Vraag aan de kunstenaar: Maurizio Brambilla

Twaalf jaar zijn verstreken sinds ik het genoegen en de eer had de Milanese meester Maurizio Brambilla te ontmoeten: dank zij zijn leiding en zijn raad zette ik mijn eerste stappen op het gebied van de kunstkritiek, nog vóór ik het specialisatiediploma Geschiedenis en Kunstkritiek behaalde aan de Staatsuniversiteit van Milaan. Mijn eerste presentaties op solo- en groepstentoonstellingen, mijn eerste kritieken op de hedendaagse kunst en het opstellen van mijn eerste kunstcatalogi heb ik te danken aan Maurizio Brambilla die mij in twaalf jaar kwaliteitskunst heeft laten ademen, mij heeft opgevoed en mij heeft begeleid in een competitieve en moeilijke wereld. De jaren zijn voor mij voorbijgegaan en zij zijn ook voorbijgegaan voor de Meester, die de chromatiek van zijn artistieke poëtica volledig heeft omgegooid zonder zijn persoonlijk Magisch Realisme te verraden : in de nieuwe artistieke produktie begint de toeschouwer in feite aan een reis tussen het reële en het oneirische visioen naar een volkomen transcendente wereld. De Milanese kunstenaar is al aanwezig in privécollecties in Italië, Zwitserland, Frankrijk en Duitsland, en nu is hij klaar voor de Nederlandse markt: zijn werken zijn ondergebracht bij de neo Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde en nemen deel aan het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland.

Maar laten we eindelijk de meester Maurizio Brambilla ontmoeten:

Wij kennen elkaar al vele jaren, maar pas onlangs heeft u zowel uw kleurenpalet, van intense en felle kleuren naar een meer spirituele monochromie, als uw schildertechniek, van olieverf naar geëmailleerde acryl, volledig veranderd: waaraan is deze radicale verandering te wijten? Vertel het ons.

Na jaren van schilderen bracht ik de magie van het voortdurend ontdekken met me mee. Was mijn vorige expressieve taal in staat om iedereen te bereiken door middel van een begrijpelijke figuratie, in mijn laatste productie van schilderijen heb ik de reflecties verdiept en probeer ik voortdurend picturaal de emoties/redeneringen over te brengen op de toeschouwer. Aanvankelijk lijkt alles een spel, maar als wij even stilstaan en deze eenvoudige beelden van mij aandachtig bekijken, vinden de emoties hun weg om uit onze gevangenis te ontsnappen en zij doen dat met een bagage van symbolen: zoals het oneindige “alfa en omega”, het dubbele paradijs, de natuur, de kunstgreep en de wedergeboorte, enz. Er is een continuïteit van onderwerpen/voorwerpen, maar ik heb veel kleuren verwijderd uit naam van het experiment en voor een stilistische groei, in termen van verfijning. De laatste jaren heb ik te maken gehad met een consequent verlies van coloristische waarheid: de nieuwe doeken zijn in feite bijna monochroom en spelen nog meer in op een introspectief en poëtisch aspect.

Uw werken zijn symbolisch en metaforisch. Wat is de diepe boodschap die u met zulke surrealistische en metafysische werken wilt overbrengen? Bent u niet bang dat het publiek van vandaag niet helemaal begrijpt wat u bedoelt?

Het verhaal is het fundament van de communicatie, de identiteit en het geheugen: het hedendaagse leven is het resultaat van het verlies van het verhaal. De schilderkunst biedt ons de mogelijkheid om opnieuw te beginnen, om uit te gaan van een aanknopingspunt, van een beeld, van een horizonlijn of een verdwijnpunt, van een kleur, van een nieuwe ordening van de vormen van het dagelijks leven. Om opnieuw te beginnen door te aanvaarden om te denken, om te fantaseren, om verbanden te leggen. In de schijnbare eenvoud van mijn composities en labyrinten is het sleutelwoord “emotie”.

Uw doeken zijn in detail bestudeerd en hebben subtiele historische en artistieke verwijzingen die echt heel actueel en eigentijds zijn. Hoe kies je de meest geschikte symboliek om op te nemen?

Het beeld is de bron die ons in staat stelt buiten de grenzen van de werkelijkheid te treden, een lokmiddel te gebruiken, een licht om een andere horizon te bereiken, uit te breiden naar een andere ruimte. Een keu wordt in mijn schilderijen de vertelling, van metaforen van het leven in het algemeen. Het sleutelwoord is visionair. Mijn onderwerpen komen voort uit de vormen en kleuren van een alledaagse werkelijkheid. Eenmaal bevrijd van het dagelijks gebruik en gezuiverd, worden zij herboren in een andere werkelijkheid, parallel aan de werkelijkheid zelf, en krijgen zij een andere betekenis. Mijn onderzoek wordt beheerst door de innerlijke blik. Een gedefinieerde of ongedefinieerde ruimte waaruit mijn beelden voortkomen, gemaakt met alledaagse voorwerpen (dozen, potten, parallellepipeda, kegels, labyrinten, bollen, papier) die hun eigen licht afgeven ondergedompeld in een mist die de compositie van het schilderij omhult. Mijn ideeën komen voort uit de alledaagse werkelijkheid, de vormen en de ton sur ton kleuren interesseren mij alleen wanneer zij iets totaal anders in mij oproepen of door een nieuw licht worden verlicht, diffuus in het creëren van een emotie van mijn ervaring en mijn verhaal.

Ik stel u een filosofische vraag die volgens mij al uw poëtica op basis van het Magisch Realisme kan verklaren: wat is voor u Harmonie?

In deze laatste jaren van mijn werk heb ik me ontdaan van de conventionele kleuren van de dingen en de figuren om het licht en de schaduwen belangrijker te maken en een bijna zwevende voorstelling te maken van de stilte, een verre nederzetting van de gedachte, het zijn wanneer alles al voorbij lijkt te zijn, wanneer het lawaai van de wereld niet meer komt en een adem van slechts een lettergreep het gebruikelijke kostbare goed is dat zich verzet. Zo zie ik in deze laatste werken graag de ontmoeting met een fragment van de wereld die zich voor onze ogen organiseert. Want het idee, het concept dat ik wil uitdrukken is leven en vitaliteit te geven aan deze picturale voorstellingen van mij. Vitaliteit is geen fysieke of organische eigenschap, het is het innerlijke geestelijke leven: de schilderkunst is niet de plaats van het niets maar de manifestatie van het bestaan.

Laten we het over de toekomst en projecten hebben. Hoe is de Groep van 6 – Eoykos die ik jaren geleden in Milaan heb mogen presenteren? Zijn er nieuwe data om in uw agenda te noteren?

