlo wil overbrengen?

De boodschap die ik met mijn kunst wil overbrengen is een boodschap van Vrijheid: er zijn geen grenzen! Mijn verbeelding heeft me heel ver gebracht, terwijl ik toch stil bleef staan. Ik ben erin geslaagd vele barrières te doorbreken en een kunst te creëren die niet alleen visueel, maar ook tactiel is, die voor blinden niet noodzakelijkerwijs alleen “gezien” maar ook “aangeraakt” kan worden.

Plannen voor 2021? Heb je, naast je aanwezigheid op de Art Explosion in Assen op 3 juli en op de Nationale Kunst Dagen in november in Nieuwegein, nog andere evenementen op je agenda staan? Covid toestaan…

Het is een zeer moeilijke periode voor tentoonstellingen en manifestaties, maar in juli zal ik deelnemen aan de Biënnale van Genua met Satura Arte, in september zal ik aanwezig zijn op de tentoonstelling in Crema ter gelegenheid van het 750ste geboortejaar van Dante Alighieri. Vanaf 5 juni is een van mijn werken geselecteerd om deel te nemen aan een tentoonstelling in Catania ter gelegenheid van de 160e verjaardag van de eenwording van Italië.

Ik dank Marina De Carlo hartelijk voor de tijd die ze voor ons heeft vrijgemaakt. Ik ben er zeker van dat de kunstwerken die zij heeft gemaakt hier in Nederland zeker zullen worden gewaardeerd; in de tussentijd nodig ik u uit een kijkje te nemen op de pagina die aan haar is gewijd: www.criticoarte.org/galleria-gallery/marina-de-carlo/

Van de Eilanden cyclus

Ask the artist: Marina De Carlo

It is almost summer and, going over the months that have passed since the start of our chats with artists thanks to this column, we have got to know very different personalities and poetics to give the public a chance to discover the Italian art scene now present in Holland with the project Contemporary Italian Art in Holland, supported by the neo-Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde. Today we will discover the vision of the young artist from Terracina Marina De Carlo, whom we met through a mutual friendship, and who I am proud to present in northern Europe precisely because of the freshness, authenticity, genius and philosophical depth of what she achieves. An aerial art for the perspectives used, a conceptual art full of symbolism that teaches respect for Creation, a material, living and tactile art to allow everyone to enjoy it: an art that is able to transmit inner peace and wonder.

But now let us move on to the interview with Marina De Carlo:

Your artistic production is based on the use of a very particular and interesting mixed technique that is tactile and alive at the same time: would you like to explain what it consists of and if it is difficult to maintain for those who wish to become your collectors?

My islands follow the lines of real ones, I try to reproduce them as close to reality as possible. They are made of concrete and I carve them by hand. To recreate the typical nature of the islands, after a long research, I have included stabilised live moss to bring my works to life. The stabilised live moss comes from various parts of the world: Finland, Chile, Siberia, Provence; it is hand-picked and subjected to a stabilisation process that makes it unchanged over time. The musks I use for my islands are therefore able to maintain their characteristics of softness, colour and structure. They do not need water, soil or light, but only feed on the humidity of the environment. Stabilised moss also retains a light forest scent. The only thing I recommend is to place the work away from heat sources.

Let’s talk about the subject you love so much and which is present at the Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde in Holland: the sea and islands. Why did you choose this theme and how do you represent it?

I was very inspired by the place where I live: I can see the sea from the windows of my house and the sense of freedom that the sea, even if only by sight, expresses, has filled many of my sorrows. I like to be able to travel on my canvases, to imagine myself elsewhere. Art is an escape for me, and being able to ‘fly’ over the sea is the ultimate expression of freedom.

In your artistic production, however, there are not only seas, but also works dedicated to space and extremely conceptual works closely linked to the Holy Scriptures: would you describe them to us?

I have recently started “flying” in space. Since I was a child, I have always been fascinated by NASA photos: I loved feeling infinitely small in the infinitely large. For my “space” canvases, I use resin, which I colour black with natural pigments, and alcoholic inks, which make up the heart of the work. With the inks, I try to reproduce the explosions and bright colours typical of Nebulae. I also love to reproduce the planets, the stars and everything that arouses a sense of wonder and amazement in my eyes. The last (for now) cycle is dedicated to the focus of my life: God and the Holy Scriptures. Putting God first in my life has been my greatest victory, giving meaning to my whole existence. For these works I use epoxy resins as a background, while the letters that make up the sentences are made of cement. The play of light and shadow under the letters is, in my understanding of art, the pinnacle of perfection.

To sum up, your art can be defined as aerial, symbolic and conceptual: what is the profound message that the artist Marina De Carlo wants to communicate?

The message I would like to communicate with my art is one of Freedom: there are no limits! My imagination has taken me very far, while remaining still. I have managed to break down many barriers and create art that is not only visual, but also tactile, that can be not necessarily only “seen” but also “touched” for the blind.

Plans for 2021? Besides being present at the Art Explosion in Assen on 3 July and at the Nationale Kunst Dagen in November in Nieuwegein, do you have other events on your agenda? Covid permitting.

It is a very difficult period for exhibitions and events, but in July I will participate in the Biennale di Genova with Satura Arte, and in September I will be present in the exhibition in Crema for the 750th anniversary of the birth of Dante Alighieri. On 5 June, one of my works was selected to participate in an exhibition event in Catania to celebrate the 160th Anniversary of the Unification of Italy.

I would like to thank Marina De Carlo very much for her time. I am sure that her works of art will certainly be appreciated here in Holland; in the meantime, I invite you to take a look at the page dedicated to her: www.criticoarte.org/galleria-gallery/marina-de-carlo/

From the Islands cycle

Vraag aan de kunstenaar: Gianni Depaoli

Hoewel het nog maar enkele maanden geleden is dat ik de Piemontese kunstenaar Gianni Depaoli via het web ontmoette, is er een diep en wederzijds vertrouwen en respect ontstaan, evenals een grote bewondering voor de conceptuele werken van grote elegantie die hij creëert. Gianni Depaoli is de enige conceptuele kunstenaar in het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland omdat hij, dankzij zijn intense artistieke poëtica, mijn aangeboren wantrouwen tegen deze vorm van hedendaagse kunst aan het wankelen heeft gebracht. De kunst van Gianni Depaoli is gebaseerd op de principes van eco-duurzaamheid en biodiversiteit die op de toeschouwer worden overgebracht door de creatie van installaties en werken (picturaal en sculpturaal, figuratief en abstract), die verschillende betekenissen verzamelen en identiteiten aannemen die terug te voeren zijn op historische en culturele contexten, altijd nauw verbonden met het respect voor de zee en voor organisch afval dat geladen is met een artistieke, lyrische en poëtische waarde en dat een “nieuw icoon” en een “hedendaags fossiel” kan worden genoemd. De Piemontese kunstenaar is al internationaal bekend en is al enkele jaren in Nederland aanwezig; na de afwezigheid van het afgelopen decennium heeft hij besloten zich weer te presenteren met zijn nieuwe conceptuele werken in de Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

Maar laten we eindelijk het woord geven aan Gianni Depaoli:

U bent een conceptueel kunstenaar en schepper van nieuwe gekristalliseerde en lyrische hedendaagse iconen: hoe bent u deze weg ingeslagen? Vertel ons over je artistieke reis.
Het begon allemaal in september 2007, toen een moedige directeur als Marco Valle van het E. Caffi Museum in Bergamo, na het zien van een project van mij dat nog in de kinderschoenen stond, besloot een hele tentoonstelling aan mij te wijden: “Zwarte Zee”. Dat kleine aantal werken – slechts zeven – vertegenwoordigde mijn eerste publieke optreden. Uit dat tamelijk gelukkige debuut is een tamtam ontstaan waarbij vele andere musea betrokken waren. In deze dagen zijn mijn “Constatazioni”, zoals ik ze noem en geen aanklachten omdat het gaat om situaties die altijd onder ieders ogen zijn geweest, in vele musea en instellingen te zien. Zij zijn erin geslaagd nieuwsgierigheid te wekken en uiteindelijk te komen tot het eerste kunstmuseum dat mij heeft verwelkomd, de Galerij van Moderne Kunst in Genua, onder leiding van Maria Flora Giubilei met wie wij op een ongetwijfeld bizar idee zijn gekomen: het museum te “vervuilen” door ontheiligende werken, zoals het mijne, te combineren met de meesterwerken van de tentoonstelling. Een risico dat zal leiden tot de realisatie van een hele catalogus, toegevoegd aan een verlenging van nog eens drie maanden en een pagina over “Van Genua tot Genua”, een boek van Andrea Ranieri, wethouder van cultuur van de Ligurische hoofdstad. Een grote voldoening. Van de schepping van werken die ondubbelzinnig wezen op de door de mens veroorzaakte rampen, tot het gebruik van organisch afvalmateriaal was de stap kort, namelijk om met zijn afval een van de voornaamste voedingsmiddelen te veredelen die de wereld altijd heeft gevoed: de vis.