De Groep van 6 – Eoykos ligt stil om de redenen die we allemaal kennen. De laatste tentoonstelling van de groep vond plaats in Annely Haute Savoie Frankrijk (stand nr. 74). We hopen weer te beginnen als alles bijna weer normaal is. Intussen verkocht ik in 2019/20 met veel voldoening nr. 2 schilderijen in het veilinghuis Ambrosiana Arte in Milaan. Wat mijn persoonlijke tentoonstellingen betreft, zal ik trachten deze tegen het einde van het jaar te organiseren: misschien Praag, Milaan en Mantua. Aan het einde van het jaar 2021 zal mijn IVe monografie met grote voldoening verschijnen, omdat zij de laatste drie jaar van mijn nieuwe manier van schilderen zal omvatten: de titel van de monografie zal zijn “Labyrinten en composities van de ziel”.

Ik dank Maestro Maurizio Brambilla hartelijk voor zijn medewerking en aandacht bij het beantwoorden van vragen. Ik wil de lezers erop wijzen dat zij altijd welkom zijn bij Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde en dat zij de werken van de Maestro ook online kunnen bekijken op www.criticoarte.org/galleria-gallery/maurizio-brambilla/. Werken van grote historische en picturale waarde, van hoge uitvoerende kwaliteit, tegen prijzen die werkelijk binnen ieders bereik liggen.

Domanda all’artista: Maurizio Brambilla

Sono passati dodici anni da quando ho avuto il piacere e l’onore di conoscere il maestro milanese Maurizio Brambilla: grazie alla sua guida e ai suoi consigli ho intrapreso i primi passi nel campo della critica d’arte ancora prima della laurea specialistica in Storia e critica dell’arte ottenuta all’Università Statale di Milano. Le prime presentazioni alle mostre personali ed in quelle collettive, le prime critiche d’arte contemporanea, la redazione dei primi cataloghi d’arte le devo a Maurizio Brambilla che in dodici anni mi ha fatto respirare Arte di qualità, mi ha cresciuta ed accompagnata in un mondo competitivo e di difficile gestione. Sono passati gli anni per me e sono passati anche per il Maestro, il quale ha completamente rivoluzionato la cromia della sua poetica artistica non tradendo il suo personale Realismo Magico: nella nuova produzione artistica, l’osservatore inizia difatti un viaggio tra il reale e la visione onirica verso un mondo completamente trascendentale. L’artista milanese è già presente in collezioni private in Italia, Svizzera, Francia e Germania, ed ora è pronto per il mercato olandese: le sue opere sono ospitate di fatti alla neo Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde e prendono parte al progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda.

Ma passiamo finalmente a conoscere in maestro Maurizio Brambilla:

Ci conosciamo da tanti anni ma solo ultimamente hai cambiato completamente sia la palette dei tuoi colori, da cromie intense e brillanti ad una monocromia più spirituale, sia la tecnica pittorica, da olio ad acrilico smaltato: a cosa è dovuto questo radicale cambiamento? Raccontaci.

Dopo anni di pittura ho portato con me la magia della scoperta continua. Se il mio linguaggio espressivo precedente riusciva a raggiungere chiunque attraverso una figurazione comprensibile, in questa mia ultima produzione di quadri ho approfondito delle riflessioni e cerco costantemente di comunicare pittoricamente allo spettatore delle emozioni/ragionamenti. Inizialmente tutto sembra un gioco ma, se ci soffermiamo e osserviamo attentamente queste mie semplici immagini, le emozioni trovano la strada per evadere dalla nostra prigione e lo fanno recando un bagaglio di simboli: come l’infinito “alfa e omega”, il doppio paradiso, la natura, l’artificio e la rinascita, ecc. C’è una continuità di soggetti/oggetti ma ho rimosso molti colori nel segno della sperimentazione e per una crescita stilistica, in termini di raffinatezza. Negli ultimi anni affronto una consistente perdita della verità coloristica: le nuove tele sono infatti quasi monocromatiche e giocano ancora di più su un aspetto introspettivo e poetico.

Le tue opere sono simboliche e metaforiche. Qual è il messaggio profondo che vuoi trasmettere con opere così surreali e metafisiche? Non hai timore che l’odierno pubblico non comprenda sino in fondo il tuo intento?

La narrazione è il fondamento della comunicazione, dell’identità e della memoria: la vita contemporanea, è il frutto della perdita della narrazione. La pittura ci offre la possibilità di ricominciare, di ripartire da uno spunto, da un’immagine, da una linea di orizzonte o da un punto di fuga, da un colore, da una nuova disposizione delle forme della quotidianità. Ricominciare accettando di pensare, di fantasticare, di stabilire connessioni. Nell’apparente semplicità delle mie composizioni e labirinti, la parola chiave è “emozione”.

Le tue tele sono studiate nei minimi dettagli e hanno sottili riferimenti storici ed artistici che sono davvero molto attuali e contemporanei. Come scegli la simbologia più adatta da inserire?

L’immagine è la risorsa che ci permette di uscire dai limiti della realtà, di sfruttare un richiamo, una luce per arrivare verso un altro orizzonte, espandersi in un altro spazio. Uno spunto diventa nei miei quadri la narrazione, di metafore della vita in generale. La parola chiave è visionarietà. I miei soggetti emergono dalle forme e dai colori di una realtà quotidiana. Una volta liberati dall’uso quotidiano e purificati, essi rinascono in un’altra realtà, parallela alla realtà stessa, assumendo un significato diverso. La mia ricerca è regolata dallo sguardo interiore. Uno spazio definito o non definito da cui si sprigionano le mie immagini, fatte con oggetti anche quotidiani (scatole, barattoli, parallelepipedi, coni, labirinti, sfere, carte) che sprigionano una luce propria immersi in una nebbia padana che avvolge la composizione del quadro. Le mie idee nascono dalla realtà quotidiana, le forme e i colori tono su tono mi interessano se non nel momento in cui evocano dentro di me qualcosa di completamente diverso o illuminato di luce nuova, diffusa nel creare un’emozione del mio vissuto e della mia storia.

Ti pongo una domanda filosofica che credo possa spiegare tutta la tua poetica fondata sul Realismo Magico: cos’è per te l’Armonia?

In questi ultimi anni di lavoro mi sono ripulito dai colori convenzionali delle cose e delle figure per rendere più importante la luce/ombre e rendere una raffigurazione quasi sospesa del silenzio, un insediamento lontano del pensiero, l’esserci quanto tutto appare già trascorso, quando il rumore del mondo ormai non giunge più e un respiro appena sillabato è il solito bene prezioso che resiste. Così mi piace vedere in questi ultimi lavori l’incontro con un frammento di mondo che si organizza sotto i nostri occhi. Perché l’idea, il concetto che voglio esprimere è quello di dare vita e vitalità a queste mie rappresentazioni pittoriche. La vitalità non è un attributo fisico o organico, è la vita spirituale interiore: la pittura non è il luogo del nulla ma la manifestazione dell’esistenza.

Parliamo di futuro e di progetti. Come procede il Gruppo dei 6 – Eoykos che ho avuto modo di presentare anni fa a Milano? Ci sono nuove date da segnare in agenda?