Uw atelier verschilt sterk van het atelier van een schilder en is bijna te vergelijken met een alchemistisch laboratorium of een operatiekamer: heeft u zin om de sluier van het mysterie te ontdekken en die aan ons publiek te beschrijven? Welke gereedschappen en materialen gebruikt u, welke technieken…?
Mijn atelier is het pakhuis dat werd gebruikt voor de invoer, verwerking en distributie van vis, dat wil zeggen een voormalig koelhuis dat nu Menotrenta Museum heet, de tentoonstellingszalen zijn de voormalige koelkamers, de voormalige laboratoria zijn mijn atelier, de kantoren zijn gedeeltelijk receptie maar vooral een condensatie van vroegere projecten, toekomstige of nooit voltooide. Het nieuwe onderzoek dat rond 2014 werd ontwikkeld met het gebruik van inkt en huiden van koppotigen die werden behandeld om de natuurlijke kleur van de livrei te behouden, dankzij een door mij gepatenteerde methode, en gemanipuleerd met stalen naalden en chirurgische scalpels, leidt tot een transformatie van het materiaal om schoonheid en transparantie te ontdekken. Deze nieuwe studie geeft nieuw leven aan het organisch afval dat ik beschouw als de schakel en de onuitwisbare herinnering aan het product dat de mens heeft gevoed. “Van het eetbare dat het lichaam voedt, tot de kunst die de geest voedt”. De materieschildering wordt de sterkste impuls voor het onderzoek naar de natuurlijke kleur, die de enige gebruikte kleur zal worden, gereguleerd door de manipulatie van de chromatoforen die in het produkt aanwezig zijn, zonder toevoeging van kunstmatige kleuren. Met het project Abissi onderzoekt hij het bekende en het onbekende en de kronkelige wegen van het menselijk denken. Hij ontdekt en belicht de wonden en uitwassen van de gescheurde huid die afgronden en meanders worden waar gedachten verloren gaan en regenereren, en onthult zo het lijden dat ik heb ondergaan tijdens mijn levensweg, die ik definieer als mijn Via Crucis.

In 2010 had u de kans om de Affordable Art Fair in Amsterdam en de Open Art Fair in Utrecht bij te wonen: hoe voelde u zich toen en hoe hoopt u dat Nederland er in 2021 bij zal staan?
Het was voor mij een unieke ervaring, ook omdat ik meer dan 40 jaar met Nederland heb gewerkt: vanuit de havens van Urk, Volendam, Harlinger, Jimuiden importeerde ik Nederlandse vis voor scholen, schol. Toen ik kwam, bracht ik een project mee dat de geschiedenis van Nederland in verband met de visserij weergeeft, zoals mij verteld werd door plaatselijke vissers en producenten, en de ongelooflijke en buitengewone combinatie. Een klein land als onze regio heeft een product, de schol, dat over de hele wereld bekend is en gewaardeerd wordt, en nog een andere combinatie die de morfologie van die vis met Nederland verbindt, (maar dit zal ik pas onthullen als een Nederlandse openbare instelling mij zal uitnodigen om in Nederland een tentoonstelling te maken). Van daaruit begon mijn onderzoek en de eerste tentoonstelling met deze materialen werd in Nederland gemaakt, alle werken waren gemaakt met huiden van schol, historische visnetten, houten kisten uit de jaren 60 die nu in onbruik zijn geraakt. Het was een groot succes en ik kreeg ook een artikel in een plaatselijke krant opgedragen met de foto van een werk (Het Urkerland).

Wat zijn uw toekomstplannen voor de komende maanden? Waar ben je mee bezig?
Ik heb veel toekomstige projecten, zowel in termen van nieuw onderzoek dat ik doe als voor tentoonstellingen die we aan het voorbereiden zijn. Er zijn al veel evenementen gepland die zijn uitgesteld vanwege Covid 19, ik ben finalist in twee grote wedstrijden, ik bereid een solotentoonstelling voor die een belangrijke institutionele plaats zal innemen en ondersteund zal worden door een museum waar ik de werken die verkocht zullen worden zal schenken ten gunste van een vereniging die zich bezighoudt met de strijd tegen kanker, zoals in het verleden al is gedaan, en dat zal mijn voornaamste voorrecht voor de toekomst zijn (een belofte die ik aan mijn vrouw heb gedaan voordat ze wegvloog). Ik zal ook aanwezig zijn op enkele belangrijke afspraken in Italië en in het buitenland die reeds zijn gepland.

Wat is het uiteindelijke doel van de zeer persoonlijke en vernieuwende conceptuele kunst van Gianni Depaoli? Bent u niet bang dat slechts een kleine groep kunstliefhebbers de diepe boodschap begrijpt die uw werken uitdragen?
De werkelijkheid observeren en zo vormgeven dat mensen ervan kunnen genieten en zich ervan bewust worden, waarbij ik mijn innerlijk, mijn lijden maar ook het dagelijks genieten van de schoonheid die de natuur ons schenkt, extrapoleer. In mijn werken verschijnen gezichten, silhouetten soms openlijk onthuld en soms verborgen die mijn relatie met het onbekende en het zoeken naar de lichtheid van het zijn bekrachtigen. Onrust, bezorgdheid, angst, worden verbeeld door rijtwonden, afgronden en meanders die de huid verwonden, maar verdrijven door de transparante schoonheid van natuurlijke vormen en kleuren.
Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in het naar voren brengen van het “detail”, het verbeelden van de backstage van het leven, het ontdekken van de verborgen constructie in plaats van te genieten van het eindresultaat. Het zijn de details die ons onderscheiden en ons uniek maken, onze onuitwisbare en herkenbare handtekening. Nee, ik maak me er geen zorgen over, integendeel, het fascineert me, als je de grens overgaat voor een experimenteel proces weet je al dat je moeilijkheden zult tegenkomen, moeilijkheden die zelfs de grote meesters zijn tegengekomen, Burri, Arman, Penone, Pistoletto om er maar een paar te noemen en nu zien we waar zij zijn aangekomen. Nu de kunstmensen op deze nieuwe procédés zijn voorbereid, zijn zij zelf op zoek naar nieuwe producties die hen kunnen verbazen. Gelukkig heb ik altijd verzamelaars ontmoet die in iets vernieuwends en ongewoons wilden investeren en musea die iets bijzonders wilden presenteren, wat betreft het materiaal, de manipulatie ervan, maar tegelijk ook zeer sterke concepten uitdrukken.

Met grote dankbaarheid dank ik Gianni Depaoli voor zijn beschikbaarheid. Ik herinner de lezers eraan dat zij andere video’s kunnen lezen en bekijken op de pagina gewijd aan de kunstenaar op criticoarte.org: Gianni Depaoli – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org).