Il Gruppo dei 6 Eoykos è fermo per le ragioni che tutti sappiamo. L’ultima esposizione del gruppo si è svolta ad Annely Alta Savoia Francia (stand n° 74). Speriamo di ripartire quando tutto ritornerà quasi alla normalità. Nel frattempo, ho venduto nel 2019/20 n° 2 quadri alla Casa d’Asta Ambrosiana Arte a Milano con molta soddisfazione. In merito alle mie mostre personali cercherò di organizzarle entro la fine dell’anno: forse Praga, Milano e Mantova. A fine anno 2021 uscirà la mia IV monografia con molta soddisfazione perché verranno inseriti gli ultimi tre anni di questo mio nuovo modo di dipingere: il titolo della monografia sarà “Labirinti e Composizioni dell’Anima“.

Ringrazio di cuore il Maestro Maurizio Brambilla per la collaborazione e l’attenzione nel rispondere alle domande. Ricordo ai lettori che saranno sempre i benvenuti alla Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde e potranno visionare on line le opere del Maestro anche su www.criticoarte.org/galleria-gallery/maurizio-brambilla/. Opere di grande valore storico e pittorico, di alta qualità esecutiva, a prezzi davvero alla portata di tutti.

Vraag aan de kunstenaar: Bianca Beghin

We zijn aangekomen bij de op twee na laatste afspraak met de rubriek “Vraag aan de kunstenaar” en vandaag zullen we het genoegen hebben kennis te maken met de schilderes Bianca Beghin, kunstenares uit Padua die in haar grote doeken de emoties uitademt die voortkomen uit het directe contact met de Natuur. De artistieke poëtica van de schilder is gebaseerd op de gewaarwordingen tijdens de volledige onderdompeling in de natuur (in het bijzonder in het bos) die het middel wordt om de spanningen te ontladen en de innerlijke rust te hervinden. Uit de interactie met de natuur ontstaan doeken met een grote emotionele impact, kostbaar gemaakt door het gebruik van gemengde media, ontwikkeld in jaren van experimenteren, en het wijze gebruik van symbolische kleurspreiding op een expressionistische manier, die doet denken aan de Franse beweging van de Fauves. Men kan stellen dat, als de Natuur een raadselachtig gedicht is zoals de Fransman Michel de Montaigne (1533-1592) beweerde, Bianca Beghin de juiste sleutel heeft gevonden om het te lezen en te interpreteren. Bianca Beghin, reeds aanwezig in Italiaanse, Duitse en Amerikaanse collecties, is nu ook in Nederland aanwezig met het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland, ondersteund door de neo-Manzoni Kunst Galerie van Oosterwolde, dat tot doel heeft het beste van de Italiaanse kunstscène onder de aandacht van Nederlandse verzamelaars te brengen.

Laten we eindelijk een praatje maken met Bianca Beghin:

Uw werken kunnen worden omschreven als expressionistisch en geven de emotie vrij van het moment dat u ervaart in direct contact met de natuur. Kunt u de lezers in detail vertellen hoe uw doeken tot stand komen?

Als we het expressionisme beschouwen, de tendens om de emotionele kant van de werkelijkheid maximaal te verheffen ten opzichte van de objectief waarneembare, dan zijn mijn werken zeker expressionistisch te noemen. In mijn werken verbeeld ik de emoties die ik voel, niet alleen in het contact met de natuur, maar ook in de relatie met mensen. Ik wandel graag in de bossen en in de bergen, waar de stilte mij omringt en de ziel gedwongen wordt om stil te staan en na te denken. Elke boom, elk blad zendt een harmonieuze en zoete vloeistof uit die hart en geest heelt en mij regenereert. Het benaderen van de natuur helpt mij om mijn energie te harmoniseren en een juiste harmonie te creëren tussen mijn spirituele wezen en mijn fysieke lichaam. Ik probeer bepaalde momenten in beelden vast te leggen, ik fotografeer bomen die bepaalde emoties opwekken die ik op het doek probeer terug te brengen. Het kan me niet schelen of de boom objectief gezien niet echt is, wat ik wil is emotionele momenten vastleggen, gevoelens verkennen, de plaatsen van de ziel weergeven: verwondering, spijt, bevrijding, verheffing, schoonheid…

Laten we het eens hebben over het onderwerp dat u op een expressionistische, bijna abstracte manier weergeeft: waarom koos u voor bomen en in het bijzonder voor boomstammen?

De boom is een metafoor voor het leven. Zoals ieder mens geboren wordt, groeit, zich ontwikkelt, in volheid van volwassenheid leeft, sterft, en altijd een metgezel is, een vertrouweling, een vriend die mij volgt in de transformaties van mijn leven. De mens leeft in de natuur en hij moet haar waarderen en zich zo inzetten dat zij een gemeenschappelijke waarde blijft, hij moet de harmonie van de natuur kunnen voelen en haar innerlijke drijfveren kunnen vatten. Bovendien koos ik de boom omdat die het symbool is van vrouwelijkheid en moederschap. Het is moeder gevoelig en delicaat, moedig en magnetisch. De ziel van elke boom trilt en is vol bekommernissen, vreugden, nederlagen, veerkracht. Schuilen in een boom is als schuilen in de schoot van een moeder, altijd klaar om te verwelkomen en aan te moedigen. Daarom zijn mijn favoriete onderwerpen bomen en vooral de stammen, verankerd in de aarde, tastbaar, sterk, zoals de emoties die wij lichamelijk beleven.

Wat betreft de techniek die u verkiest: hoe slaagt u erin de bomen die u voorstelt te laten spreken?

Ik concentreer me veel op de kleur die moet “spreken” en emoties moet kunnen overbrengen, een kleur die nooit zuiver is, maar altijd uit verschillende mengsels wordt verkregen, en op het doek wordt gelegd dat eerst wordt klaargemaakt om haar te ontvangen. Soms smeer ik een laag krijt om een meer materiële achtergrond te creëren, andere keren vertrek ik rechtstreeks van de grisaille, een monochrome schets die geschikt is om de licht- en schaduwzones te bepalen en de volumes te modelleren. Daarna ga ik verder met glaceren en het aanbrengen van de kleur, die daardoor intenser en dieper wordt, klaar om emoties te vertellen. Zelfs de titels brengen bepaalde sensaties over, ze zijn nooit willekeurig gekozen, maar ontworpen en bestudeerd om mijn gevoelens en die van elke vrouw te versterken en te benadrukken: Tederheid, Tranen van liefde, Waanzin in de lucht, Omhelzing, Illusie, Betovering, Zoektocht, Aanzet …

Kunstenaars hebben altijd een bijzondere gave, namelijk een grote en uitgesproken gevoeligheid die hen ertoe brengt verder te zien dan wat in eerste instantie wordt waargenomen. Volgens de schilderes Bianca Beghin waar huist de ware Schoonheid?

De schoonheid? Het is de harmonie van verschillende, vormen en kleuren; de taak van de kunstenaar is deze harmonie zichtbaar te maken. Het is geen inherente eigenschap van het werk, maar een subjectief gegeven van waarneming van genot, onafhankelijk van het bestaan van het gerepresenteerde subject. En deze Harmonie is in staat om reflecties uit te lokken over het eigen bestaan in relatie tot de natuurlijke wereld.

U bent geen academicus, maar dat betekent niet dat u geen uitstekend kunstenaar bent. Hoe hebben uw humanistische studies uw artistieke poëtica beïnvloed?

Autodidact zijn betekent niet dat je geen artistieke kennis hebt. Deze kunnen worden verkregen met veel studie, via individuele trajecten of door het volgen van cursussen met erkende masters. Ik geloof dat mijn humanistische opvoeding mijn kunst zeker heeft beïnvloed, vooral omdat zij mij de waarde van kennis, studie en onderzoek heeft bijgebracht. Het bestuderen van literatuur, geschiedenis en filosofie heeft mij geholpen om de wereld om mij heen beter te begrijpen, om het contact met de natuur te waarderen en om een grotere gevoeligheid te hebben wanneer je emoties en gevoelens op doek moet overbrengen.

Ik dank Bianca Beghin voor de tijd die zij ons vriendelijk ter beschikking heeft gesteld en voor het feit dat zij ons de gelegenheid heeft geboden om nader kennis te maken met haar persoonlijke artistieke visie, die ons dichter bij de natuur en bij de emotionele ziel van ieder van ons brengt. Ik herinner de lezers eraan dat u de aan haar gewijde pagina kunt bekijken op http://www.criticoarte.org/galleria-gallery/bianca-beghin/.

Ask the artist: Bianca Beghin

We have now reached the third-to-last appointment with the column “Question to the artist” and today we have the pleasure of getting to know the painter Bianca Beghin, an artist from Padua who enhances in her large canvases the emotions derived from direct contact with Nature. The painter’s artistic poetics are in fact based on the sensations perceived during complete immersion in nature (particularly in the woods), which becomes a means of releasing tension and recovering inner peace. Interaction with Nature gives rise to canvases of great emotional impact, made precious by the use of mixed media, developed over years of experimentation, and by the skilful use of symbolic colour applied in an expressionist manner, reminiscent of the French Fauves movement. It can be argued that if Nature is an enigmatic poem, as the Frenchman Michel de Montaigne (1533-1592) maintained, Bianca Beghin has found the right key to its interpretation and interpretation. Already present in Italian, German and American collections, Bianca Beghin is now present in Holland with the Contemporary Italian Art in the Netherlands project supported by the neo-Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde, which aims to bring the best of the Italian art scene to the attention of Dutch collectors.

Let’s finally have a chat with Bianca Beghin:

Your works can be defined as expressionistic and release the emotion of the moment experienced in direct contact with Nature. Can you tell our readers how your canvases are created in detail?

If we consider Expressionism, the tendency to maximise the emotional side of reality over the objectively perceptible one, my works are certainly Expressionistic. In my works, I represent the emotions I feel not only in contact with nature, but also in my relationship with people. I love walking in the woods and in the mountains, where silence surrounds me and the soul is forced to stop and reflect. Every tree, every leaf transmits a harmonious and sweet fluid that heals my heart and mind and regenerates me. Getting close to nature helps me to harmonise my energy by creating a right harmony between my spiritual being and my physical body. I try to fix certain moments in images, I photograph trees that arouse particular emotions in me, which I try to bring back to the canvas. I don’t care if the tree is not objectively real, what I want is to capture emotional moments, explore feelings, represent places of the soul: wonder, regret, liberation, elevation, beauty…

Let’s talk about the subject that you represent in an expressionistic, almost abstract way: why did you choose trees, and in particular trunks?

The tree is a metaphor for life. Like every person, it is born, grows, develops, fully experiences adulthood, and dies; and it is always a companion, a confidant, a friend who follows me in the transformations of my life. Man lives in Nature and should appreciate it and strive for it to remain as a common value; he should be able to feel the Harmony of Nature and grasp its inner drives. Furthermore, I chose the tree because it is the symbol of femininity and motherhood. It is mother sensitive and delicate, courageous and magnetic. The soul of every tree vibrates and is full of trepidations, joys, defeats, resilience. Taking refuge in a tree is like taking refuge in a mother’s womb, always ready to welcome and encourage. That’s why my favourite subjects are trees and especially trunks, anchored to the earth, tangible, strong, like the emotions we physically experience.

Regarding your favourite technique: how do you manage to make the trees you represent speak?

I focus a lot on the colour, which must “speak” and be able to convey emotions, a colour that is never pure, but always obtained from various mixtures, and laid on the canvas, which is first prepared to receive it. Sometimes, I apply a coat of chalk to create a more material background, others, I start directly from the grisaille, which is a monochromatic sketch, suitable for identifying the areas of light and shade and modelling the volumes. I then proceed by glazing and applying the colour, which thus becomes more intense, deeper, ready to narrate emotions. Even the titles convey particular sensations, they are never chosen at random, but designed and studied to enhance and highlight my feelings and those of every woman: Tenderness, Tears of love, Madness in the air, Embrace, Illusion, Enchantment, Seeking, Impetus…

Artists always have a special gift, namely a great and marked sensitivity that leads them to see beyond what is perceived in the first instance. According to the painter Bianca Beghin, where does true Beauty lie?

Beauty? It is the harmony of different, forms and colours; the artist’s task is to make this harmony visible. It is not an inherent property of the work, but a subjective datum of perception of pleasure, independent of the existence of the represented subject. And this harmony is capable of provoking reflections on one’s own existence in relation to the natural world.

You are not an academic, but that does not mean you are not an excellent artist. How have your humanistic studies influenced your artistic poetics?

Being self-taught does not mean being without artistic knowledge. It can be obtained with a lot of study, through individual paths or by taking courses with recognised masters. I believe that my humanistic education has definitely influenced my art, especially because it has taught me the value of knowledge, study and research. Studying literature, history and philosophy has helped me to better understand the world around me, to appreciate contact with nature and to have greater sensitivity when it comes to conveying emotions and feelings on canvas.

I would like to thank Bianca Beghin for the time she has kindly given us and for giving us the opportunity to enter more into her personal artistic vision which brings us closer to Nature and to the emotional soul of each of us. I would like to remind readers that you can view the page dedicated to her on http://www.criticoarte.org/galleria-gallery/bianca-beghinwww.criticoarte.org/galleria-gallery/bianca-beghin/.

Domanda all’artista: Bianca Beghin

Siamo arrivati al terzultimo appuntamento con la rubrica Domanda all’artista ed oggi avremo il piacere di conoscere la pittrice Bianca Beghin, artista padovana che esalta nelle sue tele di grandi dimensioni le emozioni derivate dal contatto diretto con la Natura. La poetica artistica della pittrice si fonda di fatto sulle sensazioni percepite durante l’immersione completa nella natura (in particolare nei boschi) che diviene il mezzo per scaricare le tensioni e recuperare la pace interiore. Dall’interazione con la Natura nascono tele di grande impatto emotivo rese preziose dall’uso della tecnica mista, elaborata in anni di sperimentazioni, e dal sapiente uso del colore simbolico steso in maniera espressionista, che ricorda i tratti del movimento francese dei Fauves. Si può sostenere che, se la Natura è una poesia enigmatica come sostenne il francese Michel de Montaigne (1533-1592), Bianca Beghin ha trovato la giusta chiave di lettura e di interpretazione. Già presente in collezioni italiane, tedesche ed americane, Bianca Beghin è ora presente in Olanda con il progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda sostenuto dalla neo-Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde che ha lo scopo di portare a conoscenza dei collezionisti olandesi il meglio del panorama artistico italiano.