Ask the artist: Gianni Depaoli

Although it has only been a few months since I first met Piedmontese artist Gianni Depaoli via the web, a deep mutual trust and esteem has been established, as well as a great admiration for the elegant conceptual works he creates. Gianni Depaoli is the only conceptual artist in the Contemporary Italian Art in the Netherlands project because his intense artistic poetics have shaken my innate distrust of this contemporary art form. Gianni Depaoli’s art is based on the principles of eco-sustainability and bio-diversity, which are conveyed to the observer through the creation of installations and works (pictorial and sculptural, figurative and abstract), which gather different meanings and take on identities that can be traced back to historical and cultural contexts that are always closely linked to respect for the sea and organic waste, which is charged with artistic, lyrical and poetic value and can be called a “new icon” and a “contemporary fossil”. The Piedmontese artist is already internationally known and has been present in the Netherlands for several years; after his absence in the last decade, he has decided to show his new conceptual works at the Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

But let’s finally give the opportunity to Gianni Depaoli to speak:

You are a conceptual artist and creator of new crystallised and lyrical contemporary icons: how did you get on this path? Tell us about your artistic journey.
It all began in September 2007 when a courageous director like Marco Valle of the E. Caffi Museum in Bergamo, after seeing a project of mine that was still in its embryonic stage, decided to dedicate an entire exhibition to me: “Mare Nero” (Black Sea). That small number of works – just seven – represented my first public appearance. From that rather fortunate debut, a tam-tam started that involved many other museums. These days, my ‘Constatazioni’, as I call them and not denunciations, since these situations have always been in the public eye, are on display in many museums and institutions. They have managed to arouse curiosity and finally arrive at the first art museum that has welcomed me in the Gallery of Modern Art in Genoa, directed by Maria Flora Giubilei, with whom I came up with a certainly bizarre idea: to “pollute” the museum by combining desecrating works, such as mine, with the masterpieces on display. A gamble that will lead to the production of an entire catalogue, plus an extension of another three months and a page on “From Genoa to Genoa”, a book by Andrea Ranieri, councillor for culture of the Ligurian capital. A great satisfaction. From the creation of works that unequivocally pointed out the disasters caused by man, to the use of organic waste material, the step was short, that is to say, to ennoble with its waste one of the primary foods that has always nourished the World: fish.

Your atelier is very different from a painter’s atelier and is almost on a par with an alchemist’s laboratory or an operating theatre: would you like to discover the veil of mystery and describe it to our audience? What tools and materials do you use, what techniques…?
My studio is the warehouse that was used for importing, processing and distributing fish, i.e. a former refrigerated warehouse now renamed Menotrenta Museum, the exhibition rooms are the former cold storage rooms, the former laboratories are my studio, the offices are partly a reception area but above all a condensation of past, future or never completed projects. The new research developed around 2014 using inks and cephalopod skins treated to preserve and maintain the natural colour of the livery, thanks to a method patented by me, and manipulated with steel needles and surgical scalpels, leads to transforming the material to discover its beauty and transparency. This new study gives new life to organic waste, which I consider the link and indelible memory of the product that nourished the Human Being. “From the edible that nourishes the body, to the art that nourishes the spirit”. Material painting becomes the strongest impulse for the search for natural colour, which will become the only colour used, regulated by the manipulation of the chromatophores existing in the product, without adding artificial colours. With the Abissi project, he investigates the known and the unknown and the tortuous paths of human thought. He discovers and highlights the wounds and excrescences of lacerated skin that become abysses and meanders where thought is lost and regenerated, revealing the suffering I have undergone during my life journey, which I define as my Via Crucis.

In 2010 you had the opportunity to attend the Affordable Art Fair in Amsterdam and the Open Art Fair in Utrecht: how did you find it at the time and how do you hope Holland will be in 2021?
It was a unique experience for me, also due to the fact that I had worked with Holland for more than 40 years: from the ports of Urk, Volendam, Harlinger, Jimuiden, I imported Dutch fish for schools, plaice. When I came, I brought a project representing Holland’s fishing history, told to me by local fishermen and producers, and the incredible and extraordinary combination. A small country like our region has a product, the plaice, that is known and appreciated all over the world, and another combination that links the morphology of that fish to Holland (but I will only reveal this when a Dutch public institution invites me to do an exhibition in Holland). From there my research started and the first exhibition with these materials was held in Holland, all the works were made with plaice skin, historical fishing nets, wooden crates from the 1960s which are now obsolete. It was a great success and I even got an article in a local newspaper with a photo of one of the works (Het Urkerland).

What are your future projects for the coming months? What are you working on?
I have many future projects, both in terms of new research that I am conducting and exhibitions that we are preparing. There are many events already planned that have been postponed due to Covid 19, I am a finalist in two important competitions, I am preparing a personal exhibition that will have an important institutional venue and that will be supported by a museum where I will donate works that will be sold to an association that deals with the fight against cancer, as I have done in the past, and that will be my main prerogative for the future (a promise I made to my wife before she flew away). I will also be present at some important events in Italy and abroad that have already been scheduled.

What is the ultimate goal of Gianni Depaoli’s highly personal and innovative Conceptual Art? Aren’t you afraid that only a narrow niche of art lovers can understand the profound message that your works convey?
Observing reality and shaping it so that people can enjoy it and become aware of it, by extrapolating my inner self, my sufferings but also the daily enjoyment of the beauty that nature gives us. My works feature faces and silhouettes, sometimes clearly revealed, sometimes hidden, which underline my relationship with the unknown and my search for the lightness of being. Restlessness, anguish and fear are represented by lacerations, abysses and meanders that wound the skin, but are exorcised by the transparent beauty of natural shapes and colours.
I have always been interested in bringing out the “detail”, imagining the backstage of life, discovering the hidden construction rather than enjoying the final result. It is the detail that differentiates us and makes us unique, our indelible and recognisable signature. No, it doesn’t worry me; on the contrary, it fascinates me. When you cross the border for an experimental process you already know that you will encounter difficulties, difficulties that the great masters have also encountered, Burri, Arman, Penone, Pistoletto to name but a few, and now let’s see where they have arrived. Now the people of art are prepared for these new processes, they themselves are looking for new productions that can amaze them. Fortunately, I have always met collectors who wanted to invest in something innovative and unusual and museums that wanted to present something particular, in terms of the material, its handling, but at the same time expressing very strong concepts.

With immense gratitude, I thank Gianni Depaoli for his availability. I would like to remind readers that they can read and see other videos on the page dedicated to the artist on criticoarte.org: Gianni Depaoli – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org)

Domanda all’artista: Gianni Depaoli

Anche se sono passati pochi mesi da quando ho conosciuto via web l’artista piemontese Gianni Depaoli, si è instaurata una profonda e reciproca fiducia e stima, nonché una grande ammirazione per le opere concettuali di grande eleganza che realizza. Gianni Depaoli è l’unico artista concettuale presente nel progetto Arte Italiana contemporanea in Olanda proprio perché, grazie alla sua intensa poetica artistica, ha scalfito la mia innata diffidenza verso questa forma d’arte contemporanea. L’arte di Gianni Depaoli si basa sui principi di eco-sostenibilità e di bio-diversità che vengono trasmessi all’osservatore tramite la creazione di installazioni e di opere (pittoriche e scultoree, figurative e astratte), che raccolgono significati diversi ed assumono identità riconducibili a contesti storici e culturali sempre strettamente connessi al rispetto del mare e dello scarto organico che si carica di valore artistico, lirico e poetico e può essere denominato come “nuova icona” e “fossile contemporaneo”. L’artista piemontese è già conosciuto a livello internazionale ed è stato presente sul territorio olandese per diversi anni; dopo l’assenza di quest’ultimo decennio, ha deciso di riproporsi con le nuove opere concettuali alla Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde.

Ma passiamo finalmente la parola a Gianni Depaoli:

Sei un artista concettuale e creatore di nuove icone contemporanee cristallizzate e liriche: come hai intrapreso questa strada? Raccontaci il tuo percorso artistico.

Tutto è iniziato nel settembre del 2007 quando, un direttore coraggioso come Marco Valle del Museo E. Caffi di Bergamo, dopo aver visto un mio progetto ancora allo stato embrionale, decise di dedicarmi un’intera mostra: “Mare Nero”. Quel numero esiguo di opere – appena sette – ha rappresentato la mia prima uscita pubblica. Da quell’esordio piuttosto fortunato, partì un tam-tam che coinvolse molti altri musei. In questi giorni le mie “Constatazioni”, così le chiamo e non denunce in quanto situazioni da sempre sotto gli occhi di tutti, sono esposte in molti musei e sedi Istituzionali. Sono riuscite ad incuriosire ed infine ad approdare al primo museo d’Arte che mi ha accolto nella Galleria d’Arte Moderna di Genova, diretta da Maria Flora Giubilei con la quale è nata un’idea sicuramente bizzarra: quella di “inquinare” il museo abbinando opere dissacranti, quali le mie, ai capolavori dell’esposizione. Un azzardo che porterà alla realizzazione di un intero catalogo sommato ad una proroga di altri tre mesi e a una pagina su “Da Genova per Genova”, un libro di Andrea Ranieri, assessore alla cultura del capoluogo ligure. Una grande soddisfazione. Dalla creazione di opere che additavano in modo inequivocabile i disastri provocati dall’ uomo, all’utilizzo di materiale organico di scarto dell’edibile il passo è stato breve, quello cioè di Nobilitare con il suo scarto uno degli alimenti primari che nutre da sempre il Mondo: il pesce.