Passiamo finalmente alla chiacchierata con Bianca Beghin:

I tuoi lavori possono essere definiti espressionistici e liberano l’emozione del momento vissuta a contatto diretto con la Natura. Racconti ai lettori come nascono in dettaglio le tue tele?

Se consideriamo l’Espressionismo, la propensione ad esaltare al massimo il lato emotivo della realtà rispetto a quello percepibile oggettivamente, i miei lavori sono senz’altro espressionistici. Nelle mie opere, rappresento le emozioni che provo non solo a contatto con la Natura, ma anche nel rapporto con le persone. Amo camminare nei boschi ed in montagna, dove il silenzio mi circonda e l’anima è costretta a fermarsi e a riflettere. Ogni albero, ogni foglia trasmettono un fluido armonico e dolce che risana cuore e mente che mi rigenera. Accostarmi alla Natura, mi aiuta ad armonizzare la mia energia creando una giusta sintonia tra il mio essere spirituale e il mio corpo fisico. Cerco di fissare in immagini certi momenti, fotografo alberi che mi suscitano particolari emozioni che cerco di riportare sulla tela. Non mi interessa se l’albero non è oggettivamente reale, quello che voglio, è catturare degli istanti emotivi, esplorare i sentimenti, rappresentare i luoghi dell’anima: stupore, rimpianto, liberazione, elevazione, bellezza…

Parliamo del soggetto che rappresenti in modo espressionistico, quasi astratto: come mai la scelta è ricaduta sugli alberi ed in modo particolare sui tronchi?

L’albero è la metafora della vita. Come ogni persona nasce, cresce, si sviluppa, vive in pienezza l’età adulta, muore; ed è sempre un compagno, un confidente, un amico che mi segue nelle trasformazioni del mio vivere. L’uomo vive nella Natura e dovrebbe apprezzarla e impegnarsi affinché rimanga come valore comune, dovrebbe essere capace di sentire l’Armonia della Natura e coglierne le pulsioni interne. Inoltre, ho scelto l’albero perché è il simbolo della femminilità e della maternità. È madre sensibile e delicata, coraggiosa e magnetica. L’anima di ogni albero vibra ed è carica di trepidazioni, gioie, sconfitte, resilienza. Rifugiarsi nell’albero è come rifugiarsi nel grembo materno, sempre pronto ad accogliere e a rincuorare. Ecco perché i miei soggetti preferiti sono alberi e in particolar modo i tronchi, ancorati alla terra, tangibili, forti, come le emozioni che viviamo fisicamente.

Per quanto riguarda la tecnica che prediligi: come riesci a fare parlare gli alberi che rappresenti?

Punto molto sul colore che deve “parlare” ed essere capace di trasmettere emozioni, un colore che non è mai puro, ma sempre ottenuto da mescolanze varie, e adagiato sulla tela che viene prima preparata a riceverlo. Alcune volte, stendo una mano di gesso per creare uno sfondo più materico, altre, parto direttamente dalla grisaglia, che è un abbozzo monocromatico, adatto a individuare le zone di luce e ombra e modellarne i volumi. Procedo poi per velature e stendo il colore che così diventa più intenso, più profondo, pronto a raccontare emozioni. Anche i titoli trasmettono particolari sensazioni, non sono mai scelti a caso, ma pensati e studiati per valorizzare ed evidenziare sentimenti miei e riconducibili anche a ogni donna: Tenerezza, Strappi d’amore, Follia nell’aria, Abbraccio Illusione, Incantamento, Cercarsi, Impeto…

Gli artisti hanno sempre un dono speciale, ossia una grande e spiccata sensibilità che li porta a vedere al di là che si percepisce in prima istanza. Secondo la pittrice Bianca Beghin dove risiede la vera Bellezza?

La Bellezza? È l’armonia dei diversi, forme e colori; compito dell’artista è rendere visibile questa armonia. Non è una proprietà inerente all’opera, ma un dato soggettivo di percezione di piacere, indipendente dall’esistenza del soggetto rappresentato. E questa Armonia è in grado di suscitare riflessioni sulla propria esistenza in rapporto al mondo naturale.

Non sei un’accademica ma ciò non vuole dire assolutamente non essere un’ottima artista. I tuoi percorsi di studi umanistici come hanno influenzato la tua poetica artistica?

Essere autodidatta non significa essere priva di conoscenze artistiche. Queste si possono ottenere con molto studio, attraverso percorsi individuali o seguendo corsi con maestri riconosciuti. Ritengo che la mia formazione umanistica abbia sicuramente influenzato la mia arte, soprattutto perché mi ha insegnato il valore della conoscenza, dello studio, della ricerca. Studiare letteratura, storia, filosofia mi ha aiutato a capire meglio il mondo che mi circonda, ad apprezzare il contatto con la natura e ad avere una sensibilità maggiore quando si deve trasmettere sulla tela emozioni e sentimenti.

Ringrazio Bianca Beghin per il tempo che ci ha gentilmente concesso e per averci dato modo di entrare maggiormente nella sua visione artistica personale che ci avvicina di più alla Natura e all’animo emotivo di ognuno di noi. Ricordo ai lettori che potrete visionare la pagina a lei dedicata su www.criticoarte.org/galleria-gallery/bianca-beghin/

Vraag aan de kunstenaar: Giorgio Riva

Vandaag hebben we voor de rubriek Vraag aan de kunstenaar het genoegen de jonge Lombardische kunstenaar Giorgio Riva, geboren in ’75, te ontvangen, die sinds augustus 2020 met zijn symbolische en decoratieve werken deelneemt aan het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland: drie jaar geleden ontmoet tijdens een kunstbeurs in Bergamo, heeft de Italiaanse kunstenaar onmiddellijk mijn kritische nieuwsgierigheid geprikkeld om zijn elegante, elegante en introverte stijl, die een verfijnde innerlijke rust uitstraalt en de emotionele persoonlijkheid van de schilder zelf volledig weerspiegelt. Na jaren van experimenteren met verschillende technieken, van pastel tot spuitbus, van Oost-Indische inkt tot olieverf, heeft Giorgio Riva zijn eigen persoonlijke stijl bereikt dankzij een mix van op verschillende niveaus gesuperponeerde technieken die altijd hout als basis gebruiken, een levend materiaal dat de interpretatie van de menselijke figuur stimuleert in een dromerige en transcendente versie die doet denken aan de Art Nouveau (1890-1910). In zijn werken worden ruimten in de tijd opgeschort en stralen zij rust en harmonie uit dankzij de kleur; daarbinnen wordt de symbolische en decoratieve figuur gedefinieerd door clair-obscur-structuren die gestructureerd worden door kleine herwerkte grafische oogjes die harmonie, formele schoonheid, introspectie en persoonlijke privacy symboliseren. De artistieke poëzie van Giorgio Riva is reeds bekend bij verzamelaars in Noord-Italië en in Amerika, waar Art Deco tot in de jaren veertig in zwang bleef. De kunstenaar is nu op Nederlands grondgebied aanwezig in de Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

Maar de tijd is gekomen om Giorgio Riva beter te leren kennen:

Vertel ons over je kunst. Hoe en wanneer ben je herboren als artiest?

Laten we zeggen dat ik me altijd een kunstenaar heb gevoeld, als kind droomde ik ervan schilder te worden, ik heb altijd uit noodzaak getekend, in de puberteit was het een manier om woede, angst en de angst van het opgroeien uit te drukken, de tekeningen uit die periode werden gemaakt op wit karton met zwarte inkt en waren nogal dramatisch. Op volwassen leeftijd was en is het een manier om mijn emoties uit te drukken en zin te geven aan mijn leven: de figuren die ik schilder zijn niet langer dramatisch, maar vertegenwoordigen in hun rust en vrede een soort psycho-fysiek evenwicht dat ik denk te hebben bereikt. In de loop van de tijd heb ik gezocht naar nieuwe uitdrukkingsvormen en nieuwe expressieve technieken, van waskrijt naar spuitbussen, naar olieverfschilderijen tot ik bijna bij toeval uitkwam bij de mengeling van technieken die ik vandaag nog steeds gebruik en die bestaat uit overlappende acrylverven en gekleurde pastels met als drager een houten plank die behandeld is met zeer verdunde acrylverf.

In uw panelen stelt u meestal mooie vrouwenfiguren voor met gesloten of halfopen ogen, waarom is dat? Wie inspireert je: heb je een inspirerende muze?

De vrouwen die ik schilder hebben vaak hun ogen dicht omdat ik ze graag vastleg in momenten van rust en innerlijke kalmte. Naast gesloten ogen wil ik de begrippen rust en gratie ook overbrengen door de gebaren van de handen en door de zwevende bewegingen van het haar. Een echte inspirerende muze bestaat niet, laten we zeggen dat wat mij inspireert een geïdealiseerde schoonheid is, en de vrouwelijke figuur is naar mijn mening de maximale expressie.

In je werk stopt de tijd en kom je in een toestand van kalmte en transcendentie. Volgt de kunstenaar Giorgio Riva deze filosofie ook in het echte leven?

Ik ben zeker een kalm en rustig persoon in het dagelijkse leven, laten we zeggen dat ik dat nog meer ben wanneer ik schilder, het is alsof ik in een creatieve luchtbel terechtkom waarin ik me van de wereld isoleer. Mijn favoriete tijd om te schilderen is ‘s avonds als alles om me heen rustig en stil is.

Hoe kiest u de juiste houten panelen? Wat betekent het om dit natuurlijke materiaal te gebruiken?

Voor mijn schilderijen is de houten drager essentieel, hout is een materiaal waar ik van hou en dat ik zeer goed ken. Ik gebruik meestal multiplexplaten van berken- of populierenhout. Wanneer ik een plank prepareer, kies ik zorgvuldig welke nerven ik in de bodem van mijn schilderijen wil invoegen. Zo kan ik gebruik maken van wat de natuur heeft geschapen, om beweging en pathos aan mijn schilderijen te geven.

Wat zie je in de nabije toekomst? Heb je nog projecten in je la liggen?

In de nabije toekomst droom ik ervan een tentoonstelling te organiseren op een magische locatie die, samen met mijn schilderijen, de bezoeker zal meevoeren in een droomachtige en tijdloze sfeer. Ik zou graag tentoonstellen in Berlijn en Dublin, twee steden waar ik erg van hou.

Ik dank Giorgio Riva oprecht voor de tijd die hij aan ons heeft besteed en voor het vertrouwen dat hij in het project heeft gesteld. Ik wil de lezers eraan herinneren dat zij de aan de kunstenaar gewijde pagina online kunnen bezoeken op http://www.criticoarte.org (Giorgio Riva – Italiaanse kunst van ELisa Manzoni (criticoarte.org)), of zijn werken rechtstreeks in de galerie kunnen komen bekijken door een afspraak te maken en een e-mail te sturen naar elisavosmanzoni@gmail.com.

Ask the artist: Giorgio Riva

Today, for the Ask the artist column, we have the pleasure of hosting the young Lombard artist Giorgio Riva, born in 1975, who has been participating in the Contemporary Italian Art in Netherlands project since August 2020 with his symbolic and decorative works: I met him three years ago during an art fair in the Bergamo area, and the Italian artist immediately aroused my critical curiosity for his elegant and introverted style, which conveys a refined inner calm and fully reflects the emotional personality of the painter himself. After years of experimenting with different techniques, from pastel to spray cans, from Indian ink to oil paint, Giorgio Riva has achieved his own personal style thanks to a mix of techniques superimposed on different levels that always use wood as a base, a living material that stimulates the interpretation of the human figure in a dreamlike and transcendental version reminiscent of Art Nouveau (1890-1910). In his works, spaces are suspended in time and convey calm and harmony thanks to colour; within these, the symbolic and decorative figure is defined by chiaroscuro structured by small reworked graphic eyelets that symbolise harmony, formal beauty, introspection and personal privacy. Giorgio Riva’s artistic poetics are already known among collectors in northern Italy and America where Art Deco remained in vogue until the 1940s. The artist is now present on Dutch territory in the Manzoni Kunst Galerie in Oosterwolde.

But the time has come to get to know Giorgio Riva better:

Tell us about your art. How and when were you reborn as an artist?

Let’s say that I have always felt like an artist, my dream as a child was to become a painter, I have always drawn out of necessity, in adolescence it was a way of expressing anger, fear, the anguish of growing up, the drawings of that period were made on white cardboard using black India ink and were quite dramatic. In adulthood it was, and is, a way to express my emotions and give meaning to my life: the figures I paint are no longer dramatic but represent in their calm and peace, a sort of psycho-physical balance that I believe I have achieved. Over time, I have searched for new expressions and new expressive techniques, moving from wax crayons to spray cans and oil painting until, almost by chance, I arrived at the mix of techniques that I still use today, which consists of superimposing acrylic colours and coloured pastels on a wooden board treated with very diluted acrylic colours.

Most of your panels feature beautiful female figures with closed or half-open eyes, why is that? Who inspires you: do you have an inspirational muse?

The women I paint often have their eyes closed because I like to capture them in moments of peace and inner calm. In addition to closed eyes, I also like to convey the concepts of calm and grace through the gestures of my hands and the floating movements of my hair. There is no real inspirational muse, let’s just say that what inspires me is an idealised beauty, and the female figure is in my opinion the ultimate expression.