Il tuo atelier è molto diverso da un atelier di un pittore ed è quasi alla pari di un laboratorio alchemico o una sala operatoria: hai voglia di scoprire il velo di mistero e descriverlo al nostro pubblico? Che strumenti e materiali utilizzi, quali tecniche…

Il mio studio è il magazzino che serviva per l’importazione, la lavorazione e la distribuzione del pesce, è cioè un ex magazzino frigorifero ora ribattezzato Museo Menotrenta, le sale espositive sono le ex celle frigorifere, gli ex laboratori sono il mio studio, gli uffici sono in parte accoglienza ma soprattutto un condensato di progetti passati, futuri o mai conclusi. La nuova ricerca sviluppata verso il 2014 con l’utilizzo di inchiostri e pelli di cefalopodi trattati per la conservazione e mantenimento del colore naturale della livrea, grazie ad un metodo da me brevettato, e manipolati con aghi d’ acciaio e bisturi chirurgici, porta a trasformare la materia per scoprirne bellezza e trasparenza. Questo nuovo studio dona nuova vita allo scarto organico che considera l’anello di congiunzione e ricordo indelebile del prodotto che ha nutrito l’Essere Umano. “Dall’edibile che nutre il corpo, all’arte che nutre lo spirito”. La pittura materica diventa il più forte impulso per la ricerca del colore naturale, che diventerà l’unico colore utilizzato, regolato dalla manipolazione dei cromatofori esistenti nel prodotto, senza aggiunte di colori artificiali. Con il progetto Abissi, indaga il noto e l’ignoto e i percorsi tortuosi del pensiero umano. Scopre ed evidenzia le ferite e le escrescenze della pelle lacerata che diventano abissi e meandri dove il pensiero si perde e si rigenera, svelando i patimenti che ho subito durante il mio percorso di vita, che definisco la mia Via Crucis.

Nel 2010 hai avuto l’occasione di presenziare all’Affordable Art Fair di Amsterdam e all’Open Art Fair di Utrecht: come ti sei trovato all’epoca e come speri sia l’Olanda nel 2021?

È stata per me un’esperienza unica, dovuta anche al fatto che ho lavorato per più di 40 anni con l’Olanda: dai porti di Urk, Volendam, Harlinger, Jimuiden, importavo il pesce olandese per le scuole, la platessa. Quando venni, portai un progetto che rappresentava la storia dell’Olanda legata alla pesca, raccontatami dai pescatori e produttori locali, e della incredibile e straordinaria combinazione. Uno Stato piccolo come una nostra Regione possiede un prodotto, la platessa, che è conosciuto e apprezzato in tutto il Mondo, ed un’altra combinazione che lega la morfologia di quel pesce all’Olanda, (ma questa la svelerò soltanto nel momento in cui una Istituzione Pubblica Olandese mi inviterà a fare una mostra in Olanda). Da lì la mia ricerca è partita e la prima mostra con questi materiali è stata fatta proprio in Olanda, tutte le opere erano fatte con pelle di platessa, reti da pesca storiche, casse di legno anni 60 ormai desuete. Fu un gran successo e mi venne dedicato anche un articolo su un giornale locale con la foto di un’opera (Het Urkerland).

Quali sono i tuoi progetti futuri per i prossimi mesi? Su cosa stai lavorando?

Progetti futuri ne ho molti, sia a livello di nuove ricerche che sto conducendo sia per mostre che stiamo preparando. Ci sono molti eventi già programmati che sono slittati causa Covid 19, sono finalista in due concorsi importanti, sto preparando una mostra personale che avrà un importante luogo Istituzionale e che sarà sostenuta da un Museo dove donerò delle opere che saranno vendute a favore di una associazione che si occupa di lotta contro i tumori, come già fatto in passato, e che saranno la mia principale prerogativa per il futuro (una promessa che ho fatto a mia moglie prima che volasse via). Sarò poi presente ad alcuni appuntamenti importanti sia in Italia che all’ Estero già programmati.

Qual è il fine ultimo della personalissima ed innovativa Arte Concettuale di Gianni Depaoli? Non hai paura che solo una stretta nicchia di amanti dell’Arte possa comprendere il messaggio profondo che le tue opere trasmettono?

Osservare la realtà e plasmarla affinché le persone ne fruiscano e ne prendano consapevolezza, estrapolando il mio intimo, i miei patimenti ma anche le fruizioni giornaliere della bellezza che ci dona la natura. Nei miei lavori compaiono visi, silhouette a volte palesemente svelati a volte velatamente nascosti che sanciscono il mio rapporto con l’ignoto e la ricerca della leggerezza dell’essere. Inquietudine, angoscia, timore, sono rappresentate da lacerazioni, abissi e meandri che feriscono la pelle, esorcizzate però dalla trasparente bellezza delle forme e dei colori naturali. Mi ha sempre interessato il far affiorare il “particolare”, immaginare il backstage della vita, scoprire la costruzione celata più che godere del risultato finale. È il particolare che differenzia e ci rende unici, la nostra firma indelebile e riconoscibile. No, non mi preoccupa anzi mi affascina, quando si supera il confine per un processo sperimentale si sa già che si incontreranno delle difficoltà, difficoltà che hanno incontrato anche i grandi maestri, Burri, Arman, Penone, Pistoletto per citarne alcuni e ora vediamo dove sono arrivati. Ora il popolo dell’arte è preparato a questi nuovi processi, cercano loro stessi nuove produzioni che possano stupirli. Fortunatamente ho sempre incontrato collezionisti che volevano investire su qualcosa di innovativo ed inusuale e Musei che intendevano presentare qualcosa di particolare, per ciò che riguarda il materiale, la sua manipolazione, ma che allo stesso tempo esprimesse dei concetti molto forti.

Con immensa gratitudine, ringrazio Gianni Depaoli per la sua disponibilità. Ricordo ai lettori che potranno leggere e vedere altri video sulla pagina dedicata all’artista su criticoarte.org: Gianni Depaoli – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org)

Vraag aan de kunstenaar: Elisabetta Maistrello

We luiden dit voorjaar 2021 in met het Chromatisch Excentrisme van Elisabetta Maistrello, geboren in Vicenza maar al lang woonachtig in Padua, die het kleurenpalet doet exploderen in haar vrouwenportretten. Met haar gevoeligheid en dank zij haar technische precisie is de kunstenares tot een picturale synthese gekomen van een onmiskenbare charme en geeft zij leven aan figuratieve werken met een sterke visuele en emotionele impact. Het weelderige gebruik van het materiaal, de zorgvuldige lichttrillingen en het snelle, instinctieve en expressionistische gebaar dat wordt gegeven door de perfecte combinatie van spatelbewegingen, beslissend en harmonieus, en lichte aanrakingen op de punt van het penseel, maken de artistieke produktie van Elisabetta Maistrello van een brede internationale reikwijdte. De Italiaanse kunstenaar, die al bekend was in Amerika, Rusland, China en Frankrijk, is nu ook op Nederlands grondgebied aanwezig met het project Hedendaagse Italiaanse kunst in Nederland, dat wordt ondersteund door Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

Maar laten we eindelijk overgaan tot het interview:

U bent een kind van de goudsmidswereld en, hoewel u zelf goudsmid bent, drukt u zich ook uit in de schilderkunst: hoe en wanneer is uw liefde voor de picturale kunst ontstaan, en in het bijzonder voor vrouwenportretten?