In your works, time stands still and you enter a state of calm and transcendence. Does artist Giorgio Riva also follow this philosophy in real life?

I am certainly a calm and quiet person in everyday life, but when I paint I am even more so, it is as if I enter a creative bubble and isolate myself from the world. My favourite time to paint is in the evening when everything around me is calm and quiet.

How do you choose the right wood panels? What does it mean to use this natural material?

For my paintings, the wooden support is fundamental, wood is a material that I love and that I know very well. I usually use birch or poplar plywood panels. When I prepare a board, I carefully choose which grain to insert in the background of my paintings, this allows me to exploit what nature has created, to give movement and pathos to my paintings.

What do you see in the near future? Do you have any projects in the drawer?

In the near future, I dream of organising an exhibition in a magical location which, together with my paintings, will transport the visitor into a timeless, dreamlike atmosphere. I would love to exhibit in Berlin and Dublin, two cities that I love very much.

I sincerely thank Giorgio Riva for the time he has dedicated to us and for the trust he places in the project. I would like to remind readers that they can visit the page dedicated to the artist online at http://www.criticoarte.org (Giorgio Riva – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org)), or come and view his works directly in the gallery by making an appointment and sending an email to elisavosmanzoni@gmail.com.

Vraag aan de kustenaar: Giuliano Giuggioli

Ik volg en bestudeer de artistieke poëtica van Meester Giuliano Giuggioli al vele jaren. Ik herinner me nog goed met hoeveel bewondering ik zijn doeken voor het eerst zag op een kunstbeurs die ik bezocht toen ik nog maar een student kunstgeschiedenis was: het was een echte donderslag bij heldere hemel, een artistieke slag. De expressieve finesse van de kunst van de Toscaanse meester bereikt zelfs het meest onoplettende publiek dankzij de intelligente en goed bestudeerde surrealistische en metafysische spelletjes die op het doek worden opgevoerd. Het is dan ook een bron van grote trots hem in Nederland te mogen vertegenwoordigen met het project Hedendaagse Italiaanse Kunst in Nederland.

Maestro Giuliano Giuggioli, geboren in Vetulonia en nu woonachtig in Follonica, in de provincie Grosseto in Toscane, heeft sinds zijn kindertijd blijk gegeven van zijn artistieke talent en dankzij een gevarieerde opleiding varieert zijn produktie van grote olieverfschilderijen tot sanguine, van technieken op papier en hout tot fresco’s en muurschilderingen, via keramiek, etsen, zeefdrukken, litho’s en beeldhouwwerken. Sinds zijn debuut in 1972 is Meester Giuliano Giuggioli aanwezig en actief op de Italiaanse en internationale kunstscène en zijn werken bevinden zich in talrijke openbare en privécollecties in Italië, Amerika, China, Zwitserland en Portugal; bovendien worden zijn doeken permanent tentoongesteld in de galerie die hij sinds vele jaren in Follonica heeft, in de Galerie Zabbeni van Vevey in Zwitserland, in de Dennis Rae Fine Art van San Francisco, en vanaf 2020 in de Manzoni Kunst Galerie van Oosterwolde in Nederland.

Maar laten we nu naar de kern van het interview gaan om dieper te begrijpen wat de Maestro ervan vindt:

Als eerste vraag zou ik u willen stellen: Wat is ART voor Giuliano Giuggioli? Ik weet dat het een simpele en complexe vraag is, dus neem gerust de tijd om te antwoorden…

Ik kan u heel eenvoudig antwoorden: “KUNST IS MIJN LEVEN”. Ik leef van kunst en voor kunst. Ik droom, denk, studeer, raak opgewonden en produceer kunst. Het is een totaliserend iets.

U bent een kunstenaar die leeft van zijn kunst, een zeer gecultiveerd kunstenaar, bedachtzaam maar ook speels: hoe komt het dat u de weg van het surrealisme bent ingeslagen? Welk doel heeft je schilderij? Ik denk dat u diepe boodschappen wilt brengen, maar denkt u dat het publiek, in een wereld waar oppervlakkigheid de overhand neemt, de cryptische en verborgen “spelletjes” in uw kunstwerken kan ontcijferen? Leg uit.

Ik ben net als kinderen die heel serieus en betrokken zijn als ze spelen en net als kinderen probeer ik al spelend te leren. Ik gebruik “ironie”, wat mij intrigeert omdat het onder metaforen, vaak schertsend, zeer ernstige begrippen doet passeren. Ik ben veel minder geïnteresseerd in “provocatie” als een doel op zich. Surrealisme leent zich voor mijn verhalen die vaak grenzen aan het metafysische. Ik pretendeer niet begrepen te worden, ik stel mij tevreden met het opwekken van twijfels en mysteries in de hoop dat deze de waarnemer zullen aanzetten tot het maken van zijn eigen overwegingen. Als dat gebeurt ben ik blij.

Wanneer men uw kunstcatalogi uit het verleden bekijkt en dus de werken die nu “gedateerd” zijn observeert, kan men zien hoe actueel en eigentijds ze nog steeds zijn (het is dankzij deze eigenschap dat u naast de grote meesters deel zult gaan uitmaken van de kunstgeschiedenis). Hoe kun je de toekomst voorspellen?

Ik pretendeer “tijdloze” werken te maken (daarom ren ik vaak achter Myth aan) die mij in staat stellen een soort “circulaire tijd” te vertellen waarin alle dingen die gebeurd zijn cyclisch gebeuren. Verleden – heden – toekomst, worden een enkel ding, makkelijk te voorspellen.

Hoe ervaart u deze historische periode als gevolg van de pandemie? Heeft kunst u een manier gegeven om te ontsnappen aan de beperkingen die u in 2020 ondervond? Zijn er toekomstige projecten of schildercycli waar je aan werkt?

Ik probeer de pandemie zo goed mogelijk te doorstaan. Het heeft veel van ons gevergd, maar het heeft ons ook meer tijd gegeven om na te denken, het heeft ons gedwongen te vertragen en onszelf in vraag te stellen. Ik gebruik deze tijd om me te concentreren met minder afleiding en werk te produceren zonder haast en… zonder Tijd.

Dit is een vraag die ik kunstenaars graag stel, omdat ik als kunsthistoricus bijzonder verbonden ben met de geschiedenis: als je de kans had om te reïncarneren als een kunstenaar uit het verleden, welke zou je dan kiezen en waarom?

Deze vraag is moeilijk te beantwoorden! Ik ben een kunst-omnivoor en voed mij met de werken van zoveel kunstenaars uit het verleden! Kies er een… is een onderneming! Maar ik wil niet aarzelen om een antwoord te geven en dan… kies ik Rembrandt Harmenszoon van Rijn. Naast het feit dat zijn prachtige schildertechniek mij fascineerde, heb ik altijd mijn geweten geschud over zijn vastberadenheid in het experimentele onderzoek van het opstellen van kleuren en synthese, waarbij ik hem betaalde met de minachting van de publieke opinie die de evolutie van zijn werken van rijpheid niet begreep. Rijk en beroemd als jonge man en arm en vergeten als oude man door zijn tijdgenoten. Er is veel moed voor nodig om af te zien van rijkdom en eer om tot het uiterste te gaan met het picturale onderzoek alleen maar om hun expressieve behoeften te bevredigen. Zijn meesterwerken zijn groot omdat Rembrandt de man groot is.