In één woord, atypisch. Ik ben wat je noemt een autodidact artiest. Ik heb altijd al een ader van kunst in mijn bloed voelen pulseren. Dankzij het familiebedrijf ademde ik van jongs af aan de kunst van het goudsmeden in en na verloop van tijd uitte deze creativiteit zich in de creatie van sieraden. Maar schilderen is mijn ware artistieke aard. Ik ging niet naar academies of kunstscholen; toch voelde ik een sterk verlangen om te gaan studeren, dus vertrouwde ik mezelf toe aan meester Vincenzo Ursoleo uit Vicenza en gedurende vier jaar was ik zijn leerling. Ik experimenteerde ook met het hyperrealisme van Luigi Pellanda, maar omdat ik meteen begreep dat dit niet mijn genre was, bracht ik toch veel ideeën mee naar huis voor wat mijn persoonlijke kunstvorm zou worden. Om het academisch tekort in te halen verslond ik veel kunstboeken, ik was op zoek naar mijn stilistische ader en bij het bestuderen van de groten uit het verleden realiseerde ik me dat sommigen me meer aanspraken dan anderen, ik moest begrijpen waarom. Mettertijd heb ik mijn stemming gevonden, mijn stijlcode die goed uitdrukt wie ik ben en wat ik met mijn werken wil communiceren. Ik heb mezelf altijd omschreven als een expressionist, een instinctieve en gebarenloze kunstenaar. Ik creëerde een neologisme dankzij mijn werken dat ik Chromatic Eccentrism noemde.

In uw schilderijen beeldt u de vrouw en haar veelzijdige ziel uit, maar wie inspireert u? Heb je modellen? Vertel ons over je protagonisten…

Het onderwerp dat mijn voorkeur geniet is het portret van een vrouw waarmee ik het gamma van emoties dat wij kennen, overbreng. Wanneer iemand naar een van mijn werken kijkt, is hij niet op zoek naar subliminale boodschappen, hij leest zichzelf zoals ik de emotie lees die mij ertoe bracht dat bepaalde gezicht te maken. In elk schilderij zit een verborgen ik die uit het onbewuste komt. Iedereen kan zich identificeren met wat hij voelt op het moment waarop hij het waarneemt en, het lijkt vreemd, maar het kan van de ene dag op de andere veranderen. Het is geen toeval dat ik altijd portretten schilder, je zou het als een obsessie kunnen omschrijven en daarom wilde ik wat onderzoek doen. Geleerden van de psyche hebben het gedefinieerd als een buitensporig verlangen om naar zichzelf te zoeken. Het kan echt een reis van mijn onbewuste zijn om te zoeken naar emoties die ik niet herken, delen van mij die tot nu toe verborgen zijn gebleven. Ik geloof dat elke kunstenaar, terwijl hij schildert, een weg in zichzelf aflegt, alles kan worden omschreven als een zelfportret van de ziel, zelfs een schilderij van een landschap, een abstract werk of een expressionistisch schilderij. Er zijn geen studies achter een van mijn schilderijen, geen bepaalde personages die mij inspireren of omstandigheden die mij kunnen verlichten. Ik schilder wanneer mijn instinct me daartoe aanzet, en het toeval wil dat instinct altijd uitgaat van het diepste Ego.

Laten we het eens hebben over uw schildertechniek, die zich voortdurend ontwikkelt, zoals blijkt uit uw laatste productie. Uw kunst is figuratief en u geeft de voorkeur aan de expressionistische manier: wat betekent de kleur voor u? Hoe kies je de kleuren voor je onderwerpen? Hoe breng je het aan?

Het belang van kleur wordt verklaard in de naam die ik voor mijn schilderstijl heb gekozen, “Chromatic Eccentrism”, een uitdrukking die de centrifugale stuwkracht van de penseelstreken combineert met de kracht van kleur. De penseelstreken zijn kort en dik, vaak materieel, en lijken op grote schaal te herinneren aan de delicate streken van de beitel, een gereedschap dat ik gebruikte in mijn vorige carrière als goud- en zilversmid. Ik heb de kenmerken van deze eeuwenoude kunst vertaald in de schilderkunst, waarbij ik de beitel heb omgevormd tot het fijne penseel dat het zwart van de ogen uitsnijdt en opgraaft, en het wit, dat in reliëf tevoorschijn lijkt te komen, de taak heb gegeven licht te geven aan de blik en aan de hele figuur. Met een snel gebaar en op een instinctieve manier breng ik kleur aan op het doek en geef vorm aan het vormloze. Hier is geen behoefte aan contourlijnen, behalve die welke nauwelijks worden aangegeven en die de schaduw van het gezicht vormen. Dan creëert het volume zichzelf. De kleur is ongevormd, zonder vorm, pasteus en hardnekkig op het doek, maar bijeengehouden door een kracht die haar in vorm dwingt en haar doet oprijzen uit de monochrome achtergrond, meestal licht, die onder en achter de figuur als een extra kleur kan worden waargenomen. Ik kies de kleur niet, het is de kleur die mij kiest in een onbewuste en instinctieve vorm.

Er is veel vraag naar uw portretten, zelfs in het buitenland. Heb je ooit een bepaalde opdracht gehad, misschien op een ander medium? Je zou een hedendaagse “Rosalba Carriera” kunnen worden…

Ik krijg veel verzoeken, maar niemand heeft ooit om bepaalde media gevraagd omdat ze bij mijn stijl van het moment blijven. Aan de andere kant ben ik degene die nooit stopt met experimenteren en het bestuderen van nieuwe technieken, tot op heden heb ik verschillende media gebruikt van canvas tot aluminium verglaasd en andere materialen.
Het zou een grote eer zijn om een hedendaagse “Rosalba Carriera” te worden, zij is een artieste die ik zeer waardeer maar ik beschouw mezelf niet op haar zeer hoog niveau.

Je hebt het “Arte in Movimento” project opgericht om je kunst op straat te brengen. Kunt u de lezers vertellen waar het over gaat?

Het project is ARTE DA INDOSSARE, ARTE IN MOVIMENTO (KUNST OM TE DRAGEN, KUNST IN BEWEGING), dat staat voor een outfit die je draagt en vervolgens inlijst wanneer je voelt dat het tijd is om dat te doen. Het is geen kledingstuk maar een echt kunstwerk, handgeschilderd, gecertificeerd, genummerd en uniek (elke handgeschilderde afbeelding is uniek en wordt in geen enkel ander kledingstuk herhaald). Praktisch gezien wordt u, door een schilderij te dragen, een integrerend deel van het werk en wordt u, samen met mij, de promotor van ARTE IN MOVIMENTO: geen statisch kunstwerk dat aan de muur hangt, maar een kunstwerk dat op straat loopt, op straat, op de pleinen, waar u maar wilt. Dit idee werd geboren met de gedachte aan een emotionele verkoop, en om een symbolische waarde terug te geven aan de hedendaagse kunst.

Met dank aan de totale beschikbaarheid van Elisabetta Maistrello, herinner ik de lezers eraan dat zij de werken van de kunstenares ook kunnen zien op de website criticoarte.org Elisabetta Maistrello – Italiaanse kunst van ELisa Manzoni, en hieronder vindt u een video die het Art to Wear project laat zien.

Ask the artist: Elisabetta Maistrello

We open this Spring 2021 with the Chromatic Eccentrism of Elisabetta Maistrello, born in Vicenza but resident in Padua for a long time, who makes the colour palette explode in her female portraits. With her sensitivity and thanks to her technical precision, the artist has arrived at a pictorial synthesis of undeniable charm and gives life to figurative works of strong visual and emotional impact. The sumptuous use of the material, the careful luminous vibrations and the rapid, instinctive and expressionistic gesture given by the perfect combination of spatula strokes, decisive and harmonious, and light touches on the tip of the brush, make Elisabetta Maistrello’s artistic production of wide international scope. Already known in America, Russia, China and France, the Italian artist is now present in the Netherlands with the Contemporary Italian Art in Netherlands project supported by the Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

But let us finally move on to the interview:

You are a child of the goldsmith world and, although you are a goldsmith yourself, you also express yourself in painting: how and when did your love for pictorial art, and particularly for female portraits, come about?

In a word, atypical. I am what you call a self-taught artist. I have always felt a vein of art pulsing in my blood. I breathed in the art of goldsmithing thanks to the family business from a very young age and over time I expressed this creativity in jewellery making. But painting is my true artistic nature. I did not attend any academies or art schools; however, I felt a strong desire to undertake studies, so I turned to Vincenzo Ursoleo, a master from Vicenza, and I was his pupil for four years. I also experimented with Luigi Pellanda’s hyperrealism, but realising from the start that it was not my genre, I took home many ideas for what would become my personal art form. I was looking for my own stylistic vein and studying the greats of the past I realised that some resonated with me more than others, I had to understand why. With time I found my mood, my stylistic code that expresses well who I am and what I want to communicate with my works. I have always defined myself as an expressionist, an instinctive and gestural artist. I have created a neologism with my works that I have called Chromatic Eccentris.

In your canvases you represent women and their multi-faceted souls, but who inspires you? Do you have models? Tell us about your protagonists…

My favourite subject is the portrait of a woman with which I convey the range of emotions known to us. When a person looks at one of my works they are not looking for subliminal messages, they read themselves as I read the emotion that drove me to make that particular face. In every painting there is a hidden me that comes out of the unconscious. Everyone can identify with what they feel the moment they look at it and, strange as it may seem, it could change from one day to the next. It is no coincidence that I always paint portraits, it could be called an obsession and that is why I wanted to do some research. Scholars of the psyche have defined it as an inordinate desire to search for the self. It can really be a journey of my unconscious to search for emotions that I do not recognise, parts of myself that have been hidden until now. I believe that every artist, while painting, travels a road within himself, everything can be defined as a self-portrait of the soul, even a landscape painting, an abstract work or an expressionist painting. There are no studies behind my paintings, no particular characters that inspire me or circumstances that enlighten me. I paint when my instinct tells me to, and it just so happens that my instinct always comes from my deepest self.

Let’s talk about your painting technique, which is constantly evolving, as your latest production demonstrates. Your art is figurative and you prefer an expressionistic manner: what does colour mean to you? How do you choose the colours for your subjects? How do you apply it?

The importance of colour is stated in the very name I have chosen for my painting style, “Chromatic Eccentrism”, an expression that combines the centrifugal thrust of the brushstrokes with the power of colour. The brushstrokes are short and thick, often textured, and seem to recall on a large scale the delicate strokes of the chisel, a tool I used in my previous career as a gold and silver jeweller. I have translated the characteristics of this age-old art into painting, transforming the chisel into the fine brush that carves and digs into the black of the eyes, and leaving the white, which seems to emerge in relief, the task of giving light to the gaze and the entire figure. With a quick gesture and in an instinctive way, I apply touches of colour to the canvas, giving form to the formless. Here there is no need for contour lines, except for the barely visible ones that form the shadow of the face. Then the volume creates itself. The colour is loose, without form, pasty and tenacious on the canvas, but held together by a force that forces it into form and makes it emerge from the monochrome background, mostly light, which can be glimpsed below and behind the figure as an additional colour. I do not choose the colour, it is the colour that chooses me in an unconscious and instinctive way.

Your portraits are in great demand overseas. Have you ever had a particular commission, perhaps on a different medium? You could become a contemporary “Rosalba Carriera”…

I receive a lot of requests, but no one has ever asked for a particular medium because it is in keeping with my style at the time. On the other hand, I am the one who never stops experimenting and studying new techniques; to date, I have used various supports from canvas to vitrified aluminium and other materials.
It would be a great honour to become a contemporary “Rosalba Carriera”, she is an artist I appreciate very much but I do not consider myself at her very high level.

You founded the “Arte in Movimento” project to bring your art onto the street. Would you tell readers what it is about?

The project is ARTE DA INDOSSARE, ARTE IN MOVIMENTO (ART TO WEAR, ART IN MOVEMENT), which is an outfit that you wear and then frame when you feel it’s time to do so. It is not a garment but a real work of art, hand-painted, certified, numbered and unique (each hand-painted image is unique and is not repeated in any other garment). Practically, by wearing a painting, you become an integral part of the work and, together with me, you become the promoter of ARTE IN MOVIMENTO: not a static work of art hanging on a wall, but a work of art that walks in the streets, in the streets, in the squares; wherever you want. This idea was born with an emotional sale in mind, and to restore a symbolic value to contemporary art.

Thanking Elisabetta Maistrello for her total availability, I would like to remind readers that they can also view the artist’s works on the website criticoarte.org Elisabetta Maistrello – Italian art by ELisa Manzoni, and below you will find a video showing the Art to Wear project.

Domanda all’artista: Elisabetta Maistrello

Inauguriamo questa Primavera 2021 con l’Eccentrismo Cromatico di Elisabetta Maistrello, vicentina di nascita ma residente a Padova da molto tempo, che fa esplodere la tavolozza dei colori nei suoi ritratti femminili. Con la sua sensibilità e grazie alla precisione tecnica, l’artista è arrivata ad una sintesi pittorica di innegabile fascino che dà vita ad opere figurative di forte impatto visivo ed emotivo. L’uso sontuoso della materia, le attente vibrazioni luminose ed il gesto rapido, istintivo ed espressionistico dato dalla perfetta combinazione di spatolate, decise ed armoniose, e di leggeri tocchi in punta di pennello, rendono di ampio respiro internazionale la produzione artistica di Elisabetta Maistrello. Già conosciuta in America, in Russia, in Cina, in Francia ed in Spagna l’artista italiana è oggi presente sul territorio Olandese con il progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda sostenuto dalla Manzoni Kunst Galerie a Oosterwolde.

Ma passiamo finalmente all’intervista:

Sei figlia d’arte del mondo orafo e, pur essendo orafa anche tu, ti esprimi anche nella pittura: come e quando è nato l’amore per l’arte pittorica e particolarmente per il ritratto femminile?

In una parola, atipico. Sono quella che si definisce un’artista autodidatta. Ho sempre sentito nel sangue una vena d’arte che pulsava. Ho respirato l’arte orafa grazie all’azienda di famiglia fin da piccina e con il tempo questa creatività l’ho espressa nella creazione di gioielli. Ma è la pittura la mia vera natura artistica. Non ho frequentato accademie o scuole d’arte; eppure, ho sentito forte il desiderio di intraprendere degli studi, così mi sono affidata al Maestro vicentino Vincenzo Ursoleo e per quattro anni sono stata una sua allieva. Ho sperimentato anche l’iperrealismo di Luigi Pellanda ma, capendo sin da subito che non era il mio genere, mi sono comunque portata a casa tanti spunti per quella che sarebbe diventata la mia forma personale d’arte. Per sopperire alla mancanza accademica ho divorato un sacco di libri d’arte, ero alla ricerca della mia vena stilistica e studiando i grandi del passato mi rendevo conto che alcuni mi risuonavano dentro più di altri, dovevo capire il perché. Con il tempo ho trovato il mio mood, il mio codice stilistico che esprime bene chi sono e cosa voglio comunicare con le mie opere. Mi sono sempre definita un’espressionista, un’istintiva e gestuale. Ho creato un neologismo grazie alle mie opere che ho chiamato Eccentrismo Cromatico. 

Nelle tue tele rappresenti la donna e la sua anima multi sfaccettata ma chi ti ispira? Hai delle modelle? Raccontaci delle tue protagoniste…

Il soggetto che prediligo è il ritratto di donna con cui trasmetto la gamma di emozioni a noi note. Quando una persona osserva una mia opera non cerca messaggi subliminali, legge sé stessa come io leggo l’emozione che mi ha spinto a fare quel volto particolare. In ogni dipinto c’è una me celata che esce dall’inconscio. Ognuno può immedesimarsi con ciò che sente nell’attimo in cui la osserva e, sembra strano, però potrebbe cambiare da un giorno all’altro. Non è un caso che dipinga sempre ritratti, potrebbe essere definita un’ossessione e per questo motivo ho voluto fare delle ricerche. Gli studiosi della psiche ne hanno dato una definizione affermando che il ritratto sia un desiderio smodato di ricerca del sé. Può davvero essere un viaggio del mio inconscio il cercare emozioni che non riconosco, parti di me ad oggi celate. Credo che ogni artista mentre dipinge percorre una strada dentro sé stesso, tutto può essere definito un autoritratto dell’anima, anche un quadro di un paesaggio, un opera astratta o un dipinto espressionista. Non ci sono studi dietro un mio quadro, nessun personaggio in particolare che mi ispiri o circostanze che mi possano illuminare. Dipingo quando l’istinto me lo richiede e guarda caso l’istinto parte sempre dall’Io più profondo.