Ik dank meester Giuliano Giuggioli voor de tijd die hij voor ons vrijmaakt. Ik herinner u eraan dat zijn werken te zien zijn op de website criticoarte.org (Giuliano Giuggioli – Italiaanse kunst van ELisa Manzoni (criticoarte.org) ) en dat u ze persoonlijk kunt zien in de Manzoni Kunst Galerie in Nederland, na reservering in verband met Covid-19 beperkingen. Voor het maken van een afspraak kunt u schrijven naar: elisavosmanzoni@gmail.com

Domanda all’artista: Giuliano Giuggioli

E’ da molti anni che seguo e studio la poetica artistica del Maestro Giuliano Giuggioli. Ricordo ancora chiaramente con quanta ammirazione osservai per la prima volta le sue tele ad una fiera d’arte visitata quando ancora ero solo una studentessa di storia dell’arte: fu una vera e propria folgorazione, un colpo di fulmine artistico. La finezza espressiva dell’arte del Maestro toscano raggiunge anche il pubblico più disattento grazie ad intelligenti e ben studiati giochi surreali e metafisici messi in scena sulla tela. E’ quindi motivo di grande orgoglio potere avere l’occasione di rappresentarlo in Olanda con il progetto Arte Italiana Contemporanea in Olanda.

Nativo di Vetulonia ed oggi residente a Follonica, in provincia di Grosseto in Toscana, sino dall’infanzia il Maestro Giuliano Giuggioli ha mostrato il suo talento artistico e, grazie ad una formazione varia, la sua produzione spazia dai grandi dipinti ad olio alle sanguigne, dalle tecniche su carta e legno agli affreschi e ai murales, passando per ceramiche, acqueforti, serigrafie, litografie e sculture. Dal suo debutto nel 1972, il Maestro Giuliano Giuggioli è presente ed attivo sulla scena artistica italiana ed internazionale e le sue opere sono in numerose collezioni pubbliche e private in Italia, in America, in Cina, in Svizzera ed in Portogallo; inoltre le sue tele sono esposte permanentemente presso la galleria che tiene da molti anni a Follonica, nella Galerie Zabbeni di Vevey in Svizzera, nella Dennis Rae Fine Art di San Francisco, e dal 2020 presso la Manzoni Kunst Galerie di Oosterwolde in Olanda.

Ma passiamo ora al cuore dell’intervista per capire più approfonditamente cosa ne pensa il Maestro:

Come prima domanda vorrei chiederti: Cos’è l’ARTE per Giuliano Giuggioli? So che è una domanda semplice e complessa allo stesso tempo quindi sentiti libero di prenderti tutto il tempo necessario per rispondere…

È molto semplice per me risponderti: “L’ARTE E’ LA MIA VITA”. Vivo d’arte e per l’arte. Io sogno, penso, studio, mi emoziono e produco arte. È una cosa totalizzante.

Sei un’artista che vive della sua arte, un’artista molto colto, riflessivo ma anche scherzoso: come mai hai intrapreso la strada del Surrealismo? Che scopo ha la tua pittura? Immagino tu voglia portare dei profondi messaggi ma, in un mondo in cui la superficialità sta prendendo il sopravvento, credi che il pubblico riesca a decifrare i “giochi” criptici e nascosti nelle tue opere d’arte? Spiegaci.

Io sono come i bambini che sono molto seri ed impegnati quando giocano e come i bambini cerco di imparare giocando. Uso “l’ironia” che mi intriga in quanto sotto metafora, spesso scherzosa, fa passare concetti molto seri. Mi interessa molto meno la “provocazione” fine a sé stessa. Il surrealismo si presta ai miei racconti che sconfinano spesso nella metafisica. Non pretendo di essere compreso, mi accontento di suscitare dubbi e mistero nella speranza che questi predispongano l’osservatore a fare delle proprie riflessioni. Quando questo accade ne sono felice.

Guardando i tuoi cataloghi d’arte passati e quindi osservando le opere ormai “datate”, si può constatare quanto queste siano ancora estremamente attuali e contemporanee (è proprio grazie a questa caratteristica che entrerai a fare parte della storia dell’arte a fianco dei grandi maestri). Come riesci a prevedere il futuro?

Ho la pretesa di fare opere “atemporali” (per questo rincorro spesso il Mito) che mi permettono di raccontare una sorta di “Tempo circolare” dove tutte le cose accadute riaccadono ciclicamente. Passato – presente – futuro, diventano un’unica cosa, facile da prevedere.

Come stai vivendo questo periodo storico causato dalla pandemia? L’arte ti ha dato modo di evadere dalle restrizioni subite nel 2020? Ci sono progetti futuri o cicli pittorici su cui ti stai lavorando?

La pandemia cerco di viverla nel modo migliore.  Questa ci ha tolto molto ma ci ha donato più tempo per fare delle riflessioni, ci ha obbligato a rallentare e interrogarci. Io questo tempo lo sfrutto per concentrarmi con meno distrazioni e produrre opere senza fretta e… senza Tempo.

Questa è una domanda che adoro fare agli artisti in quanto, essendo storia dell’arte sono particolarmente legata alla storia: se avessi l’occasione di poterti reincarnare in un’artista del passato, quale sceglieresti e perché?

Questa domanda è di difficile risposta! Io sono un onnivoro dell’arte e mi nutro delle opere di moltissimi artisti del passato! Sceglierne uno… è un’impresa! Ma non voglio esimermi nel dare una risposta e quindi… scelgo Rembrandt Harmenszoon van Rijn. Oltre ad affascinarmi la sua splendida tecnica pittorica, mi ha sempre scosso la coscienza la sua determinazione nella ricerca sperimentale della stesura dei colori e della sintesi, pagandolo con il disprezzo dell’opinione pubblica che non capiva l’evoluzione delle sue opere della maturità. Ricco e famoso da giovane e povero e dimenticato da vecchio dai suoi contemporanei. Ci vuole un grande coraggio a rinunciare alla ricchezza e agli onori per andare fino in fondo con la ricerca pittorica solo per soddisfare le proprie esigenze espressive. Grandi sono i suoi capolavori perché è grande l’Uomo Rembrandt.

Ringrazio il Maestro Giuliano Giuggioli per il Tempo dedicatoci. Ricordo che le sue opere sono visibili sul sito web criticoarte.org (Giuliano Giuggioli – Italian art by ELisa Manzoni (criticoarte.org) ) e potrete vederle personalmente presso la Manzoni Kunst Galerie in Olanda, previa prenotazione a causa delle restrizioni Covid-19. Per prendere appuntamento è sufficiente scrivere a: elisavosmanzoni@gmail.com