Parliamo della tua tecnica pittorica che è in continua evoluzione come dimostra la tua ultima produzione. La tua arte è figurativa e prediligi la maniera espressionistica: cosa significa per te il colore? Come scegli i colori per i tuoi soggetti? Come lo stendi?

L’importanza del colore è dichiarata nel nome stesso che io ho scelto per il mio stile pittorico, “Eccentrismo cromatico”, espressione che unisce la spinta centrifuga delle pennellate alla potenza del colore. Le pennellate sono brevi e spesse, spesso materiche, e sembrano richiamare su larga scala i colpi delicati del cesello, strumento che io ho usato nella mia carriera precedente di orafa dell’oro e dell’argento. Ho tradotto nel campo pittorico le caratteristiche di quest’arte millenaria trasformando il cesello nel pennello fine che incide e scava il nero degli occhi, e lasciando al bianco, che sembra emergere in rilievo, il compito di donare luce allo sguardo e all’intera figura. Con gesto rapido e in modo istintivo, applico tocchi di colore sulla tela, dando forma all’informe. Qui non c’è bisogno di linee di contorno, se non di quelle appena accennate che costituiscono l’ombra del viso. Poi il volume si crea da sé. Il colore è sfatto, senza forma, pastoso e tenace sulla tela, ma tenuto insieme da una forza che lo costringe in forma e lo fa emergere dallo sfondo monocromo, per lo più chiaro, che si intravede sotto e dietro la figura come un colore aggiuntivo. Non scelgo il colore è il colore che sceglie me in una forma inconscia ed istintiva.

I tuoi ritratti sono molto richiesti anche oltre oceano. Ti è mai capitata una commissione particolare, magari su un supporto diverso? Potresti diventare “Rosalba Carriera” contemporanea…

Richieste ne ricevo moltissime ma mai nessuno ha mai chiesto supporti particolari perché si attengono al mio stile del momento. D’altro canto, sono io che non smetto mai di sperimentare e studiare tecniche nuove, ad oggi ho utilizzato vari supporti dalla tela all’alluminio vetrificato e ad atri materiali. Sarebbe un grande onore diventare “Rosalba Carriera” contemporanea, è un’artista che apprezzo molto ma non mi ritengo al suo altissimo livello.

Hai fondato il progetto “Arte in Movimento” per portare sulla strada la tua arte. Racconteresti ai lettori di cosa si tratta?

Il progetto è ARTE DA INDOSSARE, ARTE IN MOVIMENTO. Rappresenta un outfit che indossi e poi incornici quando senti che è il momento di farlo. Non è un indumento ma una vera e propria opera d’arte, dipinta a mano, certificata, numerata e unica (ogni immagine dipinta a mano è unica e non si ripete in nessun altro capo). Praticamente indossando un dipinto si diventa parte integrante dell’opera e promotrici assieme a me di ARTE IN MOVIMENTO. Non un’opera statica appesa solo ad una parete ma un’opera che cammina per le strade, nelle vie, nelle piazze; ovunque tu voglia. Questa idea è nata pensando a una vendita emozionale, e a restituire un valore simbolico all’arte contemporanea.

Ringraziando la totale disponibilità di Elisabetta Maistrello, ricordo ai lettori che potranno visionare le opere dell’artista anche sul sito criticoarte.org Elisabetta Maistrello – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org), e qui sotto troverete a vostra disposizione un video che mostra il progetto Art to Wear.

Ask the artist: Giuliano Giuggioli

I have been following and studying the artistic poetics of Maestro Giuliano Giuggioli for many years. I still clearly remember with how much admiration I observed his canvases for the first time at an art fair I visited when I was still only a student of art history: it was a real thunderbolt, an artistic stroke. The expressive subtlety of the Tuscan master’s art reaches even the most inattentive audience thanks to the intelligent and well-studied surreal and metaphysical games staged on the canvas. It is therefore a source of great pride to have the opportunity to represent him in Netherlands with the project Contemporary Italian Art in the Netherlands.

Born in Vetulonia and now living in Follonica, in the province of Grosseto in Tuscany, since his childhood Maestro Giuliano Giuggioli has shown his artistic talent and, thanks to a varied training, his production ranges from large oil paintings to sanguine, from techniques on paper and wood to frescoes and murals, passing through ceramics, etchings, serigraphs, lithographs and sculptures. Since his debut in 1972, Maestro Giuliano Giuggioli has been present and active on the Italian and international art scene and his works are in numerous public and private collections in Italy, America, China, Switzerland and Portugal; moreover, his canvases are permanently exhibited at the gallery he has been holding for many years in Follonica, at the Galerie Zabbeni in Vevey, Switzerland, at Dennis Rae Fine Art in San Francisco, and from 2020 at the Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde, Netherlands.

But let’s get to the heart of the interview to understand more about what the Maestro thinks:

As a first question I would like to ask you: What is ART for Giuliano Giuggioli? I know it’s a simple and complex question at the same time so feel free to take your time to answer…

It is very simple for me to answer you: ‘ART IS MY LIFE’. I live of art and for art. I dream, think, study, get excited and produce art. It is an all-embracing thing.

You are an artist who lives by his art, a very cultured artist, thoughtful but also playful: why did you take the path of Surrealism? What is the purpose of your painting? I guess you want to bring deep messages, but in a world where superficiality is taking over, do you think the public can decipher the cryptic and hidden “games” in your artwork? Explain.

I am like children who are very serious and committed when they play and like children I try to learn by playing. I use ‘irony’, which intrigues me because under a metaphor, often joking, very serious concepts are conveyed. I am much less interested in ‘provocation’ for its own sake. Surrealism lends itself to my stories, which often border on the metaphysical. I do not pretend to be understood, I am content to provoke doubt and mystery in the hope that these will predispose the observer to make his own reflections. When this happens, I am happy.

Looking at your past art catalogues and then looking at the now ‘dated’ works, one can see how they are still extremely current and contemporary (it is precisely because of this characteristic that you will become part of art history alongside the great masters). How can you predict the future?

I pretend to make “timeless” works (this is why I often chase after Myth) that allow me to tell a sort of “Circular Time” where all the things that have happened happen cyclically. Past – present – future, become a single thing, easy to predict.

How are you experiencing this historical period caused by the pandemic? Has art given you a way to escape the restrictions you suffered in 2020? Are there any future projects or painting cycles you are working on?

I try to live the pandemic in the best possible way. It has taken a lot from us but it has given us more time to reflect, it has forced us to slow down and question ourselves. I use this time to concentrate with fewer distractions and produce works without haste and… without time.

This is a question I love to ask artists as, being an art historian, I am particularly attached to history: if you had the chance to be reincarnated as an artist from the past, which one would you choose and why?

This question is difficult to answer! I am an omnivore of art and I feed on the works of many artists of the past! Choosing one… is a challenge! But I don’t want to shy away from giving an answer, so… I choose Rembrandt Harmenszoon van Rijn. In addition to his splendid painting technique, I have always been fascinated by his determination to experiment with colours and synthesis, and I have paid for it with the contempt of public opinion, which did not understand the evolution of his mature works. Rich and famous as a young man and poor and forgotten as an old man by his contemporaries. It takes great courage to renounce wealth and honours in order to go all the way in his pictorial research just to satisfy his own expressive needs. His masterpieces are great because Rembrandt the Man is great.

I would like to thank Maestro Giuliano Giuggioli for the time dedicated to us. I would like to remind you that his works can be seen on the website criticoarte.org (Giuliano Giuggioli – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org) ) and you can see them personally at the Manzoni Kunst Galerie in Holland, after booking due to Covid-19 restrictions. To make an appointment, simply write to: elisavosmanzoni@gmail.com

Vraag aan de kunstenaar: Gianluca Cremonesi

Zoals een oud Italiaans gezegde luidt: “De tijd vliegt”, en eigenlijk zijn we al aan de vierde afspraak van de kolom “Vraag aan de kunstenaar” toegekomen. Vandaag hebben we het genoegen om als gast Gianluca Cremonesi te hebben, een jonge kunstenaar uit Ripalta Cremasca (een klein stadje in de buurt van Milaan), die ik ongeveer drie jaar geleden bijna toevallig ontmoette in Treviglio (in de provincie Bergamo): zijn werken trekken onmiddellijk, zelfs de meest verwarde toeschouwer, dankzij de diepe emotionele artistieke waarde en de grote en precieze techniek van de uitvoering van de olieverf. Het is niet verwonderlijk dat Gianluca Cremonesi’s kunst al aanwezig is in privécollecties in Italië, de Verenigde Staten, Japan, Canada, Finland, Engeland, Ierland, Australië, Hong Kong en Zuid-Afrika, en nu wil hij zich ook in Nederland bekendmaken: juist daarom heeft hij zich vanaf het begin met veel enthousiasme aanvaard om deel uit te maken van het project Contemporary Italian Art in Nederland. De schilder uit Lombardije is altijd al geïnteresseerd geweest in de wereld van de kunst en na verschillende artistieke experimenten en dankzij zijn passie voor de natuur heeft de olieverfschilderij zeker zijn hart veroverd: in deze laatste periode is het favoriete onderwerp van Gianluca Cremonesi de zee, een zee in voortdurende evolutie en symbool van het oneindige en het onbekende, die tegenstrijdige emoties en sensaties oproept en die de geest van de kunstenaar laat zien.

Laten we nu verder gaan met de vragen om Gianluca Cremonesi beter te leren kennen:

Wat denkt Gianluca Cremonesi, de kunstenaar, terwijl hij schildert? In wat voor wereld bevindt hij zich als hij het penseel oppakt en de kleuren op het palet mengt?

Ik moet zeggen dat het antwoord deels vervat zit in de vraag: je vraagt me in wat voor wereld ik me bevind terwijl ik schilder, nou dit is het geheim, terwijl ik schilder leef ik in een eigen wereld, een serene, vredige wereld, waar alleen ik met mijn kleuren en een doek waarop ik mijn emoties kan vertellen, soms kan ik me zo in het doek onderdompelen dat ik niet eens merk wat er om me heen gebeurt, alsof een meter van de ezel de wereld wazig wordt.

U bent de schilder van WATER en uw zeeën zijn allemaal verschillend: waarom koos u dit onderwerp, dat zo moeilijk uit te voeren is, voor uw artistieke productie?

Ik denk dat het uiteindelijk de zee was die mij koos! Ik ben al sinds mijn jeugd gepassioneerd door kunst en heb veel technieken en kunstuitingen uitgeprobeerd, ik heb veel verschillende onderwerpen geschilderd; Met de volwassenheid realiseerde ik me dat de olie mijn ware passie was en het medium dat het beste bij mijn manier van schilderen paste, na enkele jaren waarin ik vooral onderwerpen schilderde die geïnspireerd waren door Japan en zijn tradities, vond ik op een dag tijdens het schilderen van een uitzicht op Okinawa (een van de vele eilanden van Japan) dat ik de golven schilderde en dat er iets in me klikte, een soort bliksemschicht, alsof het schilderen van de golven natuurlijk was en me goede gevoelens gaf. …vanaf dat moment ben ik nooit meer gestopt! Uiteraard is er aan de basis een diepe liefde voor de natuur, voor de zee in het bijzonder, die voor mij een metafoor is voor het leven: de golven van de zee zijn vergelijkbaar met het leven van een man, ze worden geboren, groeien, bereiken hun hoogtepunt en rollen dan onvermijdelijk naar de laatste handeling die het strand omarmt, waardoor er ruimte is voor de volgende golf; wij mensen zijn een beetje zoals dat, we moeten ons “ras” op de beste manier leven!

De zee zou ook tot uitdrukking kunnen komen in andere kunstvormen, zoals de beeldhouwkunst, en in andere stijlen, zoals het abstracte: wat heeft de figuratieve olieverfschilderkunst boven andere kunstvormen?

Ik hou van alle vormen van kunst en artistieke expressie, maar ik vind dat het olieverfschilderij voor mij een streepje voor heeft. Vanuit een strikt technisch oogpunt kan ik zeggen dat olieverf een bepaalde schittering en helderheid heeft, wetende de mate van dekking van de kleuren kun je sluiers, dat wil zeggen lagen van kleur meer of minder transparant, om diepte en schittering te garanderen en de onderwerpen levendig en realistisch te maken. In de loop der jaren heb ik een zeer persoonlijke schildertechniek ontwikkeld, waarvan de basis teruggaat tot de techniek die in de vijftiende eeuw door de Vlamingen werd ontwikkeld, die in feite de eerste waren om door middel van opeenvolgende kleurlagen verder te gaan. Vanuit een emotioneel oogpunt kan ik u vertellen dat de keuze van het realisme in wezen te wijten is aan een persoonlijke smaak, ik vind dat het picturale realisme mij directe emoties overbrengt, eenvoudig, er is geen behoefte aan vreemde lucubraties of interpretaties. De onderwerpen zijn eenvoudig, misschien zal iemand zeggen banaal, maar ze geven onmiddellijke en diepe gevoelens.

Laten we het over de toekomst hebben. U heeft al werken van klein formaat en zelfs bladwijzers gemaakt om plaats te maken voor het altijd dragen van uw werken: voor 2021 plant u in plaats daarvan een koerswijziging misschien met de creatie van werken van zeer groot formaat of een echte merchandising?

Ik zou zeggen allebei! Ik ben bezig met de voorbereiding van een serie vrij grote, dikke doeken van 70 x 140 cm. die mij in staat stellen om onderwerpen met een sterke impact te creëren; het idee is om een aantal ervan voor te bereiden in afwachting van mijn volgende solotentoonstelling die ik aan het einde van deze specifieke periode zal definiëren. Tegelijkertijd wil ik doorgaan met het maken van miniatuurwerken op kleine doeken of kleine borden, maar ook werken op papier en boekenleggers; het doel is om originele handgeschilderde werken te hebben met dezelfde vaardigheid als de grote werken, maar goedkoop en betaalbaar voor iedereen, zodat iedereen een kleine zee mee kan nemen of op het bureau in het kantoor kan zetten om de dagen te kleuren.

Laatste vraag en misschien wel de meest intieme. Waarom ben je een kunstenaar en in het bijzonder een schilder? Hoe belangrijk is kunst in je leven geweest en vooral in 2020, een catastrofaal jaar voor de hele wereld vanwege Covid-19?

Dit is misschien wel de moeilijkste vraag om te beantwoorden…. Ik denk dat het iets aangeboren is, diep geworteld in mij. Zoals ik al eerder zei, kunst heeft me altijd aangetrokken, zodra ik een potlood in mijn hand had begon ik te tekenen en te rommelen, ik genoot van het reproduceren van de covers van rockplaten die me in mijn puberteit vergezelden, of het portretteren van de helden van films of stripverhalen. In principe is het voor mij altijd een behoefte geweest, een uitlaatklep, een manier om mijzelf uit te drukken en het is nog steeds, misschien op een meer volwassen en bedachtzame manier, maar de geest is altijd hetzelfde en ik zal nooit het verlangen verliezen om te evolueren en te leren, nieuwsgierigheid is de basis van mijn passie. De kunst heeft me vele malen gered van trieste en moeilijke momenten, vooral in 2020, toen de lockdown en de pandemie ons heeft getroffen en beperkt, heeft de kunst me in staat gesteld om met mijn verbeelding te “reizen” en alle twijfels en angsten in verband met deze vreselijke situatie te ventileren. Dankzij mensen zoals jij is de kunst niet gestopt en zal niet stoppen! Goede kunst voor iedereen!

Ik wil Gianluca Cremonesi bedanken voor zijn vriendelijke beschikbaarheid voor zijn interventie die het mogelijk maakte zijn artistieke poëzie bekend te maken en bovenal wil ik hem bedanken voor het vertrouwen en de steun die hij geeft aan het project Italiaanse Hedendaagse Kunst in Nederland. Ik nodig u uit om een kijkje te nemen op de pagina gewijd aan hem op de website criticoarte.org waar u de werken kunt vinden die aanwezig zijn op het Nederlandse grondgebied: Gianluca Cremonesi – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org